του π. Αντωνίου   Χρήστου   Αγαπητοί Αναγνώστες, είναι    γεγονός ότι στον πυρήνα της χριστιανικής πίστης βρίσκεται  ο  ζήλος ,  η φλογερή εκείνη επιθυμία να ακολουθήσουμε τον Χριστό, να εφαρμόσουμε τις εντολές Του ώστε να διαδώσουμε το Ευαγγέλιο. Ο γνήσιος ζήλος είναι μια εσωτερική δύναμη που εμπνέει την αφοσίωση, την αυτοθυσία και την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Είναι μια θετική και εποικοδομητική δύναμη που οικοδομεί την Εκκλησία και προάγει την ενότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του  γνήσιου ζήλου  και του  φανατισμού , μιας στρεβλής εκδήλωσης θρησκευτικής ζέσης που μπορεί να οδηγήσει σε διαιρέσεις, αυθάδεια και απομάκρυνση από το πνεύμα της αγάπης και της υπακοής.

του Αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη Είναι κάτι «φυσικό» και συνάμα «αφύσικο» να φοβάσαι το θάνατο. Φυσικό γιατί ζεις τα αποτελέσματα του «φάλτσου» που λέγεται «πτώση», και αφύσικο γιατί δεν πρέπει να δεχθείς αυτό το αποτέλεσμα της πτώσης. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όλα ξεκίνησαν με την δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Ο Θεός δημιούργησε όλον τον κόσμο «καλά λίαν» λέει η Γένεση, το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής. «Καλά λίαν» σημαίνει τέλεια. Όμως, ενώ όλα ήταν τέλεια και στον άνθρωπο δόθηκε το μεγαλύτερο από όλα τα αγαθά, η ελευθερία, με την κακή χρήση της, μέσω του εγωισμού, η φθορά, και τελικά ο θάνατος μπήκαν στην ζωή του. Όχι μόνο μπήκαν, αλλά τον εξουσιάζουν κιόλας. Ένα από αυτά πού αποτελεί συνέπεια της «φθοράς» είναι και ο φόβος. Για να πούμε όλη την αλήθεια, ο φόβος αυτός δεν είναι στην πραγματικότητα μόνο ένας. Έχουμε πολλούς φόβους μικρότερους και μεγαλύτερους. Φόβους περιστασιακούς και άλλους, που είναι μονιμότεροι. Φόβοι που διαμορφώνουν την ζωή και αυτήν την καθημερινότη...

Όταν κάποιος  αμαρτωλός μπορεί να γίνει Φωτεινός και Ισαπόστολος. του π. Αντωνίου Χρήστου Χριστός Ανέστη Αγαπητοί μου Αδελφοί! Καθώς με την χάρη Του Θεού, φτάνουμε στην Πέμπτη Κυριακή από το Πάσχα, δεν μπορούμε να μη σταθούμε και αφιερώσουμε το σημερινό άρθρο μας, τόσο με το περιστατικό της Συναντήσεως του Κυρίου μας με την Σαμαρείτιδα, όσο και με τον καρπό αυτής της συναντήσεως, που είναι η μετάνοια και η αφιέρωση όλης της υπόλοιπης ζωής της, αυτής της γυναίκας, στο έργο Του Κυρίου μας.   Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά: Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο από το στίχο 4 του 4 ου  Κεφαλαίου, μέχρι και τον στίχο 42, βλέπουμε τον Κύριο, να αφήνει την Ιουδαία και να επιστρέφει προς την Γαλιλαία, μέσω της ευρύτερης περιοχής της Σαμάρειας και συγκεκριμένα της πόλεως Συχάρ, κοντά  στο μέρος που είχε δώσει στη Παλαιά Διαθήκη ο Πατριάρχης Ιακώβ στον υιόν του  Ιωσήφ. Το κανονικό όνομα της Πόλεως ήταν Συχέμ, αλλά μετονομάστηκε από τους Ιουδαίους σε Συχάρ που σημ...