Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-«Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι παρακαλοῦμεν»


  
π τν πατέρα Παναγιώτη Γκέζο


Εναι μέγα κα νδιαφέρον τ θέμα, πο νοίγουν ο δυό ατς φράσεις το Παλου: «Λοιδορούμενοι ελογομεν, διωκόμενοι παρακαλομεν».Εγκρύπτει μεγαλεο ληθιν σκηνή, πο ξεδυπλώνουν ο δυ ατς φράσεις. ν δ Ορανς κούει τς λοιδορίες κα βλέπει τος διωγμούς, μένει σιωπηλς στς προσευχς τν πασχόντων. προσευχ δ ατή, ναπάντητη, πο ς νταπόκριση χει τν παγερ σιωπ το Ορανο, εναι μι διαίτερη μορφ προσευχς, πο ξίζει ν τν μελετήσουμε.

Δν πάρχει ψύχη πο ν μν ντιμετώπισε τ μεγάλα κα πίμονα ρωτηματικά, πο ζώνουν κα κλυδωνίζουν τν νθρωπο ταν στς θερμς κεσίες του, δέχεται τν παγερ σιωπ το Ορανο. Ν μν κούη τάχα Ορανός; Ν διαφορ; ν δυνατ  ν παντήση; Ο ζοφερς ατς σκέψεις πολιορκον  (στενοχωρον) τν Ψυχή, πο μάταια ψώνει τ δέηση της στν Δυνατό.

σιωπ το Θεο, ποτελε πολλς φορς ελογία μεγαλύτερη π τν πάντηση. Κα Χαναναία στς θερμές της κεσίες, δέχετο μμονη σιωπή. κενος: «οκ πεκρίνατο ατ λόγον». Κα στ μόνι τς σιωπς ατς σφυρηλατεται πίστη τς γυναικς κα γιγαντώνεται φοσίωσή της πρς τ Διδάσκαλον. Ἐὰν παιρνε ξ ρχς τν πάντηση στ ατημά της, θ κέρδιζε πλς τ θεραπεία τς κόρης της. σιωπ μως το ησο τς δωσε κάτι πολ μεγαλύτερο κα σπουδαιότερο: Πίστη θερμ κα ξιοθαύμαστη, στε ν’ ποσπάσει τν παινο το Διδασκάλου: « γναι, μεγάλη σου πίστις, γενηθήτω σοι ς θέλεις». δού, πρτος καρπς τς ναπάντητης προσευχς. Τονωμένη πίστις!

λλ’ ξυπηρετε κα λλους σκοπος σιωπ το Ορανο. Εξυπηρετε τ συμφέρον μας. Τ πίγειο κα τ αἰώνιο. Εναι δύσκολο ν διακρίνουμε τ συμφέρον π τό εχαριστον κα γείρουμε ατήματα πρς τ Θεό, πο βλάπτουν κα τ πίγειο, λλ κα τ αἰώνιο μέλλον μας. Σν τος υος Ζεβεδαίου, γείρουμε κι’ μες ξιώσεις σφαλερς κα πικίνδυνες.
«Δς μν θήσωμεν ες κ δεξιν κα ες ξ εωνύμων σου ν τ δόξη σου». Ζήτησαν γι θρόνους, δυ θέσεις πο σαν προωρισμένες γι δυ ληστές. Κα βλεπαν μ τ φανταςία τους δόξες κα τιμς κε, πο μονάχα αματα κα δύνες πρχαν.Τ ατημά τους μεινε νεκπλήρωτο. «Οκ οδατε τί ατεσθε» τος πήντησε ξερ κοφτ διδάσκαλος. Τος ταν θλιβερή, ποκαρδιωτικ πάντηση. ταν μως σωτήρια.

Πόσες φορς δν θ εχε τν δια πάντηση ν δώση Ορανς κα σ δικά μας παρόμοια ατήματα. «Οκ οδατε τί ατεσθε»..., ζηττε τν ετυχία κε, πο μονάχα δυστυχία μπορετε ν περιμένετε.Ν γιατ Θες σιωπ κα φήνει ναπάντητα ορισμένα ατήματά μας. Διότι βλέπει πείρως μακρύτερα π’ ,τι  κοιτάζουμε μες.
Δν ξέρει πράγματι κανες γι ποι φείλει μεγαλύτερη εγνωμοσύνη στ Θεό. Γι τ ατήματα πο μς κανοποιε γι κενα πο φήνει ναπάντητα;

Νομίζω πς εναι μεγάλος λόγος πο ναφέρεται σν κατακλείδα στ σημεριν ποστολικό μας νάγνωσμα «παρακαλ ον μς μιμηταί μου γίνεσθε» , σς παρακαλ ν κάνετε, τι γ κάνω. λόγος ατς το Παύλου, σο κι ν κ πρώτης ψεως φαίνεται εκολος μφανίζει μεγάλη δυσκολία γι ν λέγεται. μίμηση το παραδείγματος εναι μεγάλη πόθεση. Γι ν εναι κάποιος πόδειγμα ζως το λλου πρέπει ν χει νέβει πολ ψηλά.

διακονία εναι κείνη πο δημιουργε στος πιστος τν ασθηση μιμήσεως. Βλέποντας πιστς τότε παραδειγματίζεται, κα ποδέχεται κα τελικ μιμεται. ποιμένας μέσα π τν ταπείνοσην τς ατογνωσίας φέρνει στ πλήρωμα τν λεύθερη κα βίαστη κτίμηση κα σεβασμό. Κα ατ τ ερ ασθήματα δν τ  «ποσπ» κανες μ τ βία κα τ θεατρινισμ τς πίπλαστες μεθοδεύσεις γι παινο, λλ γενιονται μέσα στν καρδι τν νθρώπων κα ατ φέρνουν τν ναγνώριση κα δημιουργον ναπότρεπτα τ μίμηση τς βιοτς του. Τ πι εκολο πργμα στ ζω εναι ν λέει κανες το «παγορεύω» τ «διατάσσω», πόστολος Παλος μως λεγε «παρακαλ ον μς δελφο». Κα τν πνευματικ του δύναμη κα πιβολ στος χριστιανος τν ντλοσε π τ γεγονς τς πνευματικς του πατρότητος «δι το Εαγγελίου γ μς γέννησα». Κα πόστολος γέννησε πολλος.

Παλος σν πνευματικς πατέρας πέφερε λα σα μ πολ στοργ  σημειώνει, γι ν μπορε σ κάθε περίσταση ν τος λέει μ τν παρρησία το πνευματικο πατέρα, «ς τέκνα μου γαπητ νουθετ» λους σς πο «δι το Εαγγελίου γέννησα».

Τν πνευματικ πατρότητα τν διεκδικον πολλοί. πνευματικ πατρότητα δν εναι διεκδίκηση εναι πόκτηση. Κα τν καρδι δν τν κατακτάει κανες μέσα π πίεση κα φοβέρα, λλ π ελικριν ταπείνωση, ληθινή, θυσιαστικ γάπη, μεγάλη ταπεινοφροσύνη, βαθει πίστη κα πλούσιο κα χαρισματικ σωτερικ κόσμο. τσι διεκδικεται τ δικαίωμα τς πνευματικς πατρότητος κα ξια  καταλαμβάνεται π τν πνευματικ πατέρα ρμόζουσα θέση στν καρδι τν πιστν.

κόσμος σήμερα γέμισε μ θεωρίες κα φιλοσοφικ συστήματα. Διψ μως γι παραδείγματα. Θυμηθετε πόσοι τρεχαν διψασμένοι στ ρημητήρια τν πατέρων Παϊσίου, Πορφυρίου, ακώβου γι ν συναντήσουν ζωνταν ποδείγματα γιότητος, ν ξαποστάσουν πνευματικά. Πατέρες θέλουν ο νθρωποι, πο ν τολμον κα ν λένε μ παρρησία, «παρακαλ ον μς , μιμηταί μου γίνεσθαι»


12/08/2012,     Πηγή:  ρχιμ. Καλλίνικος Νικολάου