Λίγες ώρες πριν φύγει το 2008 και έρθει το 2009, γράφω αυτές τις σκέψεις-ευχές : Ο (φυσικός ) χρόνος είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα και είναι αμείλικτος, καθώς κάθε κλάσμα δευτερολέπτου που περνάει, δεν γυρνάει πίσω! Από την άλλη είναι και υποκειμενικός, γιατί ο (υπαρξιακός) χρόνος, μας κάνει μια δυσάρεστη στιγμή ή αναμονή, να μας φαίνεται αιωνιότητα και κάτι που μας έκανε να αισθανόμαστε ωραία και ευχάριστα, σαν να πέρασε μόνο μια στιγμή. Με βάση τα παραπάνω, άλλο ένας χρόνος φεύγει και άλλος ένας έρχεται ή κατά άλλους, άλλος ένας προστέθηκε στην πλάτη μας και άλλος ένας έρχεται να φορτωθεί! Συνηθίζουμε αυτές τις στιγμές της χρονικής αλλαγής, να ευχόμαστε πράγματα που μας λείπουν ή που έχουμε και θέλουμε να διατηρηθούν. Λίγοι όμως αντιλαμβάνονται και αξιοποιούν ουσιαστικά αυτήν την στιγμή, καθώς είναι μια ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας, απέναντι στα πράγματα, στους στόχους και τα όνειρά μας. Με ευχολογίες μόνο (δεν εννοώ την προσευχή, αλλά τις τυπικές ...

«᾿Ιδών ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τόν ἄνθρωπον χερςίν ὅν ἐποίησε, κλίνας οὐρανούς κατέρχεται· τοῦτον δέ ἐκ Παρθένου, θείας ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς· ὅτι δεδόξασται.» Αγαπητοί μου επισκέπτες αυτού του Ιστολογίου , Σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη για την πατρίδα μας, σας γράφω αυτές τις ευχές. Ζούμε σε μια χώρα που θρηνεί εδώ και μέρες, την απώλεια ενός παιδιού από σφαίρα οργάνου της τάξης. Μια χώρα που ταλανίζεται από κοινωνικές εντάσεις, καταστροφές και συγκρούσεις, λες και έχει κυρηχθεί εμφύλιος στην χώρα. Τέλος ζούμε σε μια αβεβαιότητα και κρίση, τόσο οικονομική, όσο και θεσμών, λόγω των πρόσφατων πολιτιοεκκλησιαστικών σκανδάλων και καταστροφών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η γέννηση του Σωτήρος μας Χριστού, φαίνεται ότι είναι αναγκαιότερη από ποτέ. Σε μια ανθρωπότητα που βιώνει συνεχώς απογοητεύσεις, παρ’ όλες τις σπουδαίες επιστημονικές της ανακαλύψεις, η μόνη λύση είναι να κάνουμε τις καρδιές μας, ταπεινές φάτνες για να σαρκωθεί ο Λόγος Του Θεού. Αυτός δεν θα μας απ...

Πραγματικά έλεγα να μη σχολιάσω τα γεγονότα, αλλά κάτι μέσα μου δεν μου αφήνει να τα κρατήσω εκεί! Είναι κάπως σαν την βρύση που έχει πρόβλημα και προσπαθείς να την κλήσεις με το χέρι και φυσικά δεν καταφέρνεις τίποτα, από το να βρεχτείς...και το νερό να μη σταματήσει! Κάπως έτσι είναι και τα συναισθήματα μου! Φυσικά είναι ανάμικτα, τόσο για τα γεγονότα καθαυτό, όσο και για τις καταστροφές στη συνέχεια. Καταρχήν μια γενική επισήμανση, ως λαός χάνουμε το μέτρο και αυτό είναι δεδομένο. Αν τηρούσαμε την αρχή των προγόνων μας «παν μέτρο άριστον», τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα, όχι μόνο προχθές, αλλά και από τότε που υπάρχει νέο Ελληνικό κράτος! Αν είχαμε το μέτρο στη ζωή μας, ο αστυνομικός δεν θα έβγαζε όπλο και θα σταματούσε την ζωή ενός νέου ανθρώπου, μόλις 16 χρονών! Αν υπήρχε μέτρο στην χώρα μας, δεν θα καιγόταν το κέντρο για 2 μερόνυχτα και οι άλλες πόλεις που ακολούθησαν! Δεν θα καταστρέφονταν περιουσίες, δεν θα υπήρχε βία πάνω στη βία, κακό πάνω στο κακό, μίσος πάνω στο μίσος,...

Σήμερα, 2/12/08 και μετά από αρκετές αναβολές (λόγω χρόνου), στολίσαμε μαζί με την σύζυγό μου το δέντρο των Χριστουγέννων. Αξιωνόμαστε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να το στολίζουμε αν και φέτος τα πράγματα ήταν κάπως περίεργα σε σχέση με τις προηγούμενες δύο. Την ώρα που το στολίζαμε, έχοντας ανοικτή την τηλεόραση σε ειδήσεις τα πράγματα συναισθηματικά ήταν αντιστρόφως ανάλογα: Καθώς προσθέταμε τα στολίδια πάνω στο δέντρο, κάπως έτσι παρέλαζαν και από την οθόνη μας τα νέα της επικαιρότητας : Στολίδια βάζαμε εμείς, "σκουπίδια" ,σήψη και οικονομική αβεβαιότητα παρέλαζε από την οθόνη μας. Χαρά προσπαθούσαμε να πάρουμε εγώ και η σύζυγος μου για την προσμονή των Χριστουγέννων που έρχονται, αντίθετα η τηλεόραση λες και προσπαθούσε να μα μας πάρει αυτή την χαρά...μας υπενθύμιζε την σκληρή πραγματικότητα! Τα θέματα; Λίγο πολύ γνωστά : Το σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου, που αντί να οδεύει προς την λύση του, τα πράγματα όλο και θολώνουν περισσότερο, αφού ο ένας προσπαθεί να ρίξε...