τοῦ ἀρχιμ. Ἰακώβου Κανάκη             Ἀδελφοί μου ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς ἀπευθύνω δύο λόγια μέ ἀφορμή τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Πορφυρίου.  Σκοπός τοῦ καθενός μας, ὡς χριστιανοί, εἶναι νά μποῦμε σέ ἕνα σπίτι πού ὀνομάζεται Ἐκκλησία, ὀνομάζεται βασιλεία, ὀνομάζεται παράδεισος. Σέ αὐτήν τήν προοπτική χρειάζεται ἐμπιστοσύνη στό Θεό γιά τό τί θά δεῖς καί τί θά συναντήσεις στό σπίτι αὐτό. Χρειάζεται νά πεῖς «μπαίνω καί ὅτι γίνει». Ὅταν αὐτό τό κάνεις, ὅταν αὐτό γίνει, ἀρχίζει τό ἅγιο Πνεῦμα νά πλημμυρίζει τήν καρδιά σου ἀπό χαρίσματα. Αὐτό ἔγινε μέ τόν ὅσιο Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη. Μπῆκε στήν Ἐκκλησία ἀπό νεαρή ἠλικία καί ἐμπιστεύθηκε σ᾽αὐτήν τήν ζωή του. Παραδόθηκε στήν κεφαλή της τόν Χριστό καί ἔλεγε αὐτό πού ἔνιωθε: «Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν» . Ἔτσι, οἱ πύρινες φλόγες τῆς Πεντηκοστῆς ἐπικάθησαν στήν κεφαλή του, πλήρωσαν τήν...

      Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων Αθηνών. Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος. -Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε; -Όχι! του απάντησα, δεν προλαβαίνω. Όντως δεν προλάβαινα, γιατί τρεις η ώρα έπρεπε να παραδώσω το ταξί στον Πειραιά. Ο κύριος στεκόταν μπροστά μου περιμένοντας να περάσει άλλο ταξί. Κάτι μέσα μου μου έλεγε να τον εξυπηρετήσω. Του έκανα νόημα να έρθει. Μόλις μπήκε στο ταξί αναφώνησε: «-Δεν είναι δυνατόν!» Και παίρνει τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου που είχα στα χέρια του και τη φιλάει. Την στιγμή εκείνη έχει ανάψει το φανάρι και έστριβα το τιμόνι προς Μενίδι. Ήθελα να του πάρω από τα χέρια τη φωτογραφία, μα όταν τον είδα με τι λαχτάρα τον κοιτούσε, ντράπηκα για τη σκέψη μου. -Τον γνωρίσατε, με ρώτησε. -Όχι, από τα βιβλία του τον γνώρισα και τον αγαπώ πάρα πολύ. -Θέλεις, κοπέλα μου, να σου πω πώς τον γνώρισα εγώ; -Και βέβαια θέλω, του είπα με χαρά. -Άκου» η γυναίκα μου ήταν άρρωστη...

2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1991 Κοιμήθηκε ο Γέρων Πορφύριος. Ναι, δεν ασχολήθηκε κανένα ΜΜΕ, αυτόν που είπε ο προηγούμενος της Ι.Μ.Φιλοθέου Γέρων Εφραίμ, ότι ήταν ο μεγαλύτερος προφήτης του 20ου αιώνα στο κόσμο!   ΔΥΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ: Α. Είπα στό Γέροντα: Έμενα, Γέροντα, φυσικά, το Πανεπιστήμιο μέ πληρώνει γιά νά διδάσκω τό καρδιογράφημα· δεν μέ πληρώνει γιά νά κάνω κήρυγμα. Και στό κάτω κάτω μπορεί κάποιοι φοιτητές νά μή θέλουν τό κήρυγμα ή κάποιοι άλλοι νά μήν πιστεύουν κιόλας. Μήπως, όμως, Γέροντα, θα ήταν καλό κάποια μέρα, επιτέλους, τελειώνοντας αυτά τά μαθήματα γιά τό καρδιογράφημα, που οι φοιτητές μέ χειροκροτούν κι έγώ χειροκροτώ εκείνους, νά τους πώ «παιδιά, κάντε κι ένα βήμα προς τόν Χριστό»; "Ακουστέ, λοιπόν, τι μου είπε ό Γέρων Πορφύριος: Γιατί νά έχεις αυτό τό δίλημμα; Όταν πάς νά κάνεις τό μάθημα, είσαι κοινωνημένος; Ναί, Γέροντα, είμαι. - Κοινωνάς την Κυριακή; - Κοινωνώ, μέ τήν ευχή σας. - Τότε, Γιωργάκη, πηγαίνει ό Χριστός μέσα στό αμφιθέατρο. Τί...