Αρχονταρίκι 12 Ιανουαρίου 2025

Ομιλία στην μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Πέτρου & Παύλου

Ομιλία την 19η Ιουνίου 2019 Μνήμη Αποστόλων Ιούδα Αλφαίου και Αδελφοθέου

Ομιλία στην εορτή των Αγίων Κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου & Παύλου

Κήρυγμα στον Απόστολο της Κυριακής μετά τα Φώτα

Β’ Κορ. δ’ 6 – 15 (μετά τα Φώτα) :Έχει λεχθεί, και είναι φυσικά αλήθεια μεγάλη,

ότι όσο περισσότερο κανείς αγωνίζεται για την αγάπη και την δόξα του Χριστού,

τόσο και περισσότερο θα δέχεται τα πεπειραμένα βέλη του πονηρού.

του π. Παναγιώτη  Γκέζου

Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου σήμερα όσο ποτέ άλλοτε,

είναι πολύ δυνατός, είναι παντοδύναμος, είναι υπερφυσικός,

είναι λόγος σωτηριώδης, λόγος δημιουργικός!

Άλλο πράγμα είναι να ζεις συνειδητά μέσα στη ζοφερή κόλαση της αμαρτίας

και ως αποτέλεσμα να έχεις πόνο και ταραχή και θλίψεις και απογοητεύσεις,

και να δαπανάς την ψυχική και τη σωματική σου υγεία

στο κακό, και εντελώς άλλο πράγμα

να αισθάνεσαι μια θλίψη ή μια κούραση ή μια αδυναμία

μέσα στο πλαίσιο του όμορφου και συνειδητού πάντοτε αγώνα

της πνευματικής και αυθεντικής ζωής,

όπως αυτή τη ζωή τη διακηρύττει και τη διασφαλίζει η δική μας. Εκκλησία.

Συνεχίζοντας στο θέμα των θλίψεων βλέπουμε ότι τα «τέκνα του φωτός»,

θλίβονται για δύο βασικούς λόγους.

Ο ένας είναι εσωτερικός

και έχει να κάνει με αυτούς τους ίδιους. Ο άλλος είναι εξωτερικός

και έχει να κάνει με τους άλλους.

Ο πιστός μέσα από τον αγώνα, αποκτά

ένα είδος σωστής και διακριτικής ευαισθησίας

με αποτέλεσμα οι κεραίες της συνείδησής του,

να συλλαμβάνουν τα λάθη του και την κακία,

όταν οι άλλοι δεν μπορούν να διακρίνουν απολύτως τίποτε

και όλα τα βλέπουν σωστά και με αισιοδοξία.

Δεν κάνουμε βέβαια λόγο για όσους έχουν υπερευαίσθητη συνείδηση,

με αποτέλεσμα αυτός, ο οποίος βρίσκεται εγκλωβισμένος

στην δική του υπερευαισθησία,

να βασανίζεται ο ίδιος, αλλά να βασανίζει και τους άλλους.

Κάνουμε λόγο για πρόσωπα που αποφεύγουν τα άκρα, τόσο της αναισθησίας,

όσο και της υπερευαισθησίας – μελαγχολίας,

και βλέπουν την ζωή τους στην αντικειμενική διάσταση

με του Θεού την ευλογία.

Οι θλίψεις, λοιπόν, οι εσωτερικές

έχουν να κάνουν με τις αδυναμίες και φυσικά ουδέποτε

τα λάθη οδηγούν στο μαρασμό και στη φρικτή απελπισία.

Οι θλίψεις και οι ταλαιπωρίες οι εξωτερικές

τις οποίες βιώνουν στην κάθε εποχή οι πιστοί,

έχουν να κάνουν με την κακία, το μίσος και τους διωγμούς

που δέχονται, από τους άθεους και απίστους, οι αυθεντικοί πιστοί.

Πώς ο πιστός θα μπορέσει να ξεπεράσει και να ανταπεξέλθει

σ’ αυτές τις δυσκολίες του; Ο Χριστός είναι που ζωοποιεί

και που εμπνέει τους πιστούς. Αυτός είναι, που μας αναγεννά

και μας χαρίζει τη δύναμη ώστε να νικούμε τόσο τις εσωτερικές

όσο και τις εξωτερικές θλίψεις της δικής μας ζωής.

Οι άγιοι της Εκκλησίας μας, πέρασαν τη ζωή τους μέσα σε πόνους και θλίψεις,

αλλά είχαν βαθιά ριζωμένη στη ψυχή τους χαρά,

που δίνει στον άνθρωπο η βαθειά πίστη.

Γι' αυτό ζούμε και υπάρχουμε, γι' Αυτόν αγωνιζόμαστε

και Αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξης και η ατέλειωτη χαρά.

Διότι είναι αλήθεια, ότι ο κόσμος γύρω μας Τον αναζητά. 

Κι’ αυτό είναι κάτι το οποίο δε θα πρέπει να το λησμονούμε ποτέ

και να μας απασχολεί σοβαρά.

Έχει λεχθεί, και είναι φυσικά αλήθεια μεγάλη,

ότι όσο περισσότερο κανείς αγωνίζεται για την αγάπη και την δόξα του Χριστού,

τόσο και περισσότερο θα δέχεται τα πεπειραμένα βέλη του πονηρού.

Φθάνουμε σε απορία,

χωρίς όμως και να απελπιζόμαστε

ή να αποστερηθούμε ποτέ μέσον και πόρο σωτηρίας.

διότι σε κάθε εποχή, κυρίως όμως στη δική μας εποχή

της αποστασίας, ακούγονται,

ακόμα και από στόματα που άλλα θα ανέμενε να ακούσει κανείς,

ακούγονται το ολιγότερο παράδοξα κηρύγματα,

περί δήθεν ενός «ήρεμου» και «αθόρυβου» Χριστιανισμού!

Έφθασε μάλιστα κάποιος να εκφράσει την άποψη ότι,

το πνεύμα της συγκεκριμένης αποστολικής περικοπής,

δεν μπορεί να ισχύει σήμερα.

Και τούτο διότι οι καιροί είναι διαφορετικοί

και σήμερα δεν διώκονται οι εργάτες του Ευαγγελίου,

αφού επισήμως η πολιτεία δέχεται ή έστω ανέχεται την Εκκλησία,

μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας

και γενικώς της διαφορετικότητας και του οικουμενισμού!

Ας αποφασίσουν κάποιοι κληρικοί (λέει ο π. Ιωήλ Κωστάνταρου)

και μάλιστα μοναστικές αδελφότητες

να ελέγξουν τους φορείς της παναιρέσεως του οικουμενισμού,

και τότε θα διαπιστώσουν για τα καλά το μίσος του διαβόλου

και των οργάνων του από την κορυφή έως και την βάση του Πολιτικού,

Πολιτιακού και οποιουδήποτε άλλου φορέως και συστήματος,

που απεργάζεται τον αφανισμό της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού.

            Το ότι λοιπόν όλα φαίνονται ότι «βαίνουν καλώς»,

τούτο δεν σημαίνει ότι το κράτος έγινε χριστιανικό (αν είναι ποτέ δυνατόν),

τούτο δηλώνει, δυστυχώς, ότι χάσαμε τον ζήλο τον αποστολικό.

Αλλ’ αδελφοί μου χριστιανοί,

«στώμεν καλώς», ο καιρός του «βολέματος»

και του «εφησυχασμού» πρέπει να περάσει ανεπιστρεπτί,

διότι «οι καιροί ου μενετοί».

Είθε να αισθανθούμε ότι δεν είναι δυνατόν

να έχουμε στη συνείδηση μας τον παπικό ή προτεσταντικό,

γλυκανάλατο τρόπο «χριστιανικής ζωής».

Είναι ανάγκη και μάλιστα απόλυτη,

ως απόγονοι των αγίων Αποστόλων και πάντων των αγίων,

να γνωρίσουμε και να ζήσουμε την αυθεντική,

ασυμβίβαστη, αγωνιστική

Ορθοδοξία μας την ομολογιακή.

Αυτό τελικά είναι και το μεγάλο μήνυμα του Αποστόλου

που πρέπει να συλλάβουμε και να εφαρμόσουμε. Αμήν.  

Κυριακή Έ Λουκά - Επομένως καλούμαστε ως άνθρωποι εν Χριστώ, να υπερβούμε τον δικό μας εγωισμό. (Γαλ. β΄ 16-20)

του π. Παναγιώτη  Γκέζου (Εφημερίου Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Κόρμπι Βάρης

Ο Απόστολος των εθνών

με τα εξής λόγια

 «εγώ γαρ διά νόμου νόμω απέθανον, ίνα Θεώ ζήσω» (Γαλ. β’ 19),

θέλει να τονίσει τον κίνδυνο που διατρέχει ο άνθρωπος

 που ναι μεν πιστεύει στο Θεό,

αλλά πιστεύει και ζει εκτός του θείου θελήματος,

με λανθασμένο τρόπο και εγωιστικό.

Επομένως καλούμαστε ως άνθρωποι εν Χριστώ,

 να υπερβούμε τον δικό μας εγωισμό.

Πρέπει να καταλάβουμε το νόημα το αληθινό,

 που άφησε σε εμάς ο ίδιος ο Κύριος

με την θυσία του πάνω στο Σταυρό,

που δεν είναι άλλο από την αγάπη, την κοινωνία και τη θυσία.

Ο Θεός δεν προσωποληπτεί,

 δεν διακρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με την καταγωγή

τους, τη φυλή ή τη γλώσσα, το φύλο ή την τάξη την κοινωνική.

Αυτό έδειξε και ο Κύριος κατά την επίγεια Του παρουσία.

 Καλούμαστε λοιπόν κι εμείς να βαδίσουμε στο δρόμο

που χάραξε ο Χριστός πάνω στη γη.

Πρώτα πρέπει να αποκτήσουμε κοινωνία αληθινή

με το Θεό, να καταλάβουμε και να βιώσουμε

τι προσφέρει σε μας ο Θεός και παράλληλα 

το πνεύμα αυτό να το μεταφέρουμε στη καθημερινή μας ζωή.

 Το μήνυμα λοιπόν του Απ. Παύλου, τόσο προς τους Γαλάτες,

όσο και στους Χριστιανούς κάθε εποχής

είναι η μετοχή στην κοινωνία της αγάπης του Θεού,

στην οποία μας καλεί η σταυρική θυσία του Χριστού.

Συνεπώς η τήρηση στην παράδοση του νόμου,

όχι μόνο δεν μας αγιάζει, αλλά μας καθιστά και αμαρτωλούς.

 Ο άγιος Χρυσόστομος παρατηρεί

ότι κι αυτοί που δεν περιτέμνονται μεν,

 αλλά νηστεύουν ιουδαϊκά

και τηρούν την αργία του Σαββάτου, κι αυτοί ουσιαστικά

ασεβούν και προδίδουν την πίστη την χριστιανική.

 Και μάλιστα σ’ εκείνη την εποχή

 που ο ναός είχε πλέον καταστραφεί

και η ιουδαϊκή θρησκεία εκ των πραγμάτων είχε καταργηθεί

 Διότι ο ίδιος ο Μωυσής γράφει

ότι «προφήτην υμίν αναστήσει Κύριος ο Θεός

εκ των αδελφών υμών, ως εμέ· αυτού ακούσεσθε» (Δευτ. 18,15).

Συνεπώς είμαστε πεθαμένοι για το νόμο σωματικά

                                                                          και ψυχικά·

 κι από πεθαμένους δεν μπορείς

να περιμένεις τίποτα ούτε και να απαιτείς.

Πέθανα ως προς τον νόμο με σκοπό

και αποτέλεσμα να ζήσω εν Χριστώ.

«Και πως ζεις, αφού πέθανες;» θα ρωτούσε κανείς.

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ,

ζη δε εν εμοί Χριστός».

 Όπως ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε έτσι κι εγώ

πέθανα ως προς το νόμο κι αναστήθηκα ως προς το Χριστό.

Αυτό έγινε με το βάπτισμα, με την απόταξη του Σατανά

και την σύνταξη με τον Χριστό.

Όπως ακριβώς όταν επικρατήσει η αμαρτία,

αυτή είναι που κυριαρχεί και κατευθύνει την ψυχήν

να κάνει μόνο ότι εκείνη επιτάσσει στην κοινωνία.

 Υπάρχει δηλαδή στον άνθρωπο ένας εσωτερικός δαιμονισμός,

 που είναι χειρότερος από τον εξωτερικό.

 Έτσι, αν η αμαρτία νεκρωθεί, τότε ζει μέσα μας ο Χριστός

 και γίνονται μόνο όσα θέλει Αυτός.

Όταν προσεύχονται αλλά και σε όλες τις τελετές της Εκκλησίας,

 οι πιστοί κάνουν το σημείο του Σταυρού.

Η ένωση μας με το Χριστό που αποτελεί την ουσία

 αυτής της ζωής, επιτυγχάνεται σταυρώνοντας

τον παλιό εαυτό μας, τον εαυτό της αμαρτίας.

Η σωτηρία μας πηγάζει

 από την αστείρευτη αγάπη του Χριστού προς εμάς, η οποία

τον οδήγησε μέχρι το σταυρικό του θάνατο.

Μέσα από αυτή τη σταυρική του θυσία,

αντλούμε κι εμείς τη δύναμη

για ν' αντιμετωπίσουμε τα διάφορα προβλήματα

που συναντούμε, στη ζωής μας, τη πορεία. 

 Έτσι διαλέγουμε

ή αποδεχόμαστε το ευαγγέλιο του Χριστού και σωζόμαστε

 ή παραμένουμε δούλοι της αμαρτίας.

(ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ) Τιτ. γ' 8-15 -Κήρυγμα π. Παναγιώτη Γκέζου

Διδαχθήκαμε άλλωστε από τους Πατέρες μας

να μισούμε την πλάνη και την αίρεση κι όχι τον αιρετικό, ῾

δι᾽ ον απέθανε Χριστός ᾽.

του π. Παναγιώτη Γκέζου

Οι άγιοι Πατέρες της Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου έδειξαν εν Πνεύματι

 ότι η άρνηση εξεικονισμού του Ιησού Χριστού

 και κατ᾽ επέκταση των αγίων - ό,τι πρέσβευαν οι εικονομάχοι -

 σημαίνει στο βάθος είτε άρνηση αποδοχής

της πραγματικότητας της ανθρώπινης φύσης του Χριστού,

 συνεπώς έκπτωση στον μονοφυσιτισμό,

 είτε διαγραφή της θεϊκής φύσης Του,

 συνεπώς έκπτωση στον νεστοριασμό.

Ποιός θεωρείται αιρετικός όμως για την Εκκλησία;

Αυτός που, όπως αναφέραμε, αλλοιώνει την ορθή πίστη της,

την πίστη δηλαδή που έφερε ο Κύριος Ιησούς Χριστός,

καί γι᾽ αυτό προσφέρει έναν Χριστό όχι αληθινό,

αλλά ένα κατασκεύασμα του δικού του μυαλού,

ένα είδωλο που απλώς το ντύνει με το όνομα του Χριστού.

Κι αυτό θα πει ότι ο αιρετικός κάνει επιλογή:

από το όλο της αλήθειας επιλέγει ένα κομμάτι της,

 το οποίο κομμάτι το απολυτοποιεί

 θεωρώντας το ως το όλο. Κι αυτό σημαίνει

 ότι τελικώς την αλήθεια την διαστρεβλώνει.

Την δική του λογική έχει ως βάση ο αιρετικός,

Γι᾽ αυτό και το βάθος πάντοτε μίας αίρεσης

 είναι ένας απύθμενος εγωισμός:

 η πεποίθηση ότι ο ίδιος ως μέλος υπέρκειται του σώματος

και πρέπει όλοι να υποταχθούν σε αυτόν.

Αλλά αιρετικός για την Εκκλησία μας είναι και εκείνος

 που όχι μόνον αλλοιώνει το δόγμα και την πίστη της,

 αλλά και το ήθος της ζωής της.

Ποτέ η χριστιανική μας πίστη

 δεν διαχώρισε την πίστη από την ζωή.

Αντιθέτως: όπου έβλεπε μία πίστη

 που δεν ενεργοποιείτο ως ζωή

 την χαρακτήριζε δαιμονική.

Όπως θα το πει και ο απόστολος:

Δείξον  μοι την πίστη εκ των έργων σου.

Η πίστη χωρίς των έργων νεκρά εστι᾽.

Μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν.

Δεν πρέπει δηλαδή να αδιαφορήσουμε

απέναντι σε έναν πλανεμένο συνάνθρωπό μας,

 σε ένα μέλος του ιδίου σώματος,

                                     αλλά να τον βοηθήσουμε.

Είμαστε υποχρεωμένοι,

κινούμενοι από σπλάχνα οικτιρμών και αγάπης,

να του επισημάνουμε την απόκλιση της πίστεως

να τον φιλάξουμε από τα δεινά της απάτης.

Τυχόν αδιαφορία

 θα σημαίνει έλλειψη αγάπης εκ μέρους μας

και απομειωμένη χριστιανική πίστη, κακία

αφού θα φανερώνουμε ότι δεν τον βλέπουμε

ως συνδεδεμένο οργανικά με εμάς, φιλία.

Πως το έλεγε ο αγιασμένος Γέρων Παΐσιος; ῾

Να του βάζουμε την καλή ανησυχία.

Ζούμε δηλαδή, όσο είναι δυνατόν,

σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου μας,

 κατεξοχήν δε την εντολή της αγάπης.

 Κι αυτό σημαίνει βεβαίως ότι η όποια νουθεσία μας

 θα γίνεται, στο πρόσωπο του άλλου,

με ταπείνωση και με σεβασμό.

 Διδαχθήκαμε άλλωστε από τους Πατέρες μας

να μισούμε την πλάνη και την αίρεση κι όχι τον αιρετικό, ῾

δι᾽ ον απέθανε Χριστός ᾽.

Αν δεν στεκόμαστε έτσι, άν η νουθεσία μας

 παίρνει την μορφή της καταγγελίας

με τεντωμένο δάκτυλο, τότε σημαίνει ότι βρισκόμαστε

στην αίρεση της ζωής,

λόγω του υπάρχοντος εγωισμού και της αλαζονείας μας,

 που μας κινεί σε δασκαλίστικο τρόπο απέναντι

 στον συνάνθρωπό της κοινωνίας μας.

Η διάθεσή μας δηλαδή να βοηθήσουμε τον άλλον με τον λόγο μας

δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όριά μας.

Το είπαμε μία φορά, το είπαμε δεύτερη, έπειτα σταματάμε. ῎

Αν επιμείνουμε, αν θελήσουμε αδιάκοπα

να του υπενθυμίζουμε την απόκλισή του,

τότε τούτο θα σημαίνει την δική μας απόκλιση

                                                         και αυτό ας μη το ξεχνάμε.

 Ο απόστολος είναι σαφής:

 η επιμονή στην αίρεση, παρ᾽ όλη την νουθεσία,

 φανερώνει ότι ο αιρετικός έχει αποφασίσει τον χαμό του

και βυθίζετε στην αμαρτία.

Και πρέπει κι αυτό ακόμα να το σεβαστούμε.

 Σαν τον Πατέρα της παραβολής του ασώτου

να το δούμε,

 ο οποίος σεβάστηκε την απόφαση

 του ασώτου υιού του να φύγει από κοντά του,

ενώ ήξερε ότι η απομάκρυνσή του αυτή

ισοδυναμεί με την απώλειά του.

 Σαν τον ίδιο τον Κύριο, ο Οποίος ποτέ δεν εκβίαζε τους άλλους

 να Τον ακολουθήσουν ή να Τον αποδεχθούν.

 Προσοχή όμως! Η σιωπή μας

μετά το ενεργό ενδιαφέρον μας,

 η υποχώρησή μας μπροστά στην επιμονή της αίρεσης

δεν θα σημαίνει και αδιαφορία καί εχθρότητά μας.

 Ποτέ ο χριστιανός δεν παραιτείται από την ἀγάπη,

διότι έτσι είναι σαν να παραιτείται από τον ίδιο τον Θεό.

Σταματάμε να μιλάμε και νά νουθετούμε,

 γιατί με αγάπη παραδίδουμε τον αιρετικό

 αποκλειστικά στον Θεό,

ελπίζοντας πια στη δύναμη ελέους απ’ Αυτόν.

Συνεπώς η αγάπη μας εξακολουθεί

και υφίσταται, παίρνοντας όμως την μορφή

 της έμπονης προσευχής και της μεγαλύτερης άσκησης

που κάνουμε, προς χάρη πια και του αιρετικού γιατί

και σήμερα, δυστυχώς, εξακολουθούν και υπάρχουν αιρετικοί.

Πέραν των γνωστών, υπάρχουν και εκείνοι που παρασύρονται καθημερινώς,

γιατί ίσως δεν βλέπουν και την ορθή μαρτυρία πίστεως

και από πλευράς δικής μας.

Το ζητούμενο παρ᾽ όλα αυτά είναι

εμείς νά μη σταματήσουμε την βίωση της αλήθειας,

 δηλαδή να μη σταματήσουμε την ορθή εκκλησιαστική ζωή μας.

 Κι αυτό θα πει ότι η νουθεσία πίστεως

πρέπει να στρέφεται πρωτίστως προς τον ίδιο τον εαυτό μας.

Αν εμείς υπερβαίνουμε την αίρεση της πίστεως καί της ζωής,

τότε ίσως υπάρξει ελπίδα να κινητοποιηθούν

και οι όντως αιρετικοί προς την κατεύθυνση της αλήθειας.

Γιατί θα τους κινητοποιεί η ίδια η χάρη του Θεού να σωθούν.

π. Παναγιώτης Γκέζος-Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής Β΄ Λουκά.

«ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω,

καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός». (Β’Κορ. στ’ 16)

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακή Β΄ Λουκά (Β' Κορ. ΣΤ' 16-18 Ζ' 1)

Ένα απο τα πιο αγαπητά και προσφιλή

θέματα του αποστόλου των εθνών Παύλου,

είναι η σχέση του χριστιανού με το Θεό.

Περιγράφοντας αυτή τη σχέση, ο απόστολος χρησιμοποιεί

ποικίλους συμβολισμούς και παραστάσεις,

καταλήγοντας σε συμπεράσματα

που είναι χρήσιμα για τη χριστιανική ζωή.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί και στην παρούσα περικοπή.

Μέσα απο το πιο πάνω χωρίο που ακούσαμε σήμερα

ο Παύλος, διδάσκει τους Κορινθίους

και κατ’ επέκταση τους χριστιανούς κάθε εποχής.

Η σχέση αυτή όμως, που ο ίδιος ο Θεός εγκαθιδρύει,

συνεπάγεται απο μέρους μας ένα χρέος.

Το χρέος αυτό είναι η απομάκρυνση μας απο την αμαρτία

και από καθετί που μολύνει το σώμα και την ψυχή.

Γι’ αυτό και καλεί ο Παύλος τους Κορινθίους

μέσα απο την επιστολή του αυτή

να μην συναναστρέφονται με τους ειδωλολάτρες

και τους απίστους,

αλλά να διαχωρίσουν απο αυτούς

τη θέση και τη δική τους ζωή. (στ. 17).

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι το προαιώνιο σχέδιο του Θεού,

ήταν ο άνθρωπος να ξαναγίνει παιδί του.

Ο Θεός μας προόρισε να γίνουμε και πάλι παιδιά του:

«προορίσας ημάς εις υιοθεσίαν δια Ιησού Χριστού» (Εφεσ. 1, 5).

Τηρώντας αυτά, ο Θεός θα μας δεχτεί κοντά του.

Θα γίνουμε παιδιά Του,

«και έσομαι υμίν εις πατέρα,

και υμείς έσεσθε μοι εις υιούς και θυγατέρας...».

Ο φλογερός απόστολος μέσα σε πνεύμα αγάπης θερμής

και Ιερού ενθουσιασμού,

ξεκαθαρίζει το θέμα των σχέσεων των πιστών με τους ειδωλολάτρες.

Και όπως είναι επόμενο, βλέπει κανείς τον τροπικό διαχωρισμό

που οφείλουν και πρέπει να έχουν οι πιστοί,

από όσους αρνούνται στον βίο τους τη ζωή

και τη διδασκαλία του Χριστού.

Μάλιστα, ο Απόστολος στηρίζει την δική του μαρτυρία

στον μεγαλοφωνότατο προφήτη Ησαΐα,

ο οποίος τονίζει ξεκάθαρα «εξέλθετε εκ μέσου αυτών

και αφορίσθητε και ακαθάρτου μη άπτεσθε».

Δηλ. εσείς οι πιστοί, που έχετε ενδυθεί τον Χριστό,

βγείτε έξω από τους απίστους ανθρώπους

και ξεχωριστείτε από αυτούς

και μη εγγίζετε τίποτε το ακάθαρτο.

Βεβαίως, οι πιστοί

δεν θα πρέπει να καταφύγουμε στα σπήλαια

και σε τόπους ερήμους,

ώστε εκεί να ζήσουμε μακριά από την κοινωνία

όπως κάνουν οι αναχωρητές μοναχοί και οι ησυχαστές.

Όχι, η ζωή αυτή είναι για τα εκλεκτά πνεύματα

που με τις προσευχές τους «συνέχουν τον κόσμο».

Η ερμητική ζωή είναι για τις μοναδικές προσωπικότητες

που αποτελούν τους γλυκύτερους καρπούς της ανθρώπινης κοινωνίας,

και για τους οποίους το Πνεύμα το Άγιο αναφέρει

ότι «ουκ ην (ουκ έστι και ουκ έσται) άξιος ο κόσμος».  (Εβρ. ΙΑ' 38).

Όμως, για τους πολλούς, για τους πιστούς Χριστιανούς,

που ζουν μέσα σε οικογένειες και στην κοινωνία γενικότερα,

με οποιοδήποτε ευλογημένο τρόπο ζωής,

το Πνεύμα του Θεού, διά του Αποστόλου, μας καθοδηγεί

προς μια απομάκρυνση ουσιαστική και τροπική.

Αλλ' ας δούμε το θέμα περισσότερο πρακτικά,

διότι οι προεκτάσεις του φθάνουν

έως και τα λεπτότερα σημεία της καθημερινής μας ζωής.

Τι θα πει, λοιπόν, απομακρύνομαι από τον κόσμο;

Θα πει κατ' αρχάς, να μη σκέπτομαι και να μη διαλογίζομαι

όπως σκέπτονται και σχεδιάζουν η αιρετική.

Οι σκέψεις να παραμένουν άγιες, ήσυχες,

καθαρές και αγνές,

γνωρίζοντας όχι μόνο την μεγάλη αλήθεια,

ότι από τον χώρο των σκέψεων ξεκινούν οι πράξεις,

αλλά και ότι ο φύλακας Άγγελος, η Κυρία Θεοτόκος

και φυσικά ο ίδιος ο Θεός,

γνωρίζουν και κρίνουν τις σκέψεις μου,

τη φαντασία μου και τους νοερούς συνδυασμούς!

Απομακρύνομαι από τον μακράν του Θεού κόσμο,

σημαίνει ότι προσέχω τα λόγια μου.

Αίτημα προσευχής μου γίνεται ο λόγος του ψαλμωδού

«Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου

και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου»!

Αδελφοί μου, είμαστε δημιουργημένοι

για την ευτυχία και την χαρά.

Είμαστε πλασμένοι για κάτι ασύλληπτο

που και η τολμηρότερη φαντασία

δεν θα μπορούσε ποτέ να το συλλάβει.

Τι είναι αυτό; Να γίνουμε, του Θεού κατοικία!

Ναι, αυτή η ύπαρξή μας μπορεί να γίνει ναός του Θεού.

Ο ίδιος ο Θεός μάς έχει δημιουργήσει γι αυτόν το σκοπό.

Αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε, να αποκοπούμε

από τις αιτίες και τις αφορμές της αμαρτίας

και να ζούμε μέσα στο Σώμα του Κυρίου Ιησού,

που είναι η Ορθόδοξη Του Εκκλησία!

Αν συμβεί αυτό, τότε όντως

θα ισχύει και σ΄ εμάς ο λόγος του Θεού:

«ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω,

καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. (Β’Κορ. στ’ 16)

Οι επαγγελίες του Θεού προς το λαό του,

προς τα παιδιά Του, είναι αρκετές

και αναμφίβολα κοσμοσωτήριες και λυτρωτικές.