Κήρυγμα την Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά

Κήρυγμα την Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου (Παραβολή των Ταλάντων)

Κήρυγμα την Κυριακή Ι΄ Λουκά 2018 (Βίντεο)

Κήρυγμα την Κυριακή Η΄ Ματθαίου (Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη).

ΟΜΙΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ (Ματθ. 25,31-46) 11/2/2018

   

        Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, με την σημερινή Ευαγγελική περικοπή, μας  αποκαλύπτει τα όσα θα συμβούν κατά την Δευτέραν ένδοξη Παρουσία Του. Το ότι ο Ιησούς Χριστός θα έλθει και πάλιν αναφέρεται και στο Σύμβολον  της Πίστεως.

      Αυτή τη φορά όμως  ο Ιησούς Χριστός δεν θα έλθει ταπεινά ως άνθρωπος, αλλά ως Θεάνθρωπος με όλη την μεγαλοπρέπειά Του! Θα καθήσει στον ένδοξο θεϊκό Του Θρόνο. Θα περιβάλλεται από τα πλήθη των Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων. Και μπροστά Του θα συναχθούν όλοι οι άνθρωποι όσοι θα έχουν ζήσει στη γή.  Αυτά μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή (βλέπε Ματθ. 24,29-31. 42-44.  Α’ Θεσσαλ. 4,17. Α’ Πέτρ.4, 5-6).

       Εμείς οι Ορθόδοξοι πιστοί είμαστε προνομιούχοι, διότι ο Κύριός μας φανερώνει από τώρα τι θα συμβεί, τότε για να προετοιμαστούμε κατάλληλα για το μεγάλο εκείνο γεγονός!

Αλήθεια, για σκεφθήτε πόσο τυχερός θα ήταν ένας υποψήφιος π.χ. φοιτητής αν θα ήξερε τα θέματα που θα τους έβαζαν στις εισαγωγικές εξετάσεις!  Θα τα διάβαζε  ώσπου να τα μάθει τέλεια για να  επιτύχει να μπεί στο Πανεπιστήμιο! Έ! λοιπόν, εμείς είμαστε αυτοί οι "τυχεροί" που γνωρίζουμε από τώρα ποιό είναι το βασικό θέμα των "Γενικών Εξετάσεων" κατά την Παγκόσμια Κρίση! Και το θέμα αυτό, όπως τόνισε ο Κύριος είναι η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους. Τί αισθήματα καλλιεργούμε μέσα στην καρδιά μας γι αυτούς; Τί κάναμε για τον πεινασμένο και τον διψασμένο συνάνθρωπό μας; Γι αυτόν που κρύωνε, γιατί δεν είχε κατάλληλα ρούχα, παπούτσια και σπίτι να μείνει; Για τον άρρωστο που δεν είχε κάποιον να τον φροντίσει; Για τον φυλακισμένο που δεν τον επισκέπτεται κανείς να  του δώσει λίγη παρηγοριά και κουράγιο στην δύσκολη κατάστασή του; Για τον ξένο, που αναγκάστηκε να ξενητευτεί στη χώρα μας και δεν έχει κάποιον να τον βοηθήσει. Αυτά μας είπε ο Κύριος, ενδεικτικά, για να καταλάβουμε πώς πρέπει να προετοιμαστούμε για την ημέρα της Παγκόσμιας Κρίσης.

         Όπως βλέπουμε, ο Κύριος  δεν αναφέρεται στην αποφυγή  εχθρικών ενεργειών  προς τους συνανθρώπους μας. Όπως έχθρα κατά του αδελφού μας, μίση και αδικίες,  ψέματα και συκοφαντίες, κατακρίσεις  και τα παρόμοια. Αυτά  είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να συμβαίνουν μεταξύ των μελών της Αγίας Του Εκκλησίας. Αλλά δεν είναι αρκετό για τον Χριστιανό μόνον να αποφεύγει τα αρνητικά. Πρέπει να προχωρεί στα θετικά έργα αγάπης και συμπαράστασης, που σημειώσαμε πιό πάνω.

            Επίσης, προξενεί εντύπωση το εξής γεγονός. Όταν είχε ερωτηθεί  ο Ιησούς  στην Ιερουσαλήμ "Ποιά είναι η σπουδαιότερη από όλες τις Εντολές του Θεού είχε  απαντήσει:

 " Να αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου.."  και δεύτερη  «να αγαπήσεις τον πλησίον σου..» (Μάρκ. 12,30-31). Όμως για την  Παγκόσμια Κρίση  δεν προβάλλει την πρώτη Εντολή αλλά την δεύτερη, την έμπρακτη αγάπη στον άνθρωπο. Πώς  συμβαίνει αυτό; Την απάντηση μας την δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: "Εάν κάποιος πεί ἀγαπῶ τόν Θεόν μισεῖ  ὅμως τόν ἀδελφό του, εἶναι ψεύτης. Γιατί  αὐτός πού δέν ἀγαπᾶ τόν ἀδελφό του, τόν ὁποῖον βλέπει, πῶς μπορεῖ νά αγαπᾶ τόν Θεόν, τόν ὁποῖον δέν βλέπει; " (Α' Ιωάν. Επιστολή 4,20). Επομένως ο Κύριος προβάλλοντας ως βασικό κριτήριο στην Παγκόσμια Κρίση την έμπρακτη αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, θεωρεί ότι αυτή  επεκτείνεται αυτόματα και προς τον Ίδιον τον Θεόν. Άλλωστε το διευκρίνησε και ο Ίδιος: "Σᾶς βεβαιώνω πώς ἀφοῦ κάνατε  αὐτά -τα έργα της αγάπης-

γιά ἕναν ἀπό αὐτούς τούς ἄσημους αδελφούς μου, τά κάνατε γιά μένα" (Ματθ. 25, 40).

        Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, από τα όσα αναφέραμε γίνεται σαφές  ότι για να αξιωθούμε   να ακούσουμε κι εμείς, κατά την Παγκόσμια Κρίση, τα λόγια ρου Κυρίου:

"Δεῦτε οἱ ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν" (στίχ. 34) αναγκαία προϋπόθεση εἶναι: η αγάπη που φροντίσαμε να εκδηλώσουμε έμπρακτα προς τον συνάνθρωπό μας και η οποία  και ανοίγει τον δρόμο προς τον Θεό. Είθε αυτή να είναι η καθημερινή μας επιδίωξη.

      

Ομιλία την Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά (των Αγίων Προπατόρων).

Κήρυγμα την Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά.

Καλεί λοιπόν τους πτωχούς τω πνεύματι,

                                            τους ταπεινούς δηλαδή

    και τους πλουτίζει με τη  σοφία Του τη θεϊκή.

                                     του π. Παναγιώτου Γκέζου

Ο οικοδεσπότης στον οποίο αναφέρεται η Ευαγγ. Περικοπή

είναι ο Χριστός μας,

το σπίτι όπου μας προσκαλεί είναι η Εκκλησία,

δείπνο η Θεία Λειτουργία

και πρόσκληση η Κυριακάτικες καμπάνες.

    Ο άνθρωπος καλείται να καθίσει

                      στο τραπέζι της αγάπης του Θεού.

Σε αυτό το δείπνο ο Θεός πατέρας

                                                καλεί τα παιδιά του

 να νοιώσουν και να βιώσουν

                                               την θεία Ευχαριστία.
    Αυτό επιτυγχάνεται μέσα στη θεία λατρεία,
όπου συμπυκνώνεται και πραγματώνεται

                                   το μυστήριο της Εκκλησίας.

    Το μυστήριο που διαχέει το θαύμα

                                             της αγάπης του Θεού,

μιας αγάπης που θυσιάζεται

και προσφέρεται διαρκώς, για να αγιασθεί,

       να ζήσει και, τελικά, ο άνθρωπος νὰ σωθεί.

Στο δείπνο της αγάπης του Θεού

             αντανακλάται ἡ στάση του ανθρώπου

ολοκληρωτικώς,
γιατί κάθε σχέση και συνδυασμός μας με τους

        άλλους πρέπει να έχει τέτοια επικοινωνία

που εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία,

                               την εσωτερική μας ελευθερία

και αφήνουν μέσα μας χώρο και χρόνο

για τη σχέση μας με τον εαυτό μας

                                                       και τον Θεό μας.
Οι προσκεκλημένοι της σημερινής παραβολής

είναι όλοι εκείνοι, που έχουν ακούσει

                                      το Ευαγγέλιο του Χριστού

και καλούνται να συμμετάσχουν

«γεὐσεταί μου τοῦ δείπνου» (Λουκ. ΙΔ, 24).
   Η Βασιλεία όμως του Θεού

     δεν εξαρτάται από τη θέληση ή τη διάθεση

των ανθρώπων,

                 αλλά από την παρουσία του Χριστού,

που έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει

                        τον άνθρωπο και να τον ζωοποιεί.

 Καλεί λοιπόν τους πτωχούς τω πνεύματι,

                                            τους ταπεινούς δηλαδή

    και τους πλουτίζει με τη  σοφία Του τη θεϊκή.

Καλεί τους αναπήρους και τους κάνει υγιείς... 

Η σοφία του Θεού υπερβαίνει

τις ανθρώπινες αδυναμίες και η Εκκλησία

είναι ο χώρος όπου ο άνθρωπος θεραπεύεται

    από κάθε πνευματική ασθένεια ή αναπηρία.

Απομένει σε μας

               να αποδεχτούμε τούτη την πρόσκληση

και να μη παρασυρθούμε

                            από ανθρώπινες κοσμοθεωρίες,

από βιοτικές μέριμνες

              και από τις προσωπικές μας επιθυμίες.

    Μας δίνεται λοιπόν σήμερα η ευκαιρία 

να προσεγγίσουμε το μεγάλο αυτό Μυστήριο,

                           το Δείπνο της Θείας Κοινωνίας

στο οποίο θα πρέπει να προσερχόμαστε

μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης,

                         ώστε κοινωνοί Του να γινόμαστε.

Δόξα τω Θεώ, διότι υπάρχουν και σήμερα

                                  πιστοί ορθόδοξοι Χριστιανοί

(και ουδέποτε θα παύσουν),

                             οι οποίοι συμμετέχουν τακτικά

στο Μεγάλο Δείπνο,

                 συγκινούνται και λάμπουν από χαρά.

Και όχι μόνο τα πρόσωπά τους αστράφτουν

από τη Χάρη του Μεγάλου Μυστηρίου,

αλλά την ουράνια αυτή γαλήνη,

την μεταφέρουν μέσα στην οικογένειά τους,

αλλά και γενικότερα στο περιβάλλον τους.

Δεν έχουμε παρά κάθε φορά που πλησιάζουμε

τον «θείο κρατήρα», αγαπητοί μου,

εν συντριβή καρδίας να ομολογούμε:

 «Του Δείπνου σου του μυστικού, σήμερον...».

Και το Θεό να ευχαριστούμε.

Κήρυγμα της ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ

                «κάνε Κύριε, να μπορέσω να δω».

   του π. Παναγιώτου Γκέζου

Τυφλωμένοι ἀπὸ τὰ πολλὰ φῶτα

ἀφήνουμε μέσα μας νὰ σβήσει τὸ ἀληθινὸ φῶς.

Η πίστη στο Θεό μας καλεί σε μια διαφορετική θέαση του κόσμου.

 Ζητά από εμάς,  όπως ο τυφλός που συνάντησε ο Χριστός

      κατά την είσοδό Του στην Ιεριχώ, να αναφωνήσουμε στο Θεό

«Κύριε, ίνα αναβλέψω», «κάνε Κύριε, να μπορέσω να δω».

           Προκύπτει, όμως, ἕνα ερώτημα. Γιατί άραγε παρατείνεται

η πνευματική μας τυφλότητα;

                                         Ίσως γιατί ο εγωισμός μας και η φιλαυτία

στέκονται εμπόδια για κάποιον να πιστέψει.

 Συνήθως πιστεύουμε ότι η δική μας ικανότητα

 στην επιστήμη και στην παντοδύναμη,

                                                                   στις ημέρες μας, τεχνολογία,

μπορεί να μας θεραπεύσει.θαμπωμένοι από τα επιτεύγματα,

τα άλματα της προόδου και την εξέλιξη

                                                                  στον ανθρώπινο πολιτισμό,

στηρίζουμε υπερβολικές ελπίδες

                            στις δυνατότητές μας και αδιαφορούμε για το Θεό

που δίνει το φως και είναι ο ίδιος το Φως

και η πηγή Του.Υπάρχει βέβαια και μια άλλη πτυχή

για την θεραπεία του τυφλού στην Ιεριχώ.

                                                                   Ο πόθος του για τον Χριστό

                     και τα εμπόδια που του παρουσίαζαν οι συγχωριανοί .

Μάλλον δεν τον ώθησε στον Χριστό

                                            η δυστυχία του, αλλά η δική του επιμονή,

και η ελπίδα στο Χριστό, να σωθεί.

                               Είχε δει και είχε διακρίνει  με την αίσθηση του,

είχε αναγνωρίσει  την αγαπώσα δύναμή Του

 καλύτερα από τους άλλους, που είχαν μάτια, το Μεσσία Χριστό

                                   σαν θεράποντα γιατρό

Ένα πλήθος από εμπόδια στάθηκαν

                                                   ανάμεσα στον τυφλό και τον Χριστό:

η αρρώστια του, ο πολύς κόσμος, η οχλαγωγία,

οι επιπλήξεις του κόσμου να σωπάσει την ώρα της διδασκαλίας.

 Κανένα, όμως, ἀπὸ τὰ εμπόδια αυτά

                                            δεν αποδείχτηκε ανυπέρβλητο γι' αυτόν.

Ο πόθος του να συναντήσει τον Χριστό, να βρει το φως του,

                                                                          ξεπέρασε κάθε φραγμό.

Όμως και ο Χριστός βλέποντας του τυφλού την πίστη του

διακόπτει την δύναμη του λόγου, για να εκδηλώσει

                                                                      την αγάπη του έργου Του.

Ας αφήσουμε τώρα τον τυφλό της Ιεριχούς

                                  και ας ρίξουμε μια ματιά στην κοινωνία μας.

Ένα μεγάλο πλήθος τυφλών περιπλανάτε από δω και από κει,

 ζητώντας τα αναγκαία για τη ζωή.Τί; Ποιοι είναι;

                                Μα, φυσικά, όλοι όσοι είναι τυφλοί στη ψυχή.

 Βέβαια βλέπουν με τα σωματικά μάτια τους,

αλλά δεν είναι σε θέση να δουν με τα μάτια της ψυχής τους.

 Έχουν πάθει τύφλωση πνευματική

                      και έχουν μεσάνυχτα γύρω από πολλά ζητήματα,

 ιδίως γύρω από την πίστη. Το Θεό δεν τον βλέπουν.

                                                     Άγγελοι λένε ότι δεν υπάρχουν.

Τα θαύματα του Κυρίου τα νομίζουν παραμύθια.

                                                     Την ψυχή απάτη της φαντασίας.

Τη λύτρωση και την άλλη ζωή ανοησίες.

           Και επειδή έχουν θολωμένο το μυαλό από τις αμαρτίες,

τυφλώνονται τόσο πολύ, που  χάνουν

                                                και τον δικό τους προσανατολισμό. 
Πρέπει και εμείς να αναζητήσουμε καί να βρούμε

                       “το αληθινό φως”. Κάθε μέρα στις προσευχές μας

από τον Κύριο να το ζητούμε.

                             να παρακαλούμε το Θεό να μας δώσει το φως,

που τις ψυχές μας θα πλημμυρίσει

                  και η δόξα του Αγίου Ονόματός του θα μας φωτίσει.

Κήρυγμα την Κυριακή Ζ’ Ματθαίου.

Για τον πιστό, κάθε θαύμα είναι

ένα παράθυρο που ανοίγει στον ουρανό,

για να δει κανείς τον κόσμο του Θεού,

                                             τον υπερβατικό.

Τυφλοί και οι δύο. Έτρεχαν ξοπίσω Του,

αδέξια οπωσδήποτε, μα με σφοδρό πόθο.

του π. Παναγιώτου Γκέζου

Θεμελιώδεις παράμετροι και αυτών

             των θαυμάτων είναι η ζωντανή,

        επίμονη και δυνατή πίστη των ασθενών,

η μοναδικότητα του προσώπου του Χριστού,

η εκζήτηση του ελέους του Θεού και

η δίψα της σωτηρίας των δύο τυφλών.

Το θαύμα δεν είναι μόνο ένα έκτακτο και

υπερφυσικό γεγονός που μας καταπλήσσει. 

Είναι αποτέλεσμα της δύναμης

και της αγάπης του Θεού, για να ευεργετήσει,

να θεραπεύσει, να παρηγορήσει

και τον πάσχοντα

                    και αδύνατο άνθρωπο να τονώσει.

Το θαύμα είναι καρπός της πίστης

και συνέπεια της αγάπης του Θεού.

Του Θεού, που τον άνθρωπο,

                                         πνευματικά, οικοδομεί

και τον στερεώνει

                            στη δύσβατη χριστιανική ζωή.

 Για τον πιστό, κάθε θαύμα είναι

        ένα παράθυρο που ανοίγει στον ουρανό,

για να δει κανείς τον κόσμο του Θεού,

                                                      τον υπερβατικό.

Το θαύμα μπορεί να στερεώνει και

να οικοδομεί την πίστη, είναι, όμως,

προσωρινό, γιατί, έστω και

              αν θεραπευθούμε από μια αρρώστια,

έστω και αν υπερνικήσουμε μια δυσκολία,

θα αρρωστήσουμε ξανά και

            θα συναντήσουμε και άλλη δοκιμασία.

Όμως εμείς πήραμε δύναμη

να συνεχίσουμε. Συνειδητοποιήσαμε

                         ότι το κάθε θαύμα στη ζωή μας

είναι αποτέλεσμα της  σοφίας

                            και της αγάπης του Θεού μας.

Όταν η αγάπη του Θεού συναντά την πίστη

του άνθρωπου, τότε δεν πραγματώνεται

μόνο το θαύμα της θεραπείας,

                 αλλά και το μυστήριο της σωτηρίας.

Ο Θεός επεμβαίνει στη ζωή μας, όταν τον

καλέσουμε και επειδή μόνοι μας

δεν έχουμε τη δυνατότητα ή την ικανότητα

τον εαυτό μας να σώσουμε.

Ανταποκρίνεται ο Χριστός στις ικεσίες

των ανθρώπων,

                          που υποφέρουν, με βεβαιότητα.

Οι άγιοι Πατέρες και οι συγγραφείς

της Εκκλησίας διδάσκουν την άρρηκτη σχέση

ενεργημάτων ψυχικών

                               και εκδηλώσεων σωματικών

και είναι κατάδηλη από τους πρώτους αιώνες,

που αναπτύχθηκε

                            η Εκκλησιαστική Γραμματεία,

την οποία ακριβώς συναντούμε

                                              στην ανθρωπολογία

 του Ιωάννου Δαμασκηνού, κατά τον οποίο,

                               η ψυχή έχει τη ζωή ως ουσία.

Αυτό σημαίνει ότι οι ενέργειες της ψυχής

είναι εκείνες που «προσδίδουν στο σώμα την

αύξηση, την αίσθηση και τη γέννηση, τη ζωή.

 Οι ενέργειες αυτές της ανθρώπινης φύσης

αναπτύσσονται διεξοδικά

          και από τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά,

 ο οποίος δεν απολυτοποιεί

κανένα τμήμα της δισύνθετης ύπαρξης,

                              ούτε το σώμα ούτε την ψυχή,

 αλλά δέχεται

            ότι η ανθρώπινη φύση είναι επιδεκτική

 φωτιστικής ζωής ή νεκρώσεως,

ύστερα από τη χρήση του αυτεξούσιου,

             είτε προς το αγαθό, είτε προς τo κακό.

Δοξάζουμε τον Θεό

για την σωματική όραση και ακοή, που

μας δωρίζει,

                 αλλά ας εντείνουμε τον αγώνα μας,

ας πυκνώσουμε την προσευχή μας

                 και την όλη εκκλησιαστική ζωή μας,

ώστε να αποκτήσουμε και την πνευματική

                      όραση και την πνευματική ακοή,

διότι καθώς φαίνεται υπάρχει

        πολλή στέρηση στη δική μας ζωή. Αμήν.