Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Το Κήρυγμα της Κυριακής Β’ Νηστειών.


Καλούμαστε, λοιπόν κι εμείς σήμερα
να σηκώσουμε
τα «δικά μας κρεβάτια» με αισιοδοξία
και να ζητάμε,  στη προσευχή μας,
του Θεού την ευλογία.

του π. Παναγιώτου Γκέζου


Ο Χριστός χορηγεί την άφεση-πνευματική θεραπεία,
καθώς και την σωματική υγεία… (Μάρκ. 2,1-12)

Η σπουδαιότερη μορφή στην ιστορία
δεν είναι φυσικά άλλη
              από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
 Μας επισκέφτηκε εξ ύψους
για να μας αποκαλύψει την αλήθεια
                                           του Τριαδικού Θεού,
τη θεότητά Του, τον τρόπο της σωτηρίας μας,
τη ψυχική και σωματική θεραπεία μας.
Όποιος αγαπά αληθινά
                                     πάντα βρίσκει τρόπους
να πετύχει τον υψηλό σκοπό του.
Η Εκκλησία, που είναι η συνέχεια του
            Ιησού πάνω στη γη, έχει την εξουσία
να συγχωρεί αμαρτίες και να θεραπεύει
                     «κάθε νόσο και κάθε ασθένεια».
Ο άνθρωπος επομένως έχει ανάγκη
                     όχι μόνο από ψωμί και χρήματα,
αλλά και από ευαισθησία,
                                        τα της ζωής νοήματα,
κοινωνικότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία.
 Στην ουσία ο Χριστός αποκαθιστά
                      τον παραλυτικό στην κοινωνία
της εποχής του από την οποία
είχε χωριστεί, δεδομένης της τότε αντίληψης
ότι ήταν παράλυτος λόγω των
         γονέων του  η της δικής του αμαρτίας.
Το μήνυμα του Χριστού στον κάθε ασθενή
είναι να ατενίζει το πρόβλημά του
                                                      με αισιοδοξία.
Να αναμένει το θέλημα του Θεού με πίστη
και υπομονή,
              με ελπίδα για τη δική του θεραπεία.
Τον κάθε παράλυτο Ο Χριστός με
           το θαύμα Του θέλει να τον βοηθήσει,
όταν έχει μετανοήσει
αλλά χρειάζεται και από την πλευρά
του παράλυτου θέληση και αγώνα
                                       να μην ξαναμαρτίσει.
Πρέπει να δούμε την ευθύνη μας
                 για την πορεία της κοινωνίας μας
           για την αμέλειά μας ή την αδιαφορία
 ή την αδυναμία μας
     αλλά και την ευθύνη μας
                           για την πορεία της ζωή μας.
Αυτή η ευθύνη συνδέεται με την ελευθερία.
Καλούμαστε, λοιπόν κι εμείς σήμερα
να σηκώσουμε
          τα «δικά μας κρεβάτια» με αισιοδοξία
και να ζητάμε,  στη προσευχή μας,
του Θεού την ευλογία.
Ο άγιος Γρηγόριος προσευχόταν
                      ο Κύριος να φωτίσει το υπάρχον
σ’ αυτόν σκότος,
            δηλαδή των παθών και της αμαρτίας.
Κι ίσως πει κανείς: άγιος αυτός και           
αναγνώριζε πάνω του αμαρτωλότητα;
Αλλά τούτο ακριβώς συνιστά
                                  το σημάδι της αγιότητας.
Ο όσιος Γρηγόρης ο Παλαμάς
        αναγνώριζε τη σκοτεινιά της αμαρτίας
μέσα του και ζητούσε εναγώνια
                           από Αυτόν τον φωτισμό Του.
Ο άγιος Παλαμάς απάντησε
        στις προκλήσεις αυτές με τον φωτισμό
του Θεού και με την ανάπτυξη της
 προγενέστερης παράδοσης της Εκκλησίας.