Το ότι υπάρχουν φωτισμένοι πνευματικοί δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν εξομολογούν!

 

                                       του π. Αντωνίου Χρήστου

   Αγαπητοί Αναγνώστες, στις μέρες μας αν κάνεις μια γρήγορη περιήγηση σε ορθόδοξες ομάδες διάφορων κοινωνικών δικτύων, όλο και συχνότερα και εντονότερα θα συναντήσει κανείς μια νέα, ιδιότυπη «τάση»! Αναρτήσεις του τύπου: «Ψάχνω επειγόντως έναν καλό, φωτισμένο πνευματικό στα νότια προάστια, έχει κανείς να προτείνει κάποιον;» ή «Γνωρίζει κανείς κανέναν "δυνατό" γέροντα στην τάδε περιοχή γιατί έχω σοβαρά θέματα ή μετακόμισα πρόσφατα ;» και κάτι τέτοια!

   Αυτό που ακολουθεί συχνά  στα σχόλια, το κάνει ακόμη χειρότερο το φαινόμενο, αφού στα πλαίσια της δήθεν βοήθεια ή αλληλεγγύης,  ακολουθεί συχνά μια παρέλαση ονομάτων, μια άτυπη «βαθμολογία» κληρικών, όπου ο καθένας προτάσσει τον δικό του «εκλεκτό». Κι εκεί, ανάμεσα στα likes και τις κοινοποιήσεις, αναβιώνει άθελά μας μια πνευματική παθογένεια που κρατά από την εποχή του Αποστόλου Παύλου. Όπως τότε στην Κόρινθο οι πιστοί χωρίζονταν σε φατρίες λέγοντας «εγώ είμαι του Παύλου», «εγώ του Απολλώ» ή «εγώ του Κηφά», έτσι και σήμερα κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε την Εκκλησία από σώμα Χριστού σε μια συλλογή από οπαδούς συγκεκριμένων προσώπων ή αλλιώς, τα συγκεκριμένα πρόσωπα (ίσως και άθελά τους), διαχωρίζουν τους πιστούς με βάση την επιρροή που ασκούν πάνω τους.

   Φυσικά είναι απόλυτα ανθρώπινο, θεμιτό και σεβαστό να αναζητά κανείς έναν άνθρωπο με τον οποίο «ταιριάζει» η ψυχή του, κάποιον που έχει την εμπειρία ή την πραότητα να τον αναπαύσει. Το πρόβλημα ξεκινά όταν θεωρούμε ότι η εγκυρότητα του μυστηρίου της Μετανοίας εξαρτάται από τις «επιδόσεις» ή τη φήμη του ιερέα καθώς μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη παγίδα του προσώπου και τότε πάμε σε παθολογικές καταστάσεις που με μια φράση λέγεται «Γεροντισμός»!

   Στην Ορθόδοξη Εκκλησία όμως, ο πνευματικός δεν είναι ένας ψυχοθεραπευτής-guru, ούτε ένας μάγος που διαθέτει δικές του, ατομικές δυνάμεις. Είναι ο Πνευματικός Πατέρας, ο μάρτυρας της μετανοίας μας και ο οικονόμος των μυστηρίων του Θεού. Όταν στεκόμαστε κάτω από το πετραχήλι, δεν εξομολογούμαστε στον παπα-Γιώργη ή στον τάδε γνωστό Γέροντα ως άτομο, αλλά στον Ίδιο τον Χριστό ενώπιον της Εκκλησίας.

   Μια από τις μεγαλύτερες πλάνες της εποχής μας είναι η πεποίθηση ότι η Θεία Χάρη «δουλεύει» καλύτερα στους προβεβλημένους πνευματικούς. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι συγκλονιστικά απλή: Όλοι οι «κανονικοί» ιερείς (με την έννοια ότι έχουν έγκυρη ιερωσύνη και χειροθεσία πνευματικού από κανονικό Επίσκοπο ή Μητροπολίτη), από τον πιο απλό Εφημέριο ενός ορεινού χωριού μέχρι τον πιο γνωστό λόγιο Αρχιμανδρίτη ή Καθηγούμενο, φέρουν την ίδια ακριβώς ιερωσύνη και τελούν  το ίδιο μυστήριο.

   Η συγχωρητική ευχή που διαβάζεται στο τέλος της Εξομολόγησης δεν λέει «εγώ, επειδή είμαι φωτισμένος, σε συγχωρώ», αλλά «η χάρις του Παναγίου Πνεύματος, διά της εμής ελαχιστότητος...». Η δύναμη βρίσκεται στο Μυστήριο, όχι στον άνθρωπο. Αν ο πιστός προσέρχεται με ταπείνωση, ο Θεός μπορεί να μιλήσει ακόμα και μέσα από έναν πνευματικό που θεωρείται «μέτριος» ή «αγράμματος». Αντίθετα, αν προσπαθούμε να «κλέψουμε» λίγη από τη δόξα ενός διάσημου γέροντα για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας, τότε ακόμα και ο Άγιος Πορφύριος να ήταν μπροστά μας, η ωφέλεια θα ήταν ελάχιστη.

   Άλλωστε η εμμονή με τους «φωτισμένους» συχνά κρύβει μια δική μας εσωτερική άρνηση να αναλάβουμε την ευθύνη της μετάνοιάς μας. Ψάχνουμε κάποιον να μας  βρει όλες τις αμαρτίες χωρίς να τις πούμε και να τις φανερώσουμε εμείς ή να μας αποκαλύψει το «μέλλον», να μας λύσει τα προβλήματα με έναν λόγο «διορατικό», ή να μας δώσει μια έτοιμη συνταγή ευτυχίας κ.α.

   Όμως, ο Πνευματικός Πατέρας δεν είναι εκεί για να μας εντυπωσιάσει, αλλά για να μας βοηθήσει να βρούμε τον δρόμο προς την ελευθερία του Χριστού. Ένας ταπεινός παπάς στη γειτονιά μας, που ίσως δεν έχει χιλιάδες followers, μπορεί να είναι ο πλέον κατάλληλος για να μας ακούσει με υπομονή, να μας κοινωνήσει και να γίνει ο συνοδοιπόρος μας στον καθημερινό αγώνα. Το να σνομπάρουμε τον ενοριακό μας ναό αναζητώντας το «πνευματικό brand name» των Νοτίων Προαστίων ή των μοναστηριών της επικράτειας ή του Αγίου Όρος, δείχνει ότι μάλλον ψάχνουμε «είδωλα» και όχι τον ίδιο τον Σωτήρα…!                                                                                      

    Η Εκκλησία είναι οικογένεια, όχι αγορά πνευματικών υπηρεσιών. Όταν χωριζόμαστε σε «οπαδούς» πνευματικών, τραυματίζουμε την ενότητα του σώματος του Χριστού. Ο πνευματικός είναι ο δείκτης που δείχνει τον Χριστό· αν μείνουμε να κοιτάζουμε το δάχτυλο επειδή είναι όμορφο ή στολισμένο, θα χάσουμε τον στόχο και τον σκοπό μας.

   Κλείνοντας το άρθρο μας και για να μην παρεξηγηθούμε, είναι μεγάλη ευλογία να υπάρχουν άνθρωποι με ιδιαίτερα χαρίσματα. Αλλά η ύπαρξή τους δεν ακυρώνει ούτε πρέπει να εξαφανίζει τους υπόλοιπους. Η Εκκλησία ζει και αναπνέει μέσα από κάθε πετραχήλι που διακονεί το μυστήριο, γιατί ο ίδιος ο Χριστός δρα μέσα από εκεί. Επίσης μια σημαντική υπενθύμιση: Η εξομολόγηση είναι πράξη ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης στον Θεό. Αν νιώσουμε την ανάγκη να ανοίξουμε την καρδιά μας, μην περιμένουμε να βρούμε τον «τέλειο» ή τον «διάσημο». Να πηγαίνουμε στον πλησιέστερο ιερέα, να ζητάμε με ταπείνωση το έλεος του Θεού και θα εκπλαγούμε από το πόσο «φωτισμένος» μπορεί να γίνει ο «απλός και άσημος πνευματικός» από τη στιγμή βέβαια που η δική μας μετάνοια είναι γνήσια και τα καταθέσουμε όλα χωρίς δικαιολογίες και υπεκφυγές. Αμήν!

ΠΗΓΗ :  http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου