του π. Αντωνίου Χρήστου
Αγαπητοί Αναγνώστες, δυστυχώς αν ανοίξει κανείς την τηλεόραση ή σκρολάρει για λίγα λεπτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή ενημέρωσης, θα έρθει αντιμέτωπος με μια σκληρή, σχεδόν αδιανόητης πραγματικότητα.
Στην Ελλάδα του σήμερα, η βία μεταξύ ανηλίκων έχει μετατραπεί σε καθημερινή πραγματικότητα και όταν περάσει μία μέρα που δεν ακούσουμε κάτι τότε αποτελεί είδηση! Άγριοι ξυλοδαρμοί στις πλατείες, συμπλοκές έξω από σχολεία, εντός και εκτός γηπέδων, συμμορίες ανηλίκων, ακόμη και χρήση όπλων ή μαχαιριών από παιδιά που καλά-καλά δεν έχουν βγάλει ταυτότητα και όμως το ποινικό τους μητρώο ήδη “μαυρίζεται” και οι φυλακές και τα κρατητήρια είναι η αυτοβεβαίωσή τους ότι είναι “σκληροί” και “μάγκες”.
Όμως, το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι αυτής της εικόνας δεν είναι μόνο η ίδια η βία. Είναι η αντίδραση των γύρω τους. Γύρω από τα παιδιά που χτυπιούνται μέχρι λιποθυμίας, ανεξαρτήτου φύλου και αγόρια και κορίτσια, σχηματίζεται συνήθως ένας κύκλος από άλλους συμμαθητές τους. Παιδιά που αντί να τρέξουν να χωρίσουν τους φίλους τους, αντί να νιώσουν τον παραμικρό φόβο ή έλεος, σηκώνουν τα κινητά τους τηλέφωνα. Καταγράφουν το αίμα και τον πόνο σε βίντεο, «ανεβάζοντάς» το στο διαδίκτυο για μερικά views και likes. Η ανθρώπινη ζωή, η αξιοπρέπεια του άλλου, μετατρέπεται σε ένα φτηνό ψηφιακό θέαμα.
.jpg)
