Ομιλία στην Αγρυπνία για την Αγία Φιλοθέη και τα 7 χρόνια από την κοίμηση του Μακαριστού Παύλου

 

Εκδήλωση αφιέρωμα στον Μακαριστό π. Σαράντη Σαράντου

 

Ἐτήσιο Μνημόσυνο Μακαριστοῦ Μητροπολίτου μας κυροῦ Παύλου.

Τήν Κυριακήν 23ην Φεβρουαρίου τρ. ἔ. είς τόν Μητροπολιτικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Γλυφάδας θά τελεσθῇ Ἀρχιερατικόν Συλλείτουργον καί Ἱερόν Μνημόσυνον διά τήν ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς τοῦ Μακαριστοῦ Ποιμενάρχου μας καί πρώτου Μητροπολίτου Γλυφάδας κυροῦ Παύλου, έπί τῇ συμπληρώσει ἑνός ἔτους ἀπό τῆς είς Κύριον ἐκδημίας του.

                                   Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ένα Βίντεο μνήμης, για τον μακαριστό Μητροπολίτη Γλυφάδας κυρό Παύλο.

Ένας σύντομος γραπτός χαιρετισμός στον μακαριστό πλέον Μητροπολίτη Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης & Βάρης κυρό Παύλο!

Είναι κάποιες στιγμές που ξέρεις ότι θα τις ζήσεις, αλλά αρνείσαι πεισματικά να συμβιβαστείς, αφήνοντάς τες στην άκρη του μυαλού σου, αλλά όταν συμβούν αρνείσαι να αποδεχθείς και να πιστέψεις, αφού νομίζεις ότι απλά είναι ένα κακόγουστο αστείο και όλα θα είναι σε λίγο όπως και πριν!

Μία από αυτές τις στιγμές είναι και η σημερινή που ξημέρωσε σήμερα 19 Φεβρουαρίου 2019. Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας Παύλος (αλλά για τους κοντινούς του προτιμούσε απλά το π. Παύλος), δεν είναι σωματικά πλέον ανάμεσά μας! Τα χρόνια προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν σε όλη σχεδόν την ενήλικη ζωή του, τον λύγισαν οριστικά και από σήμερα μεταβαίνει προς τον Δικαιοκρίτη αλλά και Φιλάνθρωπο Σωτήρα Χριστό, που τόσο αγάπησε και αφιέρωσε όχι απλά την ζωή του, αλλά και την κάθε αναπνοή του, υπηρετώντας τον Ίδιο ή την εικόνα Του, τον άνθρωπο από πολλές θέσεις που του εμπιστεύτηκε η Εκκλησία.

Για εμένα προσωπικά, αποτέλεσε πατέρας (όταν κοιμήθηκε ο κατά σάρκα πατέρας μου) και ευεργέτης από την αρχή της γνωριμίας μας, ως Διευθυντής του Οικοτροφείου της Ανωτέρας τότε Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, μέχρι και σήμερα ως πρώτος Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Γλυφάδας. Από τα τίμια χέρια του, έλαβα την Ιεροσύνη στους δύο βαθμούς της (Διακόνου και Πρεσβυτέρου), από τα χέρια του έλαβα τις χειροθεσίες του Πρωτοπρεσβυτέρου και Πνευματικού, και την εμπιστοσύνη του από λαϊκός ακόμη, να έχω την ευθύνη της Γραμματείας του Γραφείου Νεότητος από την ίδρυση της Μητροπόλεως μέχρι και σήμερα.

Πέρα όμως από την διαμόρφωση αυτού που με αξίωσε ο Θεός, δια του μακαριστού πλέον Μητροπολίτου Γλυφάδας μέσα από το ράσο, αυτό που μένει στο τέλος, είναι οι εμπειρίες και οι στιγμές, από λόγια και πράξεις, στη πολύχρονη παραμονή μου μαζί του, τόσο στο Οικοτροφείο της Α.Ε.Σ.Α (3 χρόνια, από το 1996 έως το 1999), όσο στη Μονή Πετράκη (από το 2000 έως και την εκλογή του σε Επίσκοπο το 2002) και από την ενθρόνισή του (τον Δεκέμβριο του 2002 μέχρι  το 2004) στη Μονή του Αγίου Νεκταρίου Τερψιθέας Γλυφάδας, ως λαϊκός συνεργάτης, και με μια μικρή παρένθεση 2 χρόνων για την στρατιωτική μου θητεία και τον Γάμο μου, επανεσυνδεθήκαμε από το 2006 τον Αύγουστο που έγινα Διάκονος, μέχρι και σήμερα (Φεβρουάριο 2019).  

Νομίζω ότι ούτε ολόκληρο βιβλίο δεν επαρκεί για να γράψω έστω και λίγα, από αυτά που έχω φυλαγμένα στο μυαλό και στη καρδιά μου από τον Μακαριστό, για να διηγηθώ. Μαζί σε χαρές, μαζί σε πολλές λύπες και δοκιμασίες, μαζί στις Ακολουθίες και στις αναρίθμητες ποιμαντικές εξορμήσεις, μαζί και σε στιγμές έντασης και παρατηρήσεων για τα πολλά προσωπικά μου λάθη και ατέλειες του χαρακτήρα μου, που εκείνος πάντα ανεχόταν με την τρυφερή του καρδιά και ας η ένταση της φωνής του ήταν υψωμένη και επικριτική! Τα δάκρυά μου δεν αφήνουν τα χέρια μου, να εξωτερικεύσουν κάτι από αυτά προς το παρόν. Όμως νομίζω θα ωφελήσουν όλους, αν μας αξιώσει ο Κύριος να το κάνουμε στο μέλλον!

Κλείνοντας αυτό τον πρώτο γραπτό αποχαιρετισμό, επειδή δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να το κάνω από κοντά, θέλω να εκφράσω (και συγνώμη για την χρησιμοποίηση του πρώτου προσώπου αλλά θα είναι πολύ τυπικό να χρησιμοποιήσω πληθυντικό) την βαθιά μου αγάπη και ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπό του Γέροντα (όπως τον έλεγα πάντα) για όσα σκανδαλωδώς με ευεργέτησε μέχρι και σήμερα και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσει να το κάνει και από τον ουρανό. Ένα μεγάλο δημόσιο συγνώμη για τα λάθη και τις παραλήψεις μου, που μπορεί να τον στεναχώρησαν στη μακρόχρονη κοινή πορεία μας και τέλος μία ευχή για ανάπαυση της αγιασμένης ψυχούλας του!

           ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ! ΚΑΛΗ ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

                    

   π. Αντώνιος  Χρήστου

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΥΡΟ ΘΕΟΦΙΛΟ

Ἡ Ἱερά Μητρόπολη Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως διοργανώνει ἐκδήλωση μνήμης καί τιμῆς γιά τόν Μακαριστό Μητροπολίτη Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κυρό Θεόφιλο Καναβό.

Τήν Πέμπτη 6 Ἰουλίου 2017 στίς 10 π.μ. θά τελεσθεῖ Ἀρχιερατικό τρισάγιο στό κοιμητήριο τῆς Δημητσάνας.

Στίς 11 π.μ. θά πραγματοποιηθεῖ ἐκδήλωση στό Συνεδριακό Κέντρο τῆς Ἀδελφότητος Δημητσανιτῶν στό κέντρο τῆς Δημητσάνας μέ ἐπιφανεῖς ὁμιλητές, οἱ ὁποῖοι θά ἀναφερθοῦν στήν προσωπικότητα καί τό ἔργο τοῦ Μητροπολίτου.

Σᾶς προσκαλοῦμε ὅλους νά προσέλθετε γία νά τιμήσετε μέ τήν παρουσία σας στήν ἐκδήλωση τό σεπτό Πρόσωπο τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος, στο τριετές μνημόσυνο του μακαριστού π. Στεφάνου Αβραμίδη.

Το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2016, στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, τελέσθηκε  η Θ. Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ και εν συνεχεία το τριετές Αρχιερατικό μνημόσυνο  του μακαριστού πρωτοπρεσβυτέρου π. Στέφανου Αβραμίδη,

 με την συμμετοχή εκτός από τον Σεβασμιώτατο κ. Δανιήλ, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος, ο Σεβασμιώτατος Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφίας κ. Γαβριήλ, ο Επίσκοπος Νεοχωρίου κ. Παύλος και αρκετους Ιερείς και Διακόνους από την Ιερά Αρχιεπισκοπή και όχι μόνο.

Κλήρος και λαός, ευχήθηκαν και προσευχήθηκαν για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού Στεφάνου, πολύτιμού κληρικού και στελέχους των κεντρικών υπηρεσιών της Εκκλησίας της Ελλάδος.

            Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΙΟ ΚΙΒΕΡΙΟΥ ΙΕΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟ ΝΤΑΒΕΛΟ-ΤΡΙΤΗ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 8:00 μ.μ

        

  ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ

  ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 ΚΙΒΕΡΙΟΥ

    Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου Κιβερίου έχει την τιμή να σας προσκαλέσει την Τρίτη 9 Αυγούστου 2016 στις 8:00 μ.μ. στην εκδήλωση μνήμης για τον μακαριστό Εφημέριο της Ενορίας Κιβερίου Ιερέα Γεώργιο Νταβέλο, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως δέκα ετών από την εκδημία του.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην ανακαινισμένη αίθουσα που ευρίσκεται κάτωθεν του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου. Θα προηγηθούν  της εκδηλώσεως τα εγκαίνια της αιθούσης και η ονοματοδοσία αυτής.

Με τιμή

   Διά το Εκκλησιαστικόν Συμβούλιον

 Ο Πρόεδρος

   Πρεσβύτερος

  Πέτρος Αθανασόπουλος

 

  Σύντομο βιογραφικό π. Γεωργίου Νταβέλου

  Ο μακαριστός π. Γεώργιος Νταβέλος διετέλεσε Εφημέριος της ενορίας Τιμίου Προδρόμου Κιβερίου από 9 Ιουνίου 1985- 10 Αυγούστου 2006. Τόπος καταγωγής του το Κιβέρι. Βρέθηκε στην μακρινή Αυστραλία και εκεί χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Ιεζεκιήλ. Νυμφεύθηκε με την Μαρία Τσιώρου, επίσης από το Κιβέρι και απέκτησαν τρία παιδιά, την Ελένη, τον Θεόδωρο και τον Αθανάσιο. Ερχόμενος στην Ελλάδα διετέλεσε για 13 χρόνια Εφημέριος στην Ενορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Αργολικού. 

Μετά την παραίτηση το 1985 του Εφημερίου Κιβερίου για πενήντα ολόκληρα χρόνια π. Αθανασίου Μπούζιου (+1995)  ήλθε στο Κιβέρι όπου και εφημέρευσε μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του. Μετέφερε το Κοιμητήριο του χωριού σε άλλο χώρο, έκτισε τον Κοιμητηριακό Ναό των Αγίων Θεοδώρων και ανήγειρε εκ θεμελίων τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Κιβερίου τον οποίο και αποπεράτωσε. Εκοιμήθη την 10ην Αυγούστου του 2006 σε ηλικία 64 ετών.

Την Πέμπτη η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού πρώην Μεσογαίας Αγαθίνικου.

Εκοιμήθη νωρις το απόγευμα της Τρίτης ο μητροπολίτης πρώην Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Αγαθόνικος σε ηλικία 97 χρονών.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η κηδεια του μακαριστου μητροπολίτη θα τελεστεί την Πέμπτη 3 Σεπτεμβριου στο προσκυνημα του Χριστού στα Σπάτα.

Βιογραφικό του μακαριστού Μητροπολίτου:

 Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Αγαθόνικος, κατά κόσμον Αριστοτέλης Φιλιππότης, γεννήθηκε στις 17/30 Ιανουαρίου 1918 στον Πύργο της Τήνου. Γόνος της οικογενείας των γνωστών Τηνίων καλλιτεχνών, είναι ένα από τα οκτώ παιδιά του Ευστρατίου και της Σοφίας Φιλιππότη.

Ανατρέχοντας στο γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Φιλιππότη φθάνουμε στον Δημήτριο, ο οποίος έφερε στον κόσμο δύο παιδιά, τον Ζαχαρία (γεν. 1795) και τον Ιωάννη (γεν. 1809). Ο Ζαχαρίας Δ. Φιλιππότης γέννησε τρεις γιούς, τον Δημήτριο (1834 -1919), τον Γεώργιο (1841) και τον Αντώνιο (γεν. 1842). Ο Γεώργιος Ζ. Φιλιππότης απέκτησε τρεις γιούς, τον Ζαχαρία (1868 – 1894), τον Δημήτριο (1878 – 1953) και τον Ευστράτιο (1876 – 1940). Ο τελευταίος, ο Ευστράτιος Φιλιππότης, έκανε οκτώ παιδιά, τον Γεώργιο, τον Ιωάννη, τον Αυγουστὴ, τον Ζαχαρία, τον Αριστοτέλη (Αγαθόνικο), την Άννα, τη Μαρούλα και την Όλγα.

Ο Αριστοτέλης τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στον Πύργο της Τήνου και τις δύο πρώτες τάξεις του Γυμνασίου στην Χώρα της Τήνου.

Ο εφημέριος της γενέτειράς του, π. Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, ήταν ο πρώτος πνευματικός του, από τον οποίο έλαβε και την Συμμαρτυρία. Ο π. Κωνσταντίνος ήταν υπόδειγμα ιερέως παραδοσιακός, λίαν φιλακόλουθος αλλά και μουσικολογιώτατος ήταν εκείνος που ενεφύσησε την αγάπη προς την λατρεία της Εκκλησίας και δίδαξε την τέχνη της βυζαντινής μουσικής στον Αριστοτέλη.

Τὸ 1934, σε ηλικία δεκαέξι ετών εισήχθη στην Ιερατική Σχολή Κορίνθου, όπου εφοίτησε μέχρι το 1938. Εκεί συνεδέθη στενώς με τον τότε Μητροπολίτη Κορίνθου και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Αντιβασιλέα κυρό Δαμασκηνό Παπανδρέου. Επίσης εκεί γνωρίστηκε με τον τεταρτοετή τότε φοιτητή Βησσαρίωνα Τίκα, τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κυρό Σεραφείμ.

Το 1938 μετενεγράφη στην Ιερατική Σχολή Άρτης απ’ όπου και απεφοίτησε το 1939. Στην συνέχεια ενεγράφη στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ όπου και απεφοίτησε το 1949, ενώ μέχρι την χειροτονία του εργαζόταν ως νεωκόρος στον Ἱ. Ναό του Αγίου Βασιλείου οδού Μετσόβου, στο κέντρο των Αθηνών.

Στὶς 21 Φεβρουαρίου 1942, Σάββατο της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών, εκάρη μοναχός στον Ι. Ναό Αγίας Ζώνης Κυψέλης Αθηνών από τον τότε εφημέριο του Ναού, Βατοπαιδινό ιερομόναχο Αμφιλόχιο, ο οποίος καταγόταν από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Κατά την κουρά έλαβε το άνομα Αγαθόνικος προς τιμήν του Μητροπολίτου Καλαβρύτων κυρού Αγαθονίκου. Ενεγράφη στο μοναχολόγιο της Ι. Μονής Παναχράντου Άνδρου.

Την επομένη, 22 Φεβρουαρίου 1942, Κυριακή της Ορθοδοξίας, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Σύρου κυρό Φιλάρετο στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου οδού Μετσόβου και τοποθετήθηκε στον ίδιο Ναό. Εκεί διηκόνησε επτά συναπτά έτη, έχοντας την αμέριστη βοήθεια του προϊσταμένου του Ναού π. Θωμά Παπαγιανόπουλου εκ Πατρών.

Το 1946 άλλαξε ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού και ανέλαβε ο αρχιμανδρίτης π. Δαμασκηνός Παπαχρήστου, ο οποίος αργότερα χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φθιώτιδος.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, 21 Φεβρουαρίου του 1949, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, κατόπιν ευλογίας του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, πάλι από τον Μητροπολίτη Σύρου κυρό Φιλάρετο. «Φωνή κλήρου και λαού» παρέμεινε και ως εφημέριος στον ίδιο Ναό. Στις 30 Αυγούστου 1949 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Τον Οκτώβριο του 1949 επιστρατεύεται ως στρατιωτικός ιερεύς, θέση στην οποία και υπηρέτησε για διάστημα σαράντα τριών μηνών. Διηκόνησε ως ιερατικός υπεύθυνος Ταξιαρχίας με τον βαθμό του υπολοχαγού στη Σιάτιστα – Καστοριά, στην περιοχή του Κιλκίς με έδρα το Νέο Πετρίτσι, καθώς και στον Λαχανά.

Το 1951 μετετέθη στην Μακρόνησο, όπου παρέμεινε έως τον Μάιο του 1953, οπότε και επέστρεψε στην οργανική του θέση.

Το 1960 προσεκλήθη από τον τότε νεοεκλεγέντα, τον Μάιο του 1960, Μητροπολίτη Φθιώτιδος κυρό Δαμασκηνό, για να αναλάβει την Πρωτοσυγκελλία της εν λόγῳ Μητροπόλεως. Εγκατεστάθη στην Λαμία στις 6 Αυγούστου του 1960.

Μετά από δεκαπέντε έτη διακονίας στην Μητρόπολη Φθιώτιδος, εξελέγη στις 18 Μαΐου του 1974 πρώτος Μητροπολίτης της νεοσύστατης Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής και στις 24 Μαΐου έφθασε στην Αθήνα, για να δώσει το Μεγάλο Μήνυμα.

Την Κυριακή, 26 Μαΐου 1974, χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Αιγάλεω από τούς Μητροπολίτες Φθιώτιδος κυρό Δαμασκηνό, Μαντινείας και Κυνουρίας κυρό Θεόκλητο, Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κυρό Παντελεήμονα και Περιστερίου κυρό Αλέξανδρο.
Στις 16 Ιουνίου 1974 ενθρονίστηκε με λαμπρότητα στον Ιερό Μητροπολιτικό και Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπάτων.

Μετά από τριάντα χρόνια θεοφιλούς ποιμαντορίας παραιτήθηκε οικειοθελώς στις 31 Μαρτίου 2004, Σάββατο του Λαζάρου. Παρέδωσε στον διάδοχό του, δεύτερο κατά σειρά Μητροπολίτη της Ιεράς Μητροπόλεως, κ. Νικόλαο κατά την ενθρόνιση του στις 26 Ιουνίου 2004.

Το Μνημόσυνο του Κεφαλληνίας Γερασίμου στη Βουλιαγμένη.

Στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης στη Βουλιαγμένη, όπου ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κυρός Γεράσιμος είχε προσφέρει στις 21 Ιουνίου την τελευταία επί της γης αναίμακτη Ιερουργία του, τελέστηκε την Κυριακή 2 Αυγούστου το Τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του.

    Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε -εκπροσωπώντας τον ευρισκόμενο εκτός Αττικής επιχώριο Μητροπολίτη κ. Παύλο- ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Ψωΐνος, ο οποίος και αναφέρθηκε στη μορφή τού αιφνιδίως μεταστάντος Αρχιερέως. Στο μνημόσυνο εμφανής ήταν η συμμετοχή πολλών Κεφαλλήνων που ήρθαν στη Φανερωμένη για να προσευχηθούν για τον αγαπημένο τους Δεσπότη.

        Από το φυλλάδιο που εξέδωσε η Ενορία της Βουλιαγμένης, με τις δύο ομιλίες που οριοθέτησαν την συντομότατη Αρχιερατεία του (την πρώτη και την τελευταία), παραθέτουμε το εισαγωγικό σημείωμα:

          «Ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κυρός Γεράσιμος, αξιώθηκε από τον πανάγαθο Θεό να προσεγγίσει το επίγειο Θυσιαστήριο ως Επίσκοπος-Λειτουργός, μόλις επτά φορές. Στις δύο απ’ αυτές άνοιξε την καρδιά του και κατέθεσε «εν πληθούση εκκλησία» τις μύχιες εξομολογήσεις του. Θα μπορούσαν ίσως να χαρακτηρισθούν ως λόγοι παρακαταθήκης, αν ολόκληρη η ζωή του δεν ήταν ένα έμπρακτο κήρυγμα αγάπης.

         Στον χειροτονητήριο λόγο του, αποκάλυψε τις πνευματικές εμπειρίες από τα παιδικά του χρόνια μέχρι την προσωπική του Πεντηκοστή: ομολόγησε την απαντοχή της Θεομητορικής προστασίας, ενθυμήθηκε τις προορατικές προρρήσεις της επισκοπικής του ανάδειξης, συγκλόνισε με τις έμπονες βιωματικές διδαχές, εξέφρασε την συνοχή του για το μυστήριο της Αρχιερωσύνης και απέδωσε τις πρέπουσες ευγνώμονες ευχαριστίες.

       Στο τελευταίο του κήρυγμα, αποτυπώθηκε ο διαχρονικός προσανατολισμός της Αρχιερατικής του ευθύνης με στόχο την αιωνιότητα: παρακάλεσε για προσευχή ενίσχυσης της ποιμαντορίας του, δειγμάτισε από την Πατερική διδασκαλία για τον οφθαλμό-νου, αναφέρθηκε στην Χριστοαίσθηση και στην Χριστοόραση, συναρπάστηκε αναφερόμενος στον Μέγα Βασίλειο και προέτρεψε σε αφύπνιση μετάνοιας και σωτηρίας.

        Η παρούσα έκδοση με την ευκαιρία συμπλήρωσης σαράντα ημερών από την προς Κύριον εκδημία του, ας είναι μια υπενθύμιση της φλογερής φωνής του και κυρίως μια παρότρυνση μίμησης των έργων του. Να έχουμε την ευχή του».