Β’ Κορ. δ’ 6 – 15 (μετά τα Φώτα) : Έχει λεχθεί, και είναι φυσικά αλήθεια μεγάλη, ότι όσο περισσότερο κανείς αγωνίζεται για την αγάπη και την δόξα του Χριστού, τόσο και περισσότερο θα δέχεται τα πεπειραμένα βέλη του πονηρού. του π. Παναγιώτη  Γκέζου Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, είναι πολύ δυνατός, είναι παντοδύναμος, είναι υπερφυσικός, είναι λόγος σωτηριώδης, λόγος δημιουργικός! Άλλο πράγμα είναι να ζεις συνειδητά μέσα στη ζοφερή κόλαση της αμαρτίας και ως αποτέλεσμα να έχεις πόνο και ταραχή και θλίψεις και απογοητεύσεις, και να δαπανάς την ψυχική και τη σωματική σου υγεία στο κακό, και εντελώς άλλο πράγμα να αισθάνεσαι μια θλίψη ή μια κούραση ή μια αδυναμία μέσα στο πλαίσιο του όμορφου και συνειδητού πάντοτε αγώνα της πνευματικής και αυθεντικής ζωής, όπως αυτή τη ζωή τη διακηρύττει και τη διασφαλίζει η δική μας. Εκκλησία. Συνεχίζοντας στο θέμα των θλίψεων βλέπουμε ότι τα «τέκνα του φωτός», θλίβονται για δύο βασικ...

του π. Παναγιώτη  Γκέζου (Εφημερίου Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Κόρμπι Βάρης Ο Απόστολος των εθνών με τα εξής λόγια  «εγώ γαρ διά νόμου νόμω απέθανον, ίνα Θεώ ζήσω» (Γαλ. β’ 19), θέλει να τονίσει τον κίνδυνο που διατρέχει ο άνθρωπος  που ναι μεν πιστεύει στο Θεό, αλλά πιστεύει και ζει εκτός του θείου θελήματος, με λανθασμένο τρόπο και εγωιστικό. Επομένως καλούμαστε ως άνθρωποι εν Χριστώ,  να υπερβούμε τον δικό μας εγωισμό. Πρέπει να καταλάβουμε το νόημα το αληθινό,  που άφησε σε εμάς ο ίδιος ο Κύριος με την θυσία του πάνω στο Σταυρό, που δεν είναι άλλο από την αγάπη, την κοινωνία και τη θυσία. Ο Θεός δεν προσωποληπτεί,  δεν διακρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με την καταγωγή τους, τη φυλή ή τη γλώσσα, το φύλο ή την τάξη την κοινωνική. Αυτό έδειξε και ο Κύριος κατά την επίγεια Του παρουσία.  Καλούμαστε λοιπόν κι εμείς να βαδίσουμε στο δρόμο που χάραξε ο Χριστός πάνω στη γη. Πρώτα πρέπει να αποκτήσουμε κοινωνία ...

Διδαχθήκαμε άλλωστε από τους Πατέρες μας να μισούμε την πλάνη και την αίρεση κι όχι τον αιρετικό, ῾ δι᾽ ον απέθανε Χριστός ᾽. του π. Παναγιώτη Γκέζου Οι άγιοι Πατέρες της Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου έδειξαν εν Πνεύματι  ότι η άρνηση εξεικονισμού του Ιησού Χριστού  και κατ᾽ επέκταση των αγίων - ό,τι πρέσβευαν οι εικονομάχοι -  σημαίνει στο βάθος είτε άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας της ανθρώπινης φύσης του Χριστού,  συνεπώς έκπτωση στον μονοφυσιτισμό,  είτε διαγραφή της θεϊκής φύσης Του,  συνεπώς έκπτωση στον νεστοριασμό. Ποιός θεωρείται αιρετικός όμως για την Εκκλησία; Αυτός που, όπως αναφέραμε, αλλοιώνει την ορθή πίστη της, την πίστη δηλαδή που έφερε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, καί γι᾽ αυτό προσφέρει έναν Χριστό όχι αληθινό, αλλά ένα κατασκεύασμα του δικού του μυαλού, ένα είδωλο που απλώς το ντύνει με το όνομα του Χριστού. Κι αυτό θα πει ότι ο αιρετικός κάνει επιλογή: από το όλο της αλήθειας επιλέγει ένα κομ...

«ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός». ( Β’Κορ. στ’ 16) Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακή Β΄ Λουκά (Β' Κορ. ΣΤ' 16-18 Ζ' 1) Ένα απο τα πιο αγαπητά και προσφιλή θέματα του αποστόλου των εθνών Παύλου, είναι η σχέση του χριστιανού με το Θεό. Περιγράφοντας αυτή τη σχέση, ο απόστολος χρησιμοποιεί ποικίλους συμβολισμούς και παραστάσεις, καταλήγοντας σε συμπεράσματα που είναι χρήσιμα για τη χριστιανική ζωή. Αυτό ακριβώς επιχειρεί και στην παρούσα περικοπή. Μέσα απο το πιο πάνω χωρίο που ακούσαμε σήμερα ο Παύλος, διδάσκει τους Κορινθίους και κατ’ επέκταση τους χριστιανούς κάθε εποχής. Η σχέση αυτή όμως, που ο ίδιος ο Θεός εγκαθιδρύει, συνεπάγεται απο μέρους μας ένα χρέος. Το χρέος αυτό είναι η απομάκρυνση μας απο την αμαρτία και από καθετί που μολύνει το σώμα και την ψυχή. Γι’ αυτό και καλεί ο Παύλος τους Κορινθίους μέσα απο την επιστολή του αυτή να μην συναναστρέφονται με τους ειδωλ...