Ti είναι ο "παλαιός άνθρωπος";

Η Εξορία των Πρωτοπλάστων:H απομάκρυνση, από την πραγματική πατρίδα μας .

                                                                του π. Αντωνίου Χρήστου

Αν ανατρέξουμε διαχρονικά στην ανθρώπινη ιστορία (ιδιαίτερα την Ελληνική και εκκλησιαστική),  θα δούμε ότι πολλοί άνθρωποι γνωστοί σε εμάς και πρωτοπόροι και σπουδαίοι για την εποχή τους, τους υποβλήθηκε η ποινή της εξορίας και μάλιστα πολλοί πέθαναν σε αυτήν.

Στην αρχαία Ελλάδα έχουμε τους εξής: Πυθαγόρα, Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή, Παυσανία, Αισχύλο, Φειδία, Αναξαγόρα, Αλκιβιάδη, Σωκράτη, Θουκυδίδη, Δημοσθένη κ.α. Στο νέο Ελληνικό Κράτος έχουμε την φυλάκιση και απομάκρυνση του Κολοκοτρώνη. Στο Συναξάρι της Εκκλησίας μας έχουμε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη που εξορίστηκε στην Πάτμο, τον Μέγα Αθανάσιο, τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο ο οποίος κοιμήθηκε και στην εξορία στα Κόμανα του Πόντου,  ο Θεοφύλακτος Νικομηδείας, ο Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Άγιος Νικηφόρος Κωνσταντινουπόλεως και αν πάμε σε πιο σύγχρονους στον Άγιο Λουκά Επισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας και τόσοι άλλοι.

Όλοι οι παραπάνω, είχαν ένα κοινό, εξορίστηκαν άδικα και κυρίως γι αυτό που πίστευαν. Η ιστορία εκ των υστέρων τους περισσότερους τους έχει δικαιώσει και η εξορία τους αντί να τους ντροπιάσει, τους πρόσθεσε δόξα και ηρωισμό. Στους δε Αγίους ήταν ένα εφόδιο προς την Αγιότητά τους, που τους καταξίωσε στα μάτια του Θεού και στα μάτια του ποιμνίου τους. Επομένως η Εξορία για τους περισσότερους, έχει θετικό αντίκτυπο για την υστεροφημία τους και ως τελικό αποτέλεσμα δεν  ήταν τόσο αρνητική όπως θα περίμενε περισσότερο κανείς. 

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρουμε για να πάμε και σε μια άλλη "εξορία" που προηγήθηκε όλων των προηγούμενων. Αυτή η εξορία όμως ούτε ηρωική είναι, ούτε ένδοξη, ούτε έχει να κάνει με τιμωρία, αλλά με συνέπειες μίας ελεύθερης επιλογή. Ποια είναι αυτή; Για να την αναζητήσουμε πρέπει να ανατρέξουμε στις  προπαρασκευαστικές Κυριακές του Τριωδίου. Η Κυριακή που τις ολοκληρώνει, είναι αγαπητοί μου αναγνώστες, αυτή της Τυρινής. Εκεί, την τελευταία μέρα πριν τον απογευματινό Εσπερινό (της Συγνώμης), που μας εισάγει ουσιαστικά στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η Εκκλησία ποιεί μνήμη της Εξορίας των πρωτοπλάστων, από τον Παράδεισο. Η παρακοή του ανθρώπου και ουσιαστικά η κατάλυση της νηστείας, ήταν αυτό που απομάκρυνε τον άνθρωπο μακριά από τον παράδεισο.

Διαβάζουμε στο βιβλίο της Γενέσεως της Παλιάς Διαθήκης : «καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Ἀδὰμ λέγων· ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ,ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». (Γεν. 2,16-17). Όμως δυστυχώς ο άνθρωπος, κάτω από τον πειρασμό του διαβόλου παραβίασε την εντολή του Θεού: «καὶ εἶδεν ἡ γυνή, ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν καὶ ὡραῖόν ἐστι τοῦ κατανοῆσαι, καὶ λαβοῦσα ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγε· καὶ ἔδωκε καὶ τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς, καὶ ἔφαγον.  (Γεν. 3,6) Άμεση συνέπεια αυτής της παρακοής είναι να δει ότι είναι "γυμνός", αφού τον εγκατέλειψε η χάρη Του Θεού. Στη συνέχεια να ενδυθεί τους "δερμάτινους χιτώνες" που είναι σε πολύ γενικές γραμμές η κατάσταση της νεκρότητας και της φθοράς, την οποία περιβλήθηκε ως δεύτερη φύση του, μετά την πτώση του, ο άνθρωπος. Τέλος να εξοριστεί του παραδείσου αφού το 3ο Κεφάλαιο του Βιβλίου της Γενέσεως κλείνει ως εξής: «καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη.  καὶ ἐξέβαλε τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς». (Γεν. 3,23-24)

Επομένως ο άνθρωπος αγνόησε την εντολή της νηστείας και παράκουσε ουσιαστικά την εντολή Του Θεού, κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας του, μας έκανε ουσιαστικά (ως ανθρώπινο γένος) να χάσουμε τον παράδεισο. Έτσι και ο αγώνας ο πνευματικός που ξεκινά με την εντατική άσκηση με νηστεία και προσευχή στην διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής, έχει την αντίθετη φορά που ακολούθησαν οι πρωτόπλαστοι για να μας βάλει (όλους εμάς που προερχόμαστε από τον νέο Αδάμ τον Χριστό), πάλι στο χαμένο παράδεισο μέσω της πορείας της αγιότητος που προϋποθέτει κάθαρση και φωτισμό των μελών της στρατευόμενης Εκκλησίας. Υπακούμε πλέον στην Εκκλησία και δεν αλλάζουμε απλά διατροφικές συνήθειες όπως πιστεύει ο πολύ κόσμος, αλλά αλλάζουμε πορεία και τρόπο ζωής, μετανοούμε και αγωνιζόμαστε και αυτό είναι πολύ σημαντικότερο και κυρίως είναι το κλειδί για να οικειοποιηθούμε την Χάρη Του Θεού, γιατί χωρίς αυτή δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα.

Κλείνοντας και συνοψίζοντας και το σημερινό μας άρθρο, να έχουμε επίγνωση αυτής της Εξορίας και να πολεμήσουμε το "σαρκικό φρόνημα" το οποίο μας κρατά στον "βούρκο" της γης, και να αναζητήσουμε ξανά το κάλος της ουράνιας πραγματικότητας, η οποία είναι ο προορισμός μας. Ο ουρανός είναι η πραγματική πατρίδα μας. Η γη είναι ο τόπος της Εξορίας μας και το προστάδιο για τον αν θα πάμε ξανά στην «όντως ζωή». Μη την πάθουμε σαν τον Οδυσσέα που τον είχε φυλακίσει η Κίρκη, αλλά να αναζητήσουμε και να ξεκινήσουμε το ταξίδι για την δικιά μας "ΙΘΑΚΗ" που είναι η συνάντησή μας με τον Χριστό το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, ξημερώνοντας Κυριακή του Πάσχα...Αμήν!

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Τα κριτήρια της μεγάλης ημέρας της κρίσεως.

                                                                 του π. Αντωνίου Χρήστου

Όλοι θυμόμαστε πόσες μεγάλες αντιδράσεις υπήρχαν αλλά και συνεχίζεται να υπάρχουν, από την προσπάθεια των κυβερνώντων και της σημερινής αλλά και της παρελθούσας, για να επιβάλλουν την υποχρεωτική αξιολόγηση σε όλο τους υπαλλήλους του ευρύτερου αλλά και του στενού Δημόσιου Τομέα.

Η αλήθεια είναι ότι σε κανέναν δεν του είναι ευχάριστο να έχει κάποιον να τον επιβλέπει και από την δική του αξιολόγηση, να εξαρτάται η προαγωγή ή οικονομική και επαγγελματική ανέλιξη και σε μερικές περιπτώσεις, ακόμη και η απόλυση του υπαλλήλου, αν αυτός κριθεί ανεπαρκής.

Ο λαός μας όμως, πολύ σωστά έχει την γνωστή φράση, η οποία ταιριάζει και στο θέμα του δικού μας άρθρου με το οποίο θα ασχοληθούμε παρακάτω :«Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται...!». Έτσι και εδώ στο θέμα της αξιολόγησης, ένας ευσυνείδητος, εργατικός και γνώστης του αντικειμένου της εργασίας του υπάλληλος, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μία τέτοια διαδικασία. Αυτός που έχει πρόβλημα, είναι το ακριβώς αντίθετο, ο υπάλληλος δηλαδή που δεν είναι συνεπής στο ωράριο και τις απαιτήσεις της εργασίας του, δεν αποδίδει τα αναμενόμενα ή ρίχνει το βάρος σε άλλους συναδέλφους (στην προσπάθειά του να λουφάρει) και ένα σωρό άλλα που σε αυτή την χώρα ξέρουμε δυστυχώς πολύ καλά, με αποτέλεσμα "ο δημόσιος υπάλληλος", να έχει λάβει γενικά αρνητική έννοια και να είναι συνώνυμο του βολεμένου και αυτού που βρίσκεται να ταλαιπωρεί αντί να εξυπηρετεί τους πολίτες.  

Εμείς βέβαια είμαστε Κληρικοί και Θεολόγοι και δεν είναι το θέμα μας φυσικά καθ' αυτό η αξιολόγηση στον δημόσιο τομέα. Με αφορμή το επιστητό και το καθημερινό, σκοπός μας είναι να πάμε στο υπεραισθητό και σε αυτό που θα ζήσουμε όταν ο Κύριος κρίνει και υλοποίηση. Τα αναφέραμε λοιπόν όλα αυτά, για να λάβουμε αφορμή και να κάνουμε τις γενικές αναλογικές μεταφορές και συγκρίσεις με την "Γενική Κρίση" που θα περάσουμε όλοι, όταν θα έρθει η ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Λέμε "γενική κρίση", γιατί ο άνθρωπος όταν κοιμηθεί (όταν πεθάνει κατά την ορολογία του κόσμου) περνά την λεγόμενη μερική κρίση, όπου προγεύεται σε τόπο που ονομάζεται "μέση κατάσταση των ψυχών" αν θα πάει στον παράδεισο και θα βλέπει τον Χριστό ως Φως και θα ευφραίνεται ή αν θα βλέπει το πρόσωπο του Κυρίου ως πυρ και θα κατακαίεται...! Ο απόστολος Παύλος είναι σαφής : «απόκειται τοίς ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις" (Εβρ. 9, 27), αναφερόμενος ακριβώς σε αυτή την μερική κρίση.

Αυτά όμως δεν θα είναι οριστικά, παρά μόνο στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. όπου εκεί θα είναι και η τελική κρίση του Χριστού μας, που είναι δίκαιος και θα μας κρίνει εκεί στην κατάσταση εκεί που θα μας βρει όταν μας καλέσει κοντά Του και ευτυχώς για εμάς, η Κρίση του είναι και η φιλανθρωπία του...! Ο Ίδιος ο Χριστός στην περικοπή της μελλούσης κρίσεως κάνει λόγο για την εκ νέου ένδοξη έλευση Του. Λέγει: «όταν έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού» (Ματθ. κε'. 31). Το «όταν» δεν είναι υποθετικό, αλλά χρονικό, που σημαίνει ότι θα υπάρξει χρόνος κατά τον οποίο θα έλθει ο Χριστός στον κόσμο και μάλιστα με δόξα πολλή. Και σε άλλο σημείο ο Χριστός είπε: «και τότε όψονται τον υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλαις» (Μάρκ. ιγ'. 26).Στις Πράξεις των Αποστόλων επίσης διαβάζουμε: «άνδρες Γαλιλαίοι τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ' υμών εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται, όν τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν» (Πράξ. α', 11).

Επομένως, όπως ο σωστός υπάλληλος δεν έχει κανένα πρόβλημα με την αξιολόγηση και είναι πάντα έτοιμος όποτε και από όποιον του γίνει ο έλεγχος, έτσι και ο σωστός συνειδητός Χριστιανός, δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν έρθει και γίνει η Δευτέρα Παρουσία και κρίση, αφού σκοπός της ζωής του είναι να ενωθεί με τον Χριστό και αγωνιζόταν να μην έχει εκκρεμότητες (πάθη, αμαρτίες και έχθρες με άλλους ανθρώπους). Τέλος η διαδικασία που γίνεται η αξιολόγηση στο δημόσιο τομέα έχει συγκεκριμένα κριτήρια, αλλά και η γενική κρίση έχει κριτήρια που μας τα διηγήθηκε ο ίδιος ο Κύριος και θυμόμαστε την Κυριακή της Απόκρεω (Ματθ. 25,31-46): Έχει να κάνει με την συμπεριφορά μας απέναντι στους αδελφούς μας (με την πνευματική και όχι την έννοια της συγγένειας εξ΄ αίματος) κατά πόσο δείξαμε ή δεν δείξαμε έλεος: α) στον πεινασμένο για να  φάει, β) στον διψασμένο για μα πιεί, γ)στον ξένο μετανάστη που δώσαμε τόπο να μείνει, και τον φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας, δ)στον φτωχό που έμεινε γυμνός από ενδύματα και τον ντύσαμε, ε) στον ασθενή που επισκεφθήκατε και φροντίσαμε και στ) στον φυλακισμένο που πήγαμε και επίσης επισκεφθήκαμε και ενισχύσαμε.

Επομένως αδελφοί κλείνοντας, συνειδητοποιούμε όλοι, ότι η μνήμη της έλευσης της ημέρας της κρίσεως και η υλοποίηση των παραπάνω κριτηρίων εκ μέρος μας, μας ωφελούν πνευματικά πολύ, αρκεί όλα να γίνονται από αγάπη και όχι από φόβο μη πάμε στη κόλαση ή από μισθό για να πάμε στον παράδεισο.  Κυρίως με ταπεινότητα και όχι με έπαρση, όπως έκανε στην προσευχή του ο Φαρισαίος, απαξιώνοντας τον Τελώνη...!Η κρίση όμως του Κυρίου είναι ανατρεπτική και δικαίωσε τον τελώνη, τον ληστή πάνω στο σταυρό, την μετάνοια της πόρνης και άκουσε την εθνική Χαναναία και όχι άλλους που θεωρούσαν ότι είχαν την Βασιλεία Του Θεού στο τσεπάκι τους...!  

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Αρχαία Ελλάδα και Αρχαίο Ισραήλ.

Η αντιπαράθεση που υπάρχει μερικές φορές περί της αξίας του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της σχέσης του με την ιστορία των Ιουδαίων φθάνει συχνά στα άκρα. Είναι τόση η προκατάληψη περί  του θέματος, που ακόμα και η διεξαγωγή διαλόγου καθίσταται αδύνατη. Και όμως δεν χρειάζεται αυτή η αντιπαράθεση, αφού ο κάθε λαός και ο κάθε πολιτισμός αξίζουν τον σεβασμό όλων μας. Θέλοντας όμως να κάνουμε λόγο για τα δύο αυτά μεγάλα και αξιόλογα μεγέθη, θα καταθέσουμε μερικές σύντομες σκέψεις.

          Δεν μπορεί κάποιος να μην θαυμάσει τα τεχνουργήματα του αρχαίου πολιτισμού της πατρίδας μας. Αυτά άλλωστε από μόνα τους αποδεικνύουν την μεγάλη πολιτιστική πρόοδο των προγόνων μας, την οποία γηγενείς και ξένοι θαυμάζουν και σέβονται μέχρι και σήμερα. Στις  τέχνες και στα γράμματα είναι αδιαμφισβήτητη η μεγάλη άνθιση και το αποτέλεσμα διάχυτο και ορατό. Ας σταθούμε όμως μόνο στην θρησκευτικότητα των αρχαίων ελλήνων και ας δούμε στην συνέχεια, με κάποιους ίσως παραλληλισμούς, την αντίστοιχη στην Ιουδαία.

          Μελετώντας την αρχαία ελληνική θρησκεία μπορείς να αντιληφθείς τί είδους ανθρώπους «παράγει». Πρόκειται για κοινωνίες που προσεγγίζουν τους «θεούς» με μια προσέγγιση κάπως φοβική. Φοβάται ο Έλληνας τον Θεό, ο οποίος έρχεται και επεμβαίνει συχνά μέσα στην ζωή του ως «από μηχανής θεός». Ο ίδιος θα δώσει μεγάλη σημασία στους χρησμούς ή καλύτερα θα κινηθεί με βάση αυτούς, ενώ και οι «μοίρες» με παρόμοιο τρόπο έχουν προκαθορίσει γι’ αυτόν τα μέλλοντα και τις εξελίξεις. Στην αρχαία θρησκεία γίνεται και κάτι άλλο. Ο άνθρωπος οδηγείται σε μια αυτοθέωση. Θα τον δούμε να γίνεται ημίθεος ή να είναι «κένταυρος», όλο αυτό όμως σε μια ατμόσφαιρα κάποιας ηθικής και κάποιας δικαιοσύνης, αλλά μακριά από το μεγάλο γεγονός της αγάπης.

          Όμως και στην θρησκεία των Εβραίων θα εντοπίσουμε συμπεριφορές και γεγονότα που θα είναι βίαια και αποτροπιαστικά. Θα καταγραφούν όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν θα επαινεθούν και θα τους εμπνεύσει σε τέτοιες καταστάσεις ο Θεός. Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη που γίνεται αναφορά σε περιστατικά βίας και άλλης παραβατικότητας δεν υπάρχει η «θεία κάλυψη». Ο Θεός δια των δικαίων Του και των προφητών Του δίνει το Νόμο Του. Θα ισχύει το σχήμα αμαρτία-τιμωρία, αλλά θα διαγράφεται σταδιακά μια αλλαγή προς αυτό. Θα αχνοφαίνεται η «αγάπη», η  συγχωρητικότητα, η πραγματική πίστη χωρίς ανταλλάγματα. Η ανάπτυξη του μονοθεϊσμού που ξεκινά στους τόπους της Ιουδαίας, που δικαίως θα χαρακτηριστούν αργότερα «Άγιοι Τόποι», θα κάνει τον ερχόμενο Μεσσία να θελήσει με μεγαλύτερη «ασφάλεια» να ξεκινήσει το σωτηριολογικό του έργο από εκεί. Ειδικά με το κήρυγμα των Προφητών θα προλειαίνεται η παρουσία του Χριστού με την παροχή μετάνοιας, ως ελευθερίας, πίστεως,  ελπίδας, πραγματικής σωτηρίας. Ο Προφήτης Ωσηέ θα εκφράσει ευθαρσώς την πεμπτουσία της πραγματικής Πίστης και λατρείας μιλώντας περί αγάπης στο Θεό και στους ανθρώπους. Μέσω αυτής της ρήσης και τόσων άλλων προφητικών εκφράσεων θα αναφανούν τα υψηλά όρη της θεολογίας της Καινής Διαθήκης.

          Για τους χριστιανούς η ιστορία των Εβραίων δεν είναι το ζητούμενο, αλλά μέσα από την παρουσία Του ανάμεσα στον λαό αυτό, ανακαλύπτουμε τα ίχνη Του. Δεν διδασκόμαστε  ιστορία μελετώντας την Παλαιά Διαθήκη, -αν και υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία- ερευνούμε  την απαρχή και την εξέλιξη της αποκάλυψής Του στον κόσμο. Παρατηρούμε, θαυμάζουμε και ομολογούμε!  Προσεγγίζουμε την Βίβλο γιατί εκεί βρίσκεται η Ιερή Ιστορία, γιατί εκεί  ανακαλύπτουμε τον Θεό που «κρύβεται» μέσα της καθώς και για να μάθουμε τί είδους επικοινωνία ζητά από εμάς.

Η ιστορία του Ισραήλ δεν χρειάζεται να μας φοβίζει και να βρισκόμαστε επιφυλακτικοί απέναντί της. Αντίθετα χρειάζεται μελέτη για να κατανοήσουμε πράγματα και αλήθειες που αναφέρονται στην Αγία Γραφή. Το ότι οι ίδιοι οι Ιουδαίοι δεν σεβάστηκαν την επιλογή της Σαρκώσεως του Θεανθρώπου από την γη τους και οι προγονοί τους μάλιστα τον οδήγησαν στον Σταυρό αποδεικνύεται ότι δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στα έθνη.  Άλλωστε ο Θεός δεν ήταν δυνατόν να κλειστεί σε κανένα ανθρώπινο καλούπι, όπως κακώς το εννόησαν οι ίδιοι. Ήρθε να φέρει έναν άλλο νόμο, πέρα και πάνω από αυτούς, πού αφορά σε ολόκληρη την γη, σε κάθε άνθρωπο. Η απάντηση γιατί ο Θεός διάλεξε τον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο ανήκει στις προαιώνιες βουλές Του και ίσως ξεπερνά την δική μας δυνατότητα  γνώσης.

          Ως Έλληνες και ως χριστιανοί δεν ζούμε καμιά σχέση αντίφασης, θαυμάζουμε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό της πατρίδας μας, καμαρώνουμε γι’ αυτόν αλλά δεν θεοποιούμε «θεότητες» που δεν μπορούμε να έχουμε για πρότυπά μας. Αποδεχόμαστε το κήρυγμα του μεγάλου αποστόλου των Εθνών Παύλου και τα όσα εκφώνησε στην Πνύκα τόσους αιώνες πριν. Πιστεύουμε ως Θεό τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό και αγωνιζόμαστε να βαδίσουμε σύμφωνα με όσα  Εκείνος δίδαξε και όσα οι άγιοί μας έζησαν βιωματικά φθάνοντας μέχρι και την θυσία τους για την Πίστη τους σ΄Αυτόν. Χαιρόμαστε και καμαρώνουμε και για την Πίστη μας και για την Πατρίδα μας γνωρίζοντας να διακρίνουμε την σχέση τους και τις διαφορές τους.

Εν τέλει μιά διαπίστωση. Το παράδοξο πού μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι οι Ιουδαίοι ενώ ξεκίνησαν με μιά μονοθεϊστική προσέγγιση δέν αποδέχονται μέχρι και σήμερα την θεότητα του Χριστού, ενώ οι Έλληνες ξεκινώντας με ειδωλολατρική βάση πίστεψαν, ακολούθησαν και ακολουθούν τόν Χριστό και την Εκκλησία Του στήν μεγάλη πλειοψηφία τους. Αυτά είναι τα θαυμαστά μεγαλεία του Θεού!

Του αρχιμ.Ιακώβου Κανάκη

Η περίοδος του Πεντηκοσταρίου .

Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου 

•    ΠΗΓΗ: www.eyxh.gr

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε για την Περίοδο του Τριωδίου. Όλοι έχουμε ακούσει και ζήσει την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ιδιαιτέρως βέβαια, την Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα! Όμως από την Κυριακή του Πάσχα μεταβαίνουμε σε μια άλλη Μεγάλη Εκκλησιαστική Περίοδο που δυστυχώς δεν είναι και τόσο γνωστή στον πολύ κόσμο στην έκτασή της και την βαθειά θεολογική αξία της συνολικά!

Ότι γνωρίζουμε το γνωρίζουμε μόνο επιφανειακά, αποσπασματικά και σκόρπια θα λέγαμε! Ο κόσμος φυσικά έχει την ευθύνη του για την συνήθη αδιαφορία που δείχνει, αλλά την μεγαλύτερη πιστεύω την έχουμε εμείς οι κληρικοί η ποιμένουσα Εκκλησία γενικότερα, που δεν φροντίζουμε να διαφωτίζουμε τον κόσμο στο βαθμό και την συνέπεια που έπρεπε. Αν υπάρχει Εκκλησία και ορθόδοξη πίστη, οφείλεται κυρίως στο γεγονός της Αναστάσεως και είναι απορίας άξιον, πως δεν έχει προβληθεί η κατεξοχήν εορτάζουσα και αντιπροσωπευτική περίοδος της Εκκλησίας τόσο πολύ; Είναι ένα θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει και να προβληματίσει….! Ας δούμε όμως συνοπτικά τι είναι αυτή η Περίοδος;

Πεντηκοστάριο είναι το ομώνυμο λειτουργικό βιβλίο της Εκκλησίας που ξεκινάει από την Κυριακή του Πάσχα και εκτείνεται μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων! Στην ουσία λοιπόν η Περίοδος του Πεντηκοσταρίου εκτείνεται συνολικά σε 8 Εβδομάδες (57 ημέρες για την ακρίβεια) :

Οι 8 Κυριακές της Πεντηκοστής με τις αντίστοιχες Ευαγγελικές Περικοπές είναι :

(Από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι το Σάββατο της δικαινησίμου, θεωρείτε ως μία ημέρα έτσι κατανοούμε γιατί στην δικαινήσιμο καταργείτε η νηστεία, η γονυκλισία, συντέμνονται οι ακολουθίες και γενικότερα καταργείται οτιδήποτε θρησκευτικό! ) α) Κυριακή του Θωμά (Ιωάννη κ΄ 17-31) Η καλή απιστία στο γεγονός της Αναστάσεως, του Αποστόλου, που σημαίνει την αναζήτηση και την έρευνα που χρειάζεται για την συνειδητή πίστη! ,β) Κυριακή των Μυροφόρων (Μαρκ. ιε΄ 43-ιστ΄ Γιορτάζουν όλα τα δευτερεύοντα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην Ανάσταση του Κυρίου και στην αποκαθήλωσή Του. : Οι Μυροφόρες Γυναίκες, ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος ο κρυφός Φαρισαίος μαθητής με την περίφημη νυκτερινή Θεολογική συζήτηση που σώζεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου. Μας δείχνουν την βεβαιότητα της Αναστάσεως με την μαρτυρία τους από την εμπειρία που είδαν με τα μάτια τους , γ) Κυριακή του Παραλύτου (Ιωάν. ε΄ 1-15) Παρουσιάζεται η θαυματουργική δύναμη του Κυρίου. (Την Τετάρτη αυτής της εβδομάδας είναι της Μεσοπεντηκοστής 20 μέρες μετά τα Πάσχα, τα μισά δηλαδή πριν γιορτάσομε την εορτή της Πεντηκοστής), δ) Κυριακή της Σαμαρείτιδος ( Ιωάν δ΄ 5-45), Αλλιώς της Αγίας Φωτεινής που ονομάσθηκε έτσι, αφού έγινε Απόστολος (γι΄ αυτό την ονόμασε Ισαπόστολος) μετά το περίφημο διάλογο που είχε με τον Κύριο στο φρέαρ του Ιακώβ και της αποκάλυψε την Μεσσιανική του ιδιότητα ε) Κυριακή του τυφλού (Ιωαν. θ΄ 1-38), Παρουσιάζεται η θαυματουργική δύναμη του Κυρίου, αφού δίνει το φως στο σκοτάδι, όπως έδωσε ζωή καταργώντας το θάνατο! (Την Τετάρτη αυτής της εβδομάδας είναι η Απόδοση του Πάσχα, την Πέμπτη αυτής της Εβδομάδας συμπληρώνονται 40 ημέρες από το Πάσχα γιορτάζεται η Ανάληψη του Κυρίου το τέλος δηλαδή της επίγειας δράσης του Κυρίου), στ) Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Ιωάν. ιζ΄ 1-13) Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδο που ασχολήθηκε εκτός από το δόγμα ότι ο Χριστός δεν ήταν κτίσμα και για το πότε πρέπει να εορτάζεται το Πάσχα απαγορεύοντας ταυτόχρονα την γονυκλισία την Κυριακή ως ημέρα Αναστάσεως, ζ) Κυριακής της Πεντηκοστής (Ιωάν. ζ΄ 37-53, η 12) Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, η αρχή της Οικονομίας του Παρακλήτου, θεωρείται η επίσημη ίδρυση της Εκκλησίας, η) Κυριακή των Αγίων Πάντων (Ματθ. ι΄ 32-38, ιθ΄ 27-30) Η Εκκλησία στηρίχθηκε και επεκτάθηκε πάνω στο αίμα των Μαρτύρων και των Αγίων. Κριτήριο της Εκκλησίας είναι η Αγιότητα των μελών της και όλα αυτά στηρίζονται ακριβώς στην Ανάσταση του Κυρίου μας! Αλλιώς θα ήταν ένας απλά χαρισματικός διδάσκαλος, θα είχε απλά μια φιλοσοφία που οι μετέπειτα μαθητές του, θα την απολυτοποιούσαν και θα την έκαναν θρησκεία! Όπως όμως είδαμε στη κάθε Κυριακή της περιόδου του Πεντηκοσταρίου την Αναστάσιμο αυτή περίοδο έχει μεγάλο ιδιαίτερο θεολογικό βάρος καθώς Εκκλησία είναι ότι ο Θεός είναι αποκάλυψη στον άνθρωπο και όχι «ανακάλυψη» του ανθρώπου όπως είναι όλα τα άλλα…!

Φυσικά αναφέραμε επιγραμματικά στο άρθρο μας αυτή την περίοδο και θέλει ολόκληρα βιβλία για να την εξαντλήσουμε! Άλλωστε δεν μαθαίνεται αλλά βιώνεται και την ζει κυρίως κάποιος ! Ας την ζήσουμε λοιπόν…!

Ο "καπνός" της Εκκλησίας και οι καπνοί του κόσμου!

Άρθρο για λογαριασμό της Εφημερίδας "Κιβωτός Ορθοδοξίας".

Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου    αναδημοσίευση στο : www.eyxh.gr

«Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή» (Ψ. 140,2) . Αυτός ο Κατανυκτικός ύμνος του Ψαλτηρίου, αναμφίβολα δεσπόζει κατά τις προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τόσο ως περιγραφή της πραγματικότητα εκείνης την στιγμή που βιώνεται και ψέλνεται ο ύμνος, όσο ως λειτουργική πράξη γενικότερα, ως μελωδικό, ουράνιο πραγματικά, άκουσμα, περιγράφει την κίνηση της "προς-ευχής", στον Τριαδικό Θεό, την ώρα που θυμιάζει ο Ιερέας και μοσχοβολάει όλος ο Ναός από το άρωμα του θυμιάματος. 

Η κατάνυξη υπό το φώς των κεριών (ιδιαίτερα όταν γίνεται βραδινή ώρα η προηγιασμένη) στη λατρεία Του Θεού, τόσο εποπτικά, όσο και συμβολικά, μας λέει ο ύμνος, όπως ανεβαίνει ο καπνός του θυμιάματος ψηλά, έτσι και οι προσευχές μας, από τα υψωμένα χέρια μας και συνήθως γονατιστή στάση του σώματος, δείχνουν ουσιαστικά, ότι η μόνη μας πίστη και ελπίδα είναι ο Θεός που δέχεται τις αληθινές, με μετάνοια και με ταπείνωση, προσευχές των πιστών.

Η χρήση του θυμιάματος στη λατρεία του Θείου, δεν ήταν κάτι που συναντάμε αποκλειστικά στον Χριστιανισμό. Η Εκκλησία προσέλαβε το θυμίαμα, όπως και πολλά άλλα τελετουργικά, υμνολογικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία τόσο από τους Ιουδαίους, όσο και από τους Αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν στις συναγωγές και στις τελετές τους και οι δύο πολιτισμοί αντίστοιχα.

Στο βιβλίο της Εξόδου στο Κεφάλαιο 30 και στους στίχους 34-38, διαβάζουμε ότι ο Θεός δίνει εντολή να αποτελείται και να παρασκευάζεται  το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία: α) από σταχτή, β) από όνυχα, γ) από χαλβάνη και δ) από λίβανο. Στις ημέρες μας, έχει επικρατήσει η ονομασία του θυμιάματος, να την λέμε λιβάνι, όμως όπως είδαμε, το λιβάνι είναι ένα από το τέσσερα συστατικά του και δεν είναι πλήρης ο όρος, αφού έτσι αποσιωπούνται τα υπόλοιπα, επίσης απαραίτητα στοιχεία.

Όπως και να το ονομάζουμε πάντως, όλοι οι πιστοί, είτε στην κοινή-ομαδική απόδοση  Λατρείας προς τον Θεό εντός του Ιερού Ναού, είτε στην προσωπική κατ΄ οίκον Εκκλησία του κάθε ενός, στο σπίτι ή στο κελί δηλαδή, έχουν σχεδόν ταυτίσει την προσευχή με την προσφορά θυμιάματος στο Θεό και αποτελεί μία θυσία-δοξολογία προς Εκείνον. Ακόμη και η κοσμική σκέψη και οι άνθρωποι που δεν έχουν συχνή επαφή με την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, όταν θα συμμετέχουν σε ένα τρισάγιο στο κοιμητήριο ή σε ένα αγιασμό ή ευχέλαιο στο σπίτι ή στο γραφείο ή γενικότερα στον επαγγελματικό χώρο, θα φροντίσουν να έχουν και να χρησιμοποιούν θυμίαμα.

Ακόμη και ένα κοσμικό παλαιό τραγούδι του Χρήστου Κυριαζή,  με τίτλο: "Κάθε δειλινό (Λειβανάκι)", αναφέρει μέσα στο τραγούδι τον εξής στίχο: "σ' άναψα ένα λιβανάκι μύρισε Θεός.."! Σπάνια συναντάμε πιο περιεκτική και συνάμα τόσο εύστοχη φράση για τη σχέση θυμιάματος με τον Θεό, όπως στο συγκεκριμένο στίχο. Πραγματικά το θυμίαμα έχει μεγάλη πνευματική αξία, καθώς  έχει να κάνει αισθητά και με την Χάρη, Ευωδία και παρουσία Του Θεού, στον άνθρωπο και σε όλη την κτίση γενικότερα. Το λέμε πολλές φορές άλλωστε για ανθρώπους που έχουν συνειδητή πνευματική ζωή : "Αυτός μυρίζει λιβάνι..."! Αντίθετα λέμε για κάποιον μη συμβατό με την ζωή της Εκκλησίας: "Αυτός μυρίζει άρωμα κοσμικό και όχι λιβάνι...! "

Η χρήση του θυμιάματος και η πλούσια χρήση του σε όλες σχεδόν ιερές ακολουθίες και μυστηριακές πράξεις εκ των πιστών, του απέδωσε εκ των υστέρων πλούσιο συμβολισμό. Τον πρώτον ήδη τον αναφέραμε είναι η κίνηση της προσευχής που ως θυμίαμα από την γη, ανεβαίνει στο Ουράνιο Ιερό Θυσιαστήριο.   Συμβολίζει επίσης  τις γλώσσες πυρός που εκάθησαν στις κεφαλές των μαθητών κατά την ημέρα της Άγιας Πεντηκοστής. Το δηλωνεί και η σχετική ευχή που λέει ο Ιερέας όταν ευλογεί το θυμίαμα: «Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν Χριστέ ὁ Θεός εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς, ὁ προσδεξάμενος εἰς τό ὑπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Σου Πνεύματος» κ.α. Πάντοτε πάντως το θυμίαμα χρησιμοποιείται από τους Κληρικούς και συνδέεται με τις πιο ιερές στιγμές, της Θείας Λατρείας.

Ας φύγουμε τώρα από τα παραπάνω βιώματα των πιστών και έρθουμε τώρα να δούμε τι βιώματα έχει ο κόσμος στη ζωή του εκτός Εκκλησίας. Είπαμε ότι ο καπνός του θυμιάματος, είναι αυτό που υπάρχει μέσα στους ναούς ή το σπίτι. Τι καπνοί υπάρχουν στο εξωτερικό περιβάλλον σε μια αστική περιοχή σήμερα; Ξεκινάμε από τους χώρους συναναστροφής των ανθρώπων σε καφενεία, καφετέριες, και σε οικιακούς ή επαγγελματικούς χώρους, ο καπνός που δεσπόζει, είναι αυτός των τσιγάρων κατά την διάρκεια του καπνίσματος. Όλοι ξέρουμε πόσο βλαβερή για την υγεία είναι αυτή η διαδεδομένη συνήθεια και πόσο βλάπτει μάλιστα με το λεγόμενο παθητικό βάπτισμα, αυτούς που δεν καπνίζουν αλλά είναι αναγκασμένοι να υποστούν το καπνό των καπνιστών που συναναστρέφονται. Αν βγούμε προς τα έξω στους δρόμους, ο καπνός που δεσπόζει είναι αυτός των καυσαερίων των οχημάτων στους δρόμους ή στον αέρα από τα αεροπλάνα ή τα πλοία στη θάλασσα. Επίσης είναι πολύ βλαβεροί αυτοί οι καπνοί για την υγεία του ανθρώπου και το περιβάλλον γενικότερα. Βλαβερότεροι καπνοί όμως προς τον ανθρώπινο οργανισμό και το περιβάλλον, είναι  από αυτούς που βγαίνουν από τις βιομηχανίες και τα εργοστάσια! Ο καπνός του θυμιάματος άσπρος και ευωδιαστός, ενώ όλων όσων αναφέραμε, μαύροι, βλαβεροί και βρωμεροί.

Κατ' αναλογία όλα αυτά μπορούμε να τα αποδώσουμε συμβολικά και γενικότερα στη πνευματική ζωή. Αν μελετήσουμε προσεκτικά και αντικειμενικά τα πράγματα, θα διαπιστώσουμε, ότι δεν υπάρχει κάτι καλό και ωφέλιμο που έχει ανακαλύψει ο άνθρωπος που διευκολύνει μεν αρχικά την ζωή του, που  μακροπρόθεσμα να μην έχει αρνητικές παρενέργειες στη ζωή του ανθρώπου. Π.χ. Τα αυτοκίνητα αναμφισβήτητα προσφέρουν σύντομες και ξεκούραστες μετακινήσεις στους ανθρώπους, όμως μολύνουν το περιβάλλον και φθείρουν την υγεία των ανθρώπων που πλέον δεν περπατούν και δεν ασκούνται όπως παλιά ο μέσος άνθρωπος, χωρίς να υπολογίσουμε και τα χιλιάδες ατυχήματα και δυστυχήματα από κακή χρήση του Κ.Ο.Κ. ή απροσεξίας των οδηγών. Ενώ η συμμετοχή του πιστού στην λατρεία μπορεί να τον κουράζει, αλλά τον ασκεί και την ωφελεί ψυχοσωματικά.

Κλείνοντας το άρθρο μας, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η προσευχή και προσφορά θυμιάματος, δεν έχουν να κάνουν τόσο με εξωτερικά στοιχεία του πιστού. Κυρίως η Εκκλησία μας θέλει όλη η ύπαρξή μας να γίνει "ευάρεστο θυμίαμα" στο Θεό, τόσο με την εσωτερική-μυστική προσευχή στο "Ταμείο μας", όσο και με τα λόγια μας, τα έργα μας, την ευωδία της αγιότητος που δίνει ο Θεός στους γνήσιους φίλους Του. Εύχομαι να αξιωθούμε να αποκτήσουμε αυτή την δωρεά Του Θεού και εμείς! Αμήν!

Τι ζητάμε και τί χάνουμε στην εξομολόγηση;Το Θεό ή τη λύση στο πρόβλημα μας;

του π.Παύλου Παπαδόπουλου

"Άλλο είναι να ομολογώ την αμαρτία μου και να ζητώ τον Θεό και άλλο να μιλώ για το πρόβλημά μου και να ζητώ λύση.

------------------------

Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημά μας. Αυτό σημαίνει: Σε παρακαλώ, μη μου μιλήσεις τώρα για τον Θεό, μην με ενώσεις με τον Θεό, μόνο βοήθησέ με να προσαρμοσθώ στη ζωή αυτή, να τακτοποιήσω τα θέματά μου, ώστε να μην υποφέρω, βοήθησέ με να συνδυάσω αυτό που θέλω και σκέπτομαι με την δυσκολία, την δοκιμασία που έχω.

Παραδείγματος χάριν, έχασα την δουλειά μου, πηγαίνω στον πνευματικό. Δεν πηγαίνω γιατί με ενδιαφέρει ο Θεός αλλά πως θα λυθεί το πρόβλημά μου, γυρεύω λύση, δουλειά, όχι τον Θεό. Μπορεί να πω και μερικές αμαρτίες μου εκεί, αλλά αυτό που με καίει είναι να βρω δουλειά, όχι τον Θεό. Θέλω τον Θεό για να μου βρει πάλι δουλειά. Δεν θέλω τον Θεό, θέλω κάτι από τον Θεό. Γίνεται ουσιαστικά το αίτημα μου ο θεός μου και ο Θεός γίνεται ένα μέσω για να πραγματοποιηθεί το αίτημά μου, η λύση που ζητώ.

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν θέλω τον Θεό αλλά την πραγματοποίηση του αιτήματός μου. Κι αν είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου θα διαπιστώσω ότι πάντα προσμένω κάτι από τον Θεό και γι’αυτό πηγαίνω στην Εκκλησία, στον πνευματικό. Αυτό όμως δείχνει ότι δεν αγαπώ τον Θεό, δείχνει την κοσμικότητα της ζωής μας, δείχνει τα αδιαπραγμάτευτα «θέλω» που κυριαρχούν στην καρδιά μας.

------------------------

Γι’αυτό θλιβόμαστε και μας πιάνει κατάθλιψη. Σχεδόν όλα τα ψυχολογικά προβλήματα έχουν πηγή τον εγωισμό μας. Μας στράβωσε κάτι στην ζωή μας και δεν μπορούμε να το δεχτούμε μέσα μας. Δεν πραγματοποιούνται οι προσδοκίες μας και αναθεματίζουμε τους πάντες και τα πάντα. Ειδωλοποιούμε τις ανάγκες μας, τα όνειρά μας και μετά μας πιάνουν τα ψυχολογικά μας γιατί δεν έγιναν όπως τα είχαμε προγραμματίσει στο μυαλουδάκι μας.

------------------------

Όταν βλέπω ανθρώπους που αναστενάζουν γεμάτοι παράπονο σημαίνει ότι βρήκα έναν ομοιοπαθή μου, έναν εγωιστή.

------------------------

Τα παράπονα παύονται όταν αποκτήσουμε ταπείνωση και δεχόμαστε ότι έρθει στην ζωή μας ως μέσω άσκησης και αγιασμού.

Το να πηγαίνουμε στους ναούς, να αλλάζουμε και πνευματικό κάθε λίγο και λιγάκι γιατί δεν μας «αναπαύει» ο κανένας -ουσιαστικά όμως επειδή δεν μας λύνει τα προβλήματά μας- τότε μάταια κουραζόμαστε. 

------------------------

Τα προβλήματα δεν θα μας τα λύσει μαγικά ο πνευματικός. Διότι ότι και να μας πει ο πνευματικός εάν εμείς έχουμε εγωισμό και να λυθεί κάποιο ζήτημα που μας στεναχωρεί θα έρθει άλλο, γιατί πάντα ο εγωιστής άνθρωπος θα βρει κάτι για να στεναχωρεθεί, διότι ο εγωιστής είναι ιδιότροπος, βάζει κακό λογισμό με το παραμικρό.

Το θέμα δεν είναι –νομίζω- να λύσουμε τα προβλήματά μας στην εξομολόγηση, αλλά να βρούμε τον Θεό κι ας έχουμε προβλήματα, να βρούμε τον Χριστό μέσα από τις δοκιμασίες της ζωής μας, να έλθει η Χάρις Του δια της μετανοίας και εξομολόγησης των αμαρτημάτων μας. Τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν ως αποδείξης της πνευματικής μας νηπιότητας και υπαρξιακής ανεπάρκειας. 

------------------------

Βέβαια ακόμα και για τα προβλήματά μου θα νοιαστεί η Εκκλησία, θα το συζητήσω με τον πνευματικό μου, όμως δεν πρέπει να μείνω σ’αυτά, αλλιώς βγαίνει από το κέντρο της ζωής μου ο Χριστός και έρχεται στην θέση Του, το πρόβλημά μου. Και αυτό όντως...είναι πρόβλημα."

Τριώδιο- Καρναβάλια ή Μετάνοια; του π. Σπυρίδων Σκουτή

Καρναβαλι ;

- Έλα και συ ! Βάλε Μάσκα ! Και διασκέδασε !

- Όχι , δεν βάζω μάσκα δεν θέλω να χαλάσω την εικόνα Του.

Περίοδος Τριωδίου δηλαδή;

Τριώδιο ονομάζεται, σύμφωνα με τους κανόνες της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, η κινητή περίοδος που ξεκινά την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Οι ύμνοι αυτοί έχουν τρεις ωδές σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ύμνους τις εκκλησίας, οι οποίοι έχουν εννέα ωδές. Αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο αυτό, και κατ’ επέκταση και η συγκεκριμένη χρονική περίοδος, ονομάστηκαν Τριώδιο.

1. Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου : Η πρώτη Κυριακή μας λέει να βγάλουμε την μάσκα της υποκρισίας , και να παρουσιαστούμε στο Θεό και στον κόσμο ειλικρινά με βάθος αγάπης και μετανοίας μακριά απο το εγώ, τα πρέπει του κόσμου τούτου αλλά ζώντας στο δρόμο του Αγιασμού σε σχέση με τον Χριστό.

2. Κυριακή του Ασώτου : Η μεγάλη αγκαλιά του Θεού μας περιμένει, ότι και αν έχουμε κάνει, ως πατέρας να μας συγχωρέσει. Από εμάς εξαρτάται αν θα πάρουμε την ευθύνη της υπάρξεως μας ώστε να τρέξουμε στην αγκαλιά της αγάπης και της συγχωρήσεως.

- Ακολουθεί το ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ : Θυμόμαστε τους ανθρώπους που έχουν κοιμηθεί και έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή αναμένοντας και πάλι τη συνάντηση μαζί τους μέσα από το Φως του Χριστού. Ζώντες και κεκοιμημένοι μια οικογένεια στην αγκαλιά του Κυρίου.

3. Κυριακή της Απόκρεω : Κυριακή της Απόκρεω, αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία, στην κρίση που θα λάβει χώρα, καθώς επίσης και στη χριστιανική αγάπη. Ονομάζεται δε έτσι, επειδή είναι η τελευταία ημέρα που οι Χριστιανοί επιτρέπεται να φάνε κρέας.

4. Κυριακής της Τυρινής : Η εβδομάδα που ξεκινά ονομάζεται και εβδομάδα της Τυρινής ή Τυροφάγου. Εβδομάδα που επιτρέπεται η βρώση τυροκομικών, αυγών και ψαριών. Αναφέρεται στην εξορία τωνπρωτόπλαστων από τον Παράδεισο.

Η Τσικνοπέμπτη : Η Τσικνοπέμπτη είναι γιορτή της ορθόδοξης παράδοσης στην οποία καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες κρέατος. Λαμβάνει μέρος την Πέμπτη, λόγω του ότι οι μέρες Τετάρτη και Παρασκευή θεωρούνται νηστίσιμες, της δεύτερης εβδομάδας των Αποκριών, την αποκαλούμενη Κρεατινή. Προηγείται αυτής η πρώτη κατά σειρά Προφωνή και ακολουθεί η τρίτη εβδομάδα της Τυροφάγου. Πραγματοποιείται κάποιες μέρες πριν από την έναρξη της μεγάλης νηστείας της Σαρακοστής.

Ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα, (Καθαρίζουμε την ύπαρξή μας με μετάνοια και το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και όχι το ψυγείο από φαγητά της προηγούμενης ημέρας ) με την οποία ξεκινά η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Περίοδος νηστείας, προσευχής, περισυλλογής, κατά την οποία οι πιστοί προετοιμάζονται για την μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Κυρίου. Ονομάζεται Τεσσαρακοστή γιατί μιμείται τη σαρανταήμερη νηστεία που έκανε ο Χριστός, ενώ λέγεται και Μεγάλη λόγω της διαφοράς της από την περίοδο των Χριστουγέννων, όχι σε ημερολογιακές ημέρες, αλλά σε ουσία και άσκηση.

Τι σημαίνει η λέξη Καρναβάλι ;

Η λέξη "ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ" προέρχεται από την λατινική λέξη "CARNEVALE" που σημαίνει "ΑΝΤΙΟ ΚΡΕΑΣ". Εξ’ ου και το δικό μας "ΑΠΟΚΡΕΩ", με το οποίο ονόμαζαν οι Βυζαντινοί την τελευταία ημέρα της ΚΡΕΑΤΟΦΑΓΙΑΣ, χαρακτηρίζοντας έτσι μια περίοδο του εκκλησιαστικού εορτολογίου.

Από πού μας ήρθε το Καρναβάλι ; Η Αποκριά έχει ειδωλολατρική προέλευση. Μα θα πει κάποιος: <<Η Εκκλησία δεν υιοθέτησε ειδωλολατρικά έθιμα και τα Εκκλησιοποίησε; Γιατί δεν κάνει το ίδιο και για το Καρναβάλι ; Γιατί δεν το δέχεται ; Τόσο πολύ χαλάει την Εκκλησία λίγος χορός και ξεφάντωμα; >> Στα γλέντια αυτά και στα ξεφαντώματα, βρίσκονται τα υπολείμματα θρησκευτικών τελετών, που τα πανάρχαια χρόνια οι λαοί διεξήγαγαν, γιορτάζοντας την έναρξη κάθε καινούργιου χρόνου, ή την αρχή μιας νέας εποχής, της άνοιξης, προσδίδοντας ένα μαγικό χαρακτήρα για ευωχία και καλή σοδιά ξεγελώντας τα κακά πνεύματα της φύσης. Τέτοιες τελετές βρίσκουμε στους αρχαίους Έλληνες, με τις οργιαστικές τελετές προς τιμήν του θεού Διονύσου, καθώς και στα Κρόνια όργια, που γίνονταν στο τέλος κάθε χρόνου προς τιμή του θεού Κρόνου, του προστάτη της σποράς και της γονιμότητας. Οι γιορτές αυτές είναι τα περίφημα Σατουρνάλια των Ρωμαίων (από το λατινικό Saturn=Κρόνος), που είναι βελτιωμένη έκδοση των αρχαίων ειδωλολατρικών τελετών.

Η Εκκλησία δεν έχει τέτοια ηθικιστικά θέματα. Απλά την περίοδο αυτή μόνο ωραία πράγματα δεν γίνονται που όχι μόνο δεν οφελούν την ψυχή του ανθρώπου, αλλά τη ζημιώνουν σε μεγάλο βαθμό, μέχρι θανάτου μερικές φορές.

- Αρχικά δεν υπάρχει λόγος να λερώνουμε με αμφίεση το σώμα και το πρόσωπο μας. Ο Χριστιανισμός είναι υπέρ του ΠΡΟΣΩΠΟΥ ως εικόνα Θεού, ο οποίος ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΟ στον άνθρωπο  και προτάσσει την τελείωση του ανθρώπου  μέσα από τον προσωπικό του αγώνα, για να φτάσει στην ύψιστη ηθική τελείωση καθ' επιταγή του Δημιουργού του. Κάθε παρέκκλιση από τον σκοπό αυτό η εκκλησία δεν την επικροτεί, ούτε την καταδικάζει, με την έννοια ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να διαχειριστεί την ελευθερία του όπως θέλει. Η Εκκλησία όμως, ως μητέρα οφείλει να πει ένα προστατευτικό λόγο στα παιδιά της από αγάπη.

- Αποτέλεσμα από τα έκτροπα; Τεράστια οικονομική σπατάλη , μέθη, ουσίες που οδηγούν πολλούς άνθρωπους στον θάνατο. Κάθε χρόνο , μετά τη λήξη της εορταστικής περιόδου του καρναβαλιού, αυξάνονταιδραματικά οι εκτρώσεις , οι διαγνώσεις φορέων AIDS, αλλά και οι χωρισμοί. Οι συμμετέχοντες  , προφανώς, απελευθερώνονται, πίνουν , διασκεδάζουν και σαν αποτέλεσμα έρχεται η αυθόρμητη προσέγγιση και η επαφή χωρίς προφύλαξη. Ο χαρακτήρας, άλλωστε των περισσότερων καρναβαλιών (ειδικά του Ρίο) έχει σαφή σεξουαλικό προσανατολισμό τα τελευταία χρόνια, κάτι που περισσότερο παραπέμπει σε αρχαίες παγανιστικές εορτές του Διονύσου, παρά σε χριστιανικό έθιμο.

Γεγονός είναι ότι κατά τη διάρκεια των μεγαλύτερων καρναβαλιών της Λατινικής Αμερικής, πραγματοποιούνται ταυτόχρονα και εκστρατείες ενημέρωσης για την προφύλαξη στην ερωτική ζωή, με τους υπευθύνους να μοιράζουν εκατομμύρια προφυλακτικά δωρεάν στους συμμετέχοντες του καρναβαλιού.

- Ανθρωποθυσίες με αφορμή το Καραναβάλι της Πάτρας : 400 ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Μόνο στην Πάτρα, σύμφωνα με την εφημερίδα «Πελοπόννησος» γίνονται 400 εκτρώσεις τον μήνα, δηλαδή περίπου 5.000 όλο το χρόνο. Σκεφτείτε ότι τα συγκλονιστικά αυτά στοιχεία είναι της περασμένης δεκαετίας, που σημαίνει ότι όλες οι εκτρώσεις δεν δηλώνονταν. Άραγε ποιος είναι ο αληθινός αριθμός των εκτρώσεων σήμερα στην Πάτρα;

Αν λοιπόν μόνο εκεί γίνονται κάθε χρόνο τόσες χιλιάδες δολοφονίες αθώων ανθρώπινων υπάρξεων που με το αίμα τους πλουτίζουν ασυνείδητοι γιατροί, κλινικές και βιομηχανίες καλλυντικών, φανταστείτε τι γίνεται σε όλη την χώρα;

Ο σύλλογος «Προστασίας Αγέννητου Παιδιού» μιλά για 600.000 δολοφονίες εμβρύων κάθε χρόνο δηλ. το 1/6 από αυτές γίνονται με αφορμή το Καρναβάλι της Πάτρας!

- Τις περισσότερες φορές στα άρματα αλλά και στις στολές των καρναβαλιστών βλασφημούνται ιερά και όσια, Άγιοι, ο Ιερός Κλήρος , τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας και όλα αυτά με ένα πολύ ανόητο πρόσχημα : “Για πλάκα και χαβαλέ!”

Βεβαίως πρέπει να αναφέρουμε πως η εκκλησία καταδίκασε και απέρριψε τις γιορτές του καρναβαλιού με την 6^η Οικουμενική Σύνοδο του 692, όμως με μια υπέροχη στάση ανοχής και αγάπης  παρακολούθησε το λαό να το συνδέει, έστω και τυπικά, με το εορτολόγιο της Εκκλησίας,  μέσω της εξαγνιστικής Σαρακοστής. Δηλαδή συνδυάζεται  το γλέντι ο χορός και το ξεφάντωμα, με την αυστηρή νηστεία και τη λατρεία της Μ. Τεσσαρακοστής, η οποία θα επακολουθήσει. Και θα απαιτήσει από τον πιστό λαό να ακολουθήσει   την  κατανυκτική   λατρευτική  ατμόσφαιρα  της   Εκκλησίας,   με   τα Απόδειπνα, τους Κατανυκτικούς εσπερινούς και τους Χαιρετισμούς, την μεγάλη πορεία προς το κέντρο των εκδηλώσεων, την Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα.

Τι λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας για τα Καρναβάλια ;

Άγιος γέρων π.Γερβάσιος Παρασκευόπουλος : «Και ερωτώ: ο μετέχων των εορτών των απόκρεω τηρεί ό,τι η Αγία Γραφή μετ' εκκλήσεως ικετεύει και ζητεί από ένα έκαστον εξ ημών, λέγουσα: «Παρακαλώ ουν υμάς, αδελφοί, δια των οικτιρμών του Θεού... μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός ημών, εις το δοκιμάζειν υμάς τί το θέλημα του Θεού το αγαθόν, και ευάρεστον και τέλειον»; Και πάλιν ερωτώ: πληροί τους όρους τούτους ο καρναβαλιστής; ή κατηργήθη η διάταξις, η θεία διάταξις η παραγγέλλουσα «μηδέ ονομαζέσθω εν υμίν, καθώς πρέπει αγίοις, και αισχρότης και μωρολογία ή ευτραπελία τα ουκ ανήκοντα»5;

Άγιος Νικόδημος Αγειορίτης : Για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και την ζημία πού προκαλούν τα τελειώνει λέγοντας πώς είναι αφροσύνη να καταστρέφουμε προκαταβολικά και να αχρηστεύουμε την Αγία Τεσσαρακοστή, προτρέπει επίσης τους αρχιερείς, τους πνευματικούς και τους διδασκάλους να εμποδίσουν το μεγάλο αυτό κακό. Τώρα οι μέν αρχιερείς και οι πνευματικοί σιωπούν, ενώ έπρεπε να μην ησυχάζουν μπροστά στην επέκταση του κακού, πολλοί δε από τους δασκάλους και τους γονείς οργανώνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους καρναβαλικές εκδηλώσεις: «Ασυγκρίτως γάρ είναι μεγαλυτέρα η βλάβη, όπου προσλαμβάνουν εις τάς αποκρέας, πάρεξ η ωφέλεια όπου λαμβάνουν από την ερχομένην Τεσσαρακοστήν ίλεως, ίλεως, ίλεως, να γίνη ο Θεός! Και αυτός είθε να φωτίση τους αγίους Αρχιερείς και πνευματικούς και διδασκάλους να εμποδίσουν τα τοιαύτα κακά, με αφορισμούς και επιτίμια, καθώς προστάζει και ο ξβ’ κανών της αγίας και Oικουμενικής στ’ Συνόδου».

Συνεχίζει ο ίδιος Άγιος στο βιβλίο του «Χρηστοήθεια των Χριστιανών», αναφερόμενος σε όσα γίνονται κατά τις Απόκριες γράφει: «Κατ’ αλήθειαν ημπορεί να ειπή τινάς, ότι τότε οι Χριστιανοί δαιμονίζονται όλοι, διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδούν ασυνειδήτως, έως και αυτοί οι πλέον γέροντες… τότε δεν έχει διαφοράν η ημέρα από την νύκτα, διότι επίσης με την ημέραν και όλη η νύκτα εξοδεύεται εις χορούς και παίγνια και αταξίας και μασκαραλίκια, τότε διά να ειπώ έτσι, πανηγυρίζει η ασέλγεια, εορτάζει η ακολασία, ευφραίνεται η μέθη, αγάλλεται η τρυφή και ασωτεία, χορεύει ο διαβολος με δέκα μανδήλια και συγχορεύει με αυτόν όλον το πλήθος των δαιμόνων διότι όσον κέρδος κάμνουν εις μόνας τάς αποκρέας, δεν ημπορούν να το κάμουν εις όλον τον χρόνον».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφερόμενος στο επιχείρημα ότι με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις διασκεδάζουν και ευφραίνονται οι άνθρωποι, ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, απαντά ότι αυτό είναι τελείως παράλογο, διότι η χαρά και ευφροσύνη πρέπει να συμβαδίζουν με την ηθική και την ευπρέπεια.

Ο Άγιος που μαρτύρησε για τα Καρναβάλια!

Ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση και υποκίνηση για έναν ουσιαστικό αγώνα κατά των ειδωλολατρικών αυτών εκδηλώσεων, είναι το μαρτυρικό τέλοςπου έλαβε ο Απόστολος και μαθητής του Αποστόλου των Εθνών Παύλου Τιμόθεος, Επίσκοπος Εφέσου. Το παραθέτουμε, όπως ακριβώς το αναφέρει ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Μίαν φοράν βλέπων τους Έλληνας ότι εις μίαν πάτριον εορτήν Καταγώγιον ονομαζομένην έκαμνον αταξίας, είδωλα βαστάζοντες εις τας χείρας, προσωπίδας βάλλοντες εις τα πρόσωπα, τραγωδούντες, ορμώντες ληστρικώς επάνω εις άνδρας και γυναίκας και φονεύοντες ο εις τον άλλον, ταύτα λέγω, βλέπων εθερμάνθη από το πυρ του θεϊκού ζήλου και δεν υπέφερε τα τοιαύτα άτοπα, αλλ' εδίδασκεν αυτούς και παρεκίνει να παύσωσι τας αταξίας ταύτας. Οι δε απάνθρωποι εκείνοι και θηριώδεις κινηθέντες από κακίαν και θυμόν μεγάλον εφόνευσαν τον του Κυρίου Απόστολον με τα ξύλα, τα οποία είχαν εις τας χείρας των. Και ούτω ο μακάριος τελειωθείς, ενεταφιάσθη από τους χριστιανούς...»9. Ο Επίσκοπος Εφέσου Τιμόθεος έδωσε την ζωή του για την κατάργηση των απαράδεκτων αυτών γιορτών.

Τι προτείνει η Μητέρα Εκκλησία ; Τι λέει στα παιδιά της .....

Αγαπητά παιδιά, είναι μια περίοδος δοκιμασίας, αγώνος, μάχη με την ζωή και τον εαυτό μας. Γολγοθάς για την αγάπη του Χριστού περιμένοντας την Ανάσταση. Όλα αυτά ας τα βιώσουμε μέσα από τα μυστήρια και τη ζωή της Εκκλησίας. Δεν υπάρχει λόγος να μασκαρευτούμε, αντίθετα να βγάλουμε τις μάσκες και να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Να μην συμμετέχουμε εκεί όπου ο Χριστός μας βλασφημείται διότι γινόμαστε και εμείς συμμέτοχοι ακόμα και με την σιωπή μας. Η Εποχή μας έχει ανάγκη απο πρότυπα πνευματικής Ορθόδοξης αγιαστικής μαρτυρίας. Ας δώσουμε λοιπόν αυτή τηνπερίοδο μια τέτοια μαρτυρία ! Η Εκκλησία παιδιά μου , δεν σηκώνει το δάχτυλο για να μαλώσει, αλλά απλώνει την αγκαλιά της για να προστατεύσει απότη ζημιά.

Ποιμαντικά ζητήματα

Μα τα παιδιά μας θέλουν να ντυθούν για να πάνε στο πάρτι του σχολείου τι να κάνουμε να τσακωθούμε μαζί τους ;

Οι τσακωμοί δεν θα βγάλουν πουθενά. Για την συγκεκριμένη κατάσταση υπάρχουν κάποιες διαβαθμίσεις οικονομίας.

- Την ημέρα που έχει το σχολείο γιορτή αποκριάς εμείς μπορούμε να οργανώσουμε κάτι άλλο με τα παιδιά μας και παιδιά άλλων γονέων έτσι ώστε να μην νιώσουν τα παιδιά ότι στερούνται σε κάτι εκείνη την ημέρα σε σχέση με άλλα παιδιά.

- Αν το παιδί έχει πάρει απόφαση να ντυθεί δεν ειναι σωστό να τσακωθείτε μαζί του. Ο τσακωμός μπορεί να οδηγήσει σε συμπεριφορέςάσχημες και να γίνει ρήξη στην σχέση. Απλά του λέμε να φορέσει κάτι που δεν θα προκαλέσει, δεν θα ειναι προκλητικό και ούτε θα βλασφημήσει τα Ιερά και τα όσια και φυσικά τονίζουμε να μην βάψει το πρόσωπο του.

- Φέρνουμε στα παιδιά παραδείγματα των Αγίων. Όι Άγιοι δεν λέρωσαν το πρόσωπο τους το μόνο σημάδι που είχαν ήταν απο τις μαστιγώσεις για την αγάπη του Χριστού.

Στο βάπτισμα πήραμε το Χριστό , στην αγκαλιά του αναχόδου κάναμε το χορό γύρω απο την κολυμβήθρα ψάλλοντας : «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» ας μην προδώσουμε αυτή την σχέση. Ταχθήκαμε με τον Χριστό και αποτάξαμε τα έργα του σκότους. Ας αγωνιστούμε αδερφοί μου , ο γολγοθάς δύσκολος αλλά μας περιμένει ανάσταση.

Kαλό αγώνα euxh.gr