Δευτέρα, 07 Δεκεμβρίου 2009

Οι Άγιοι Φανέντες προκαλούν...

 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :  http://anastasiosds.blogspot.com/2009/12/blog-post_05.html

Πρόσφατα, φίλος καλός που έλαβε γνώση ορισμένων δημοσιευμάτων περί των Αγίων Φανέντων, εξέφρασε την έκπληξη και την απορία του προς τον υπογράφοντα, για την -όπως νόμιζε- αδιάφορη στάση του, προς τους συγκεκριμένους Αγίους. Με την προτροπή και άλλων αναγνωστών, προχωρούμε στην παρούσα δημοσίευση για να υπενθυμίσουμε τα γεγονότα και να σχολιάσουμε τα γραμμένα με ειρωνικό τρόπο κείμενα.

Στις 2 Μαΐου 2009 το Ναρκαλιευτικό Κίχλη μετέφερε από την Πάτρα στη Σάμη της Κεφαλονιάς, τα ιερά λείψανα των Αγίων Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος, των γνωστών στο νησί του Ιονίου με την προσωνυμία Άγιοι Φανέντες. Η διάθεση τού πολεμικού πλοίου από το ΓΕΝ, έγινε κατόπιν αιτήματος του Μητροπολίτου Κεφαλληνίας, προκειμένου να επαναπατρισθούν με τιμές τα αγνοούμενα από αιώνες ιερά λείψανα. Υπενθυμίζεται, ότι αυτά είχαν αφαιρεθεί από το νησί σε εποχές δίσεκτες και μέρος τους επέστρεψε ευγενικά προς την τοπική Εκκλησία του νησιού ο Καρδινάλιος της Βενετίας, στις 30 Ιανουαρίου. Το σημαντικό αυτό γεγονός έτυχε ευρύτατης δημοσιότητας στην εκκλησιαστική ειδησεογραφία και προσέλκυσε το ενδιαφέρον του ελληνικού αλλά και του διεθνούς έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου. Η επίσημη και πάνδημη υποδοχή στην Κεφαλονιά, πραγματοποιήθηκε με κάθε τιμή και μεγαλοπρέπεια με την παρουσία έξι Ορθόδοξων Μητροπολιτών, αντιπροσωπείας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, σύσσωμων των Αρχών του νησιού και πλήθους κόσμου, ενώ άγημα από το πλήρωμα του ναρκαλιευτικού απέδωσε τις πρέπουσες τιμές.

Τα παραπάνω γεγονότα, δηλαδή ο εντοπισμός, η παραχώρηση και η επιστροφή των ιερών λειψάνων, σχολιάζονται απαξιωτικά και διακωμωδούνται σε δημοσίευμα της εφημερίδας 'Τα Νέα' (26-6-2009, σ. 8), το οποίο υπογράφει γνωστός για τα αντιεκκλησιαστικά του δημοσιεύματα συγγραφέας. Κάτω από τον τίτλο 'Άγιοι και εκμετάλλευση' και τον υπότιλτο ΄Πράματα και θάματα με σκοπό το χρήμα', επιχειρείται να υποβαθμισθεί η επανεμφάνιση των Αγίων Φανέντων στη ζωή των πιστών και να συνδεθεί με αθέμιτους τρόπους πορισμού χρημάτων. Στο κείμενο, αν και αναδημοσιεύεται ο βίος των τριών Αγίων από το σχετικό ενημερωτικό έντυπο που κυκλοφορήθηκε σε συνεργασία της Μητρόπολης και της Νομαρχίας του νησιού, εντούτοις αποσιωπάται τεχνηέντως η Κεφαλονιά ως ο τόπος της πνευματικής παλαίστρας, του θανάτου και της θαυμαστής φανέρωσης των τριών Αγίων.

Το αναγνωστικό κοινό πληροφορείται ανακριβώς τα γεγονότα (εσκεμμένα ή αθέλητα) αφού στο άρθρο γίνεται λόγος για …αντιτορπιλικό που πήγε στη …Βενετία να φέρει τα ιερά λείψανα ! Σε μια επιπλέον προσπάθεια αποπροσανατολισμού και δημιουργίας εντυπώσεων, γίνεται λόγος για 'νέους' Αγίους, μολονότι οι άγιοι έζησαν τον τέταρτο αιώνα και η μνήμη τους εορτάζεται για πάνω από χίλια χρόνια, με επίκεντρο το μοναστήρι τους στην Κεφαλονιά. Ειρωνικά επικρίνεται και η λόγια ελληνική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στην πρόσκληση των εκδηλώσεων. Κυρίως όμως -και αυτό είναι το σοβαρότερο όλων- ο βίος των τριών Ομολογητών Αγίων της Εκκλησίας μας, απογυμνωμένος από ορισμένα ιστορικά στοιχεία ώστε να αιωρείται ευάλωτος στην ανάγνωση, χαρακτηρίζεται από τον αρθρογράφο ως 'ένα ωραίο παραμύθι'.

Αίσθηση προκαλεί η ομολογία του πανεπιστημιακού συντάκτη του, πως 'ακούγεται παράξενο' να καταπιάνεται με τέτοιου είδους θέμα. Τόσο μάλιστα "παράξενο", που επανέρχεται στους Αγίους Φανέντες με δύο ακόμη δημοσιεύσεις του ("Βρώμισε πια ο τόπος", εφημ. Τα Νέα, 30-7-2009 και "Η Εκκλησία ως κράτος", εφημ. Τα Νέα, 20-8-2009 ) αντιμετωπίζοντας ειρωνικά την ιστορική υπόσταση των τριών Αγίων και την επανακομιδή των ιερών λειψάνων τους.

Απορίας άξιο επίσης, ότι ο κ. Κρεμμυδάς δεν επιτίθεται τώρα εναντίον προσώπων και καταστάσεων εκκλησιαστικών, όπως συνήθως πράττει, αλλά στρέφεται εναντίον Αγίων της Εκκλησίας. Το παράδοξο τού επιχειρήματος εδράζεται και αποκαλύπτεται στην αυτοβιογραφία του (εφημ. Αυγή, 17-5-2009) όπου ο ομότιμος πλέον κ. καθηγητής, κάνει σαφές ότι μετά από την περίοδο της Κατοχής, έχει ξεκόψει 'κάθε σχέση του με θεούς και δαίμονες'.

Τόσο πολύ άραγε, ενοχλήθηκε από τα γεγονότα ο κ. καθηγητής, ή κάποιοι άλλοι, εισηγήθηκαν σ΄αυτόν, με αιχμές πολιτικής εκμετάλλευσης, το θέμα; Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν έγινε σωστά η ενημέρωση. Ας του προσκόμιζαν τα στοιχεία του βίου των Αγίων Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος, όπως αυτά εξάγονται από τα χειρόγραφα λατινικά κείμενα του 14ου αιώνα, ή τις δημοσιεύσεις τους σε εκδόσεις του 18ου αιώνα, ή έστω τις ελληνικές μεταφράσεις τους, του έτους 2005. Ας του έκαναν γνωστό, ότι η αρχαιολογική σκαπάνη, η πλούσια βιβλιογραφία αλλά και η τοπική προφορική παράδοση της Κεφαλονιάς, επιβεβαιώνουν τα ιστορικά στοιχεία του βίου των τριών Αγίων. Ίσως προτιμούσαν να μην είχε πραγματοποιηθεί η εικοσιπεντάχρονη έρευνα στις Βιβλιοθήκες και τα Αρχεία της Ελλάδας και του Εξωτερικού. Θα τους βόλευε, ίσως, το θολό τοπίο και η κρυμμένη αλήθεια.

Ίσως τότε, ο αρθρογράφος να είχε αντιμετωπίσει από άλλη οπτική γωνία το θέμα, αφού κατά την άποψή του, ακόμη και η επιστημονική έρευνα έγινε για να μεθοδευθεί η 'εκμετάλλευση΄ των Αγίων. Τώρα πόση επιστημονική βαρύτητα μπορεί να έχουν τα παραπάνω, όταν για παράδειγμα, και προφανώς για λόγους εντυπωσιασμού και μεγέθυνσης της επιχειρούμενης προκλητικότητας του κοινού αισθήματος, το Ναρκαλιευτικό 'αναβαθμίζεται΄ και μεγιστοποιείται σε Αντιτορπιλικό και η γειτονική Πάτρα 'μετατίθεται' και 'μετονομάζεται΄ σε μακρινή Βενετία, ας το κρίνουν οι αναγνώστες.

Αλλά για τον κ. καθηγητή της Οικονομικής Ιστορίας, η τιμητική προσκύνηση των Αγίων, εξαντλείται στην πεποίθησή του, ότι ο επαναπατρισμός των ιερών λειψάνων έγινε 'με σκοπό το χρήμα΄. Ο σχετικός με τα οικονομικά θέματα αρθρογράφος, επικεντρώνει το συλλογισμό του στην, όπως υπονοεί, κακόβουλη μεθόδευση για πορισμό χρημάτων από πλευράς Εκκλησίας. Μα, ποιος υποχρέωσε ποτέ χριστιανό να πληρώσει (!) για να προσκυνήσει τα ιερά των Αγίων Φανέντων λείψανα; Ποτέ, κανείς, με κανένα τρόπο. Δυστυχώς όμως, κοιτάζοντας κάποιος κοντόφθαλμα, ακόμη και οικονομικός αναλυτής αν είναι, δεν διαβλέπει πέρα από την μεγάλη ευλογία, τα πολλαπλά υλιστικά οφέλη της τοπικής κοινωνίας, του εργατικού δυναμικού του νησιού, των επαγγελματιών της περιοχής, με την παγκοσμίως αυξανόμενη κίνηση του θρησκευτικού τουρισμού.

Στους χριστιανούς είναι γνωστό, ότι η Χάρη του Θεού ενυπάρχει στα ιερά λείψανα των Αγίων και ότι η προσκύνησή τους είναι πρακτική αγιασμού. Αυτό σηματοδοτεί την ουράνια προοπτική των γεγονότων και την προβολή του ιστορικού παρελθόντος στο αγωνιστικό σήμερα. Αυτός ο τρόπος σκέψης και ζωής ανήκει σε όσους τιμούν τους Αγίους της Εκκλησίας μας, ως αληθινούς φίλους του Θεού. Η επίκαιρη ανάδειξη στο ιστορικό γίγνεσθαι των Αγίων Φανέντων, τριών Αγίων των πρωτοχριστιανικών αιώνων, μπορεί να ερμηνευθεί ως μια διαχρονική απόδειξη της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Όσοι πιστεύουν, ζουν το θαύμα. Οι λοιποί εκφράζονται με χειρονομίες δυσνόητες.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αντζουλάτος

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Κλίμα εχθρικό προς την Εκκλησία ....


Σήμερα που βρήκα λίγο χρόνο, σκέπτομαι να σχολιάσω ένα θέμα που με απασχολεί το τελευταίο μήνα...! Αυτό το καιρό, τις τελευταίες μέρες , έχω την αίσθηση ότι υπάρχει η καλλιέργια ενόςεχθρικού κλίματος κατά της Εκκλησίας μας ως θεσμό. Στην αρχή ξεκίνησε με το θέμα της φορολόγισης και την αύξηση του ΕΤΑΚ από την νέα κυβέρνηση. Στη συνέχεια με το θέμα των Ιερών Συμβόλων με αφορμή την απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου, βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν κινήσεις και να ξεσπαθώσουν κατά της Εκκλησίας οι γνωστοί αντίθετοι που αποτελούν όμως την μειοψηφία . Γενικά υπάρχει ένα κλίμα ουδέτερο και προς εχθρικό, κάτι (ή καλύτερα κάποιοι) που θέλει να αναλλάξουν τους συσχετισμούς της επιρροής της ορθοδοξίας στον κόσμο. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από ότι γίνεται στην Ρωσία...., χωρίς να διδασκόμαστε τίποτα ως κράτος από αυτό!


Με επιπόλαιη και ανθρωποκεντρική ματιά,  θα περίμενε κανείς να μας ποιάσει μια ανησυχία και να έχουμε το αίσθημα ότι κινδυνεύουμε (ως Εκκλησία) από αυτή την εξέλιξη!


Αν το δούμε πιο ψύχραιμα και πιο εκκλησιολογικά, τότε όλα αυτά είναι αναμενώμενα ! Άλλωστε η Εκκλησία πολεμουμένη είναι πάντα νικώσα γιατί πολύ απλά δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα!


Γι αυτό λοιπόν να είμαστε σε εγρήγορση, να έχουμε πίστη στο Θεό, εμπιστοσύνη στην Ιεραρχία μας κάνοντας υπακοή σε ότι αποφασίσει και μας πει! Ας έχουμε μετάνοια και αν έχουμε μετάνοια, τότε θα ζούμε όπως πρέπει ως Χριστιανοί και έτσι θα δείχνουμε το Φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου! Το κακό είναι η απουσία του καλού, γιατί το Φως διαλύει το σκοτάδι και όχι το σκοτάδι το Φως...!


Ας απαντήσουμε με αγάπη στην εχθρότητα....! Το πολύ πολύ να μας "σταυρώσουν", αλλά σταυρούμενοι εν Χριστώ έρχεται η Ανάσταση και η σωτηρία....




Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Το άλλο της μάτι

μητέρα γιός άλλο μάτι
Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι… Ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε.
Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους… Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με… ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα…
Μα από μικρόs είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένos. «Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!.. Ήθελε να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!». Αυτή δεν του απάντησε…
«Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές… και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει… Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;…».
Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει. Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!». Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους…
Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε… Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια… Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:
«Αγαπημένε μου γιέ, σέ σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. Βλέπεις… όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι… Έχεις πάντα όλη την αγάπη μου».
Η μητέρα σου.
Πηγή: Περιοδικό «Όσιος Νικάνωρ»

Χρήσιμη ομιλία Bill Gates, που μπορούμε να πάρουμε χρήσιμα στοιχεία...



Ο  Bill  Gates σε  μια πρόσφατη ομιλία του σε ένα  γυμνάσιο,  μίλησε  για 11  κανόνες  ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο  σχολείο.  Μιλάει  για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι  δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της  πραγματικότητας και πως αυτή αντίληψη  προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον  πραγματικό κόσμο.

  

 
Κανόνας  1:  Η ζωή δεν είναι δίκαιη –  συνήθισέ το!

Κανόνας  2
: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται  για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να  επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά  με τον εαυτό σου.

Κανόνας  3
: Δεν θα κερδίσεις 60.000  ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν  πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν  αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα  κερδίσεις και τα δύο.

Κανόνας  4
: Εάν νομίζεις ότι ο  καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να  δεις το αφεντικό.

Κανόνας  5
: Το γύρισμα των μπιφτεκιών  δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες  σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την  εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.  

Κανόνας  6
: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ  ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι’ αυτό μην κλαψουρίζεις  για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από  αυτά.

Κανόνας  7
: Πριν γεννηθείς, οι γονείς  σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα.  Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαρισμούς σου,  καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να  λες πόσο «cool»  είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα  παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε  να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό  σου.

Κανόνας  8
: Το σχολείο μπορεί να έχει  βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ  κερδισμένων και χαμένων, αλλά η  ζωή ΟΧΙ.  Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές  βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες  θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η  κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την  πραγματική ζωή.

Κανόνας  9:  Η ζωή δεν είναι χωρισμένη  σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια  διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι  διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν  να «βρεις» τον εαυτό σου.  Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο  σου.

Κανόνας  10
: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η  πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι  είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και  στα καφενεία.

Κανόνας  11
: Να είσαι ευγενικός με  τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις  να δουλεύεις για έναν από αυτούς. 

Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2009

Χρόνος μηδέν....! Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!

Δυστυχώς αδελφοί μου δεν έχω πολύ χρόνο για να γράψω αυτά που ήθελα από την επικαιρότητα και γενικά σε θέματα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ! Θα μείνω μόνο στις ευχές για όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες στις ημέρες που πέρασαν (Ταξιαρχών, Αγ. Νεκταρίου) και αυτές που έρχονται (Μηνά, Χρυσόστομο κτλ) !

Καλή δύναμη

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

ΑΞΙΟΣ ΑΓΙΕ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ!

                                             
  Μόλις επέστρεψα στο σπίτι μου, από την ιδιαίτερη πατρίδα μου την όμορφη και ιστορική Αργολίδα! Αξιώθηκα να είμαι ένας από τους χιλιάδες που παρέστησαν στην χειροτονία του βοηθού Επισκόπου Επιδαύρου κ. Καλλινίκου   στον Καθερδικό Ιερό Ναό Αγίου Πέτρου Άργους. Όσοι ήμασταν εκεί πραγματικά συγκλονιστήκαμε τόσο από την κατάνυξη, όσο από την συγκίνηση του νεοχειροτονημένου αλλά και του Γέροντος Αργολίδος κ. Ιακώβου, όσο και από την αποδοχή του κόσμου και την πηγαία αναφώνηση του ΆΞΙΟΣ και Πανάξιος! Δοξάζω τον Τριαδικό μας Θεό δια πρεσβειών του Αγίου Δημητρίου που την μνήμη του εορτάσαμε σήμερα, για τις στιγμές που αξιώθηκα να ζήσω και να φέρω πλέον για πάντα στην μνήμη μου και την καρδιά μου! Άξιος πραγματικά! Εύχομαι να είναι ο πατήρ (για εμένα Καλλίνικος) και νυν Άγιος Επιδαύρου άξιος της αποστολής του και να ανταποκριθεί στις αυξημένες προσδοκίες της Αργολικής Εκκλησίας αλλά και της Ελλαδικής γενικότερα!

Παραθέτω τον εμπνευσμένο πραγματικά λόγο του :

ΛΟΓΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΗΡΙΟΣ  ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ κ. κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

«Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε» (Ιω. 21,17). Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, σεπτέ Πρόεδρε της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος κύριε Ιερώνυμε, Σεβασμιώτατε Κυριάρχα Μητροπολίτα της κατ’ Αργολίδα Εκκλησίας κύριε Ιάκωβε, Σεβασμία των Ιεραρχών χορεία, Πρεσβύτεροι και Διάκονοι της Εκκλησίας, Οσιώτατοι Μοναχοί τε και Μοναχαί, εντιμώτατοι εκπρόσωποι των Αρχών και ευλογημένε λαέ του Κυρίου, ταύτα τα ως προμετωπίδα τεθέντα λόγια, τα οποία απηύθυνε προς τον Κύριον ο Απόστολος Πέτρος επαναλαμβάνω και εγώ ο ελάχιστος σήμερον από βάθους καρδίας, καθώς η Εκκλησία με αναδεικνύει Ποιμένα της λογικής μάνδρας του Χριστού.
Όταν δε, ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος Πέτρος, διεβεβαίωσε λέγων «Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε» (Ιω. 21,17) τότε, συμφώνως προς την ευαγγελικήν διήγησιν, ο Αρχιποίμην Χριστός εξέφρασε την εμπιστοσύνην Αυτού προς εκείνον λέγων• «βόσκε τα πρόβατά μου» (Ιω. 21,17). Σήμερον, η ταπεινότης μου επαναβεβαιούμαι δια του «Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε» (Ιω. 21,17), και προσμένω να ακούσω δια του στόματος Υμών Μακαριώτατε το αυτό κάλεσμα του Μεγάλου Ποιμένος Χριστού• «βόσκε τα πρόβατά μου» (Ιω. 21,17) και να εισέλθω εις την ποιμαντορίαν των Μακαρίων Αποστόλων.

«Κύριε, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε» (Ιω. 21,17). Μακαριώτατε, με τα ίδια ταύτα λόγια εκφράζω την τιμήν, τον σεβασμόν και την αδιάπτωτον εν Κυρίω αγάπην μου προς Υμάς τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος, τον και σεπτόν Πρόεδρον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και προς τα τίμια Μέλη αυτής τα κατά πλειονοψηφίαν αναδείξαντά με εις Επίσκοπον, όλως δε ιδιαιτέρως εις τα συντρέξαντα ενταύθα κατά την σημερινήν ημέραν ως και εις τους λοιπούς αγίους Ιεράρχας τους συνελθόντας πανταχόθεν δια την εις Επίσκοπον χειροτονίαν μου. Χορηγών μοι Μακαριώτατε σήμερον δια των σεπτών Υμών χειρών την Χάριν της Αρχιερωσύνης δύνασθε ανεπιφυλάκτως να επαναλάβετε περί εμού «υιός μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε» (Ψαλμ. 2,7).

«Κύριε, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε» (Ιω. 21,17). Με την Πέτρειον ταύτην φράσιν καταθέτω την ισόβιον αφοσίωσίν μου προς τον Σεβασμιώτατον Ποιμενάρχην μου κύριον Ιάκωβον, τον γεραρόν οιακοστρόφον της κατά Αργολίδα Ολκάδος του Χριστού, τον επιβλέψαντα ευμενώς και συμπαθώς επ’ εμέ. Καλώς γνωρίζω ότι «σιγή τιμώνται τα μεγάλα». Και μεγάλα είναι τα διακατέχοντά με αισθήματα ευγνωμοσύνης προς αυτόν. Αλλά η υπό της Σιωπής φυλασσομένη θύρα του Μεγάλου παραβιάζεται υπό της σφοδράς επιθυμίας όπως «ομολογήσω την χάριν, κηρύξω τον έλεον, ου κρύψω την ευεργεσίαν». Προς πάντα τα τιμαλφή δωρήματά του προς εμέ, αποδώσω ό έχω: την ψυχήν και την παλλομένην υπό ευγνωμοσύνης καρδίαν μου, την ευπείθειαν και την απόλυτον αφοσίωσιν του Βοηθού Επισκόπου, ίνα τα της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως πράγματα ως μέχρι σήμερον ούτω και εις το εξής, «ευσχημόνως και κατά τάξιν» γίνωνται, προς δόξαν και αίνον Θεού, κατακόσμησιν δε και λαμπρότητα της Εκκλησίας Αυτού, με τον εμπνεόμενον υπό του Σεπτού Μητροπολίτου Αργολίδος σεβασμόν προς τα Ιερά Θέσμια, προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος και προς ! πάσας τας λοιπάς Ανωτάτας Εκκλησιαστι κάς Αρχάς, εξόχως δε, προς τον πρώτον της Ορθδόξου Εκκλησίας Θρόνον, τον της Κωνσταντινουπόλεως και την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα, τον Οικουμενικόν ημών Πατριάρχην κύριον Βαρθολομαίον, προς Ον διαδηλώ την ειλικρινή, δια την προς με Πατριαρχικήν Αυτού ευλογίαν, ευγνωμοσύνην και την εν τιμή δια βίου πιστότητά μου. Σεπτέ Κυριάρχα Μητροπολίτα μου, Σεβασμιώτατε Αργολίδος κύριε Ιάκωβε, δεν θα παύσω καθικετεύων ημέρας και νυκτός τον εν ελέει πλούσιον Θεόν να περισκέπη την υμετέραν Σεβασμιότητα, πληθύνων τα έτη αυτής και τηρών αυτήν εν ακμή σώματος και πνεύματος μέχρι γήρως βαθέος και ολβίου.

«Κύριε, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε» (Ιω. 21,17). Η προς τον Κύριον αγάπη μου, δεν είναι αόριστος, αλλά απευθύνεται προς το «Σώμα Αυτού» δηλονότι προς την Εκκλησίαν. Την Εκκλησίαν εν πρώτοις ως στρατευομένην επί της γης. Προς πάντα, τουτ’ έστιν, αγωνιζόμενον Χριστιανόν της εις ην εγεννήθην, ανετράφην, έλαβα πάντας τους της Ιερωσύνης βαθμούς και ως Κληρικός απ’ αρχής έως σήμερον υπηρέτησα, κατά Αργολίδα Εκκλησίας και της ανά την οικουμένην, προς τους αναξιοπαθούντας «ελαχίστους αδελφούς του Κυρίου» (Ματθ. 25,40), προς τον Ιερόν Κλήρον, και τας Μοναστικάς Αδελφότητας της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως, προς τους κατά σάρκα γονείς, αδελφούς και συγγενείς μου και προς τους ποικιλοτρόπως συμβαλλόντας και συμμετέχοντας εις την σημερινήν πνευματικήν μου χαράν. Προς δε τούτοις μνημονεύω και «εκκλησίας πρωτοτόκων εν ουρανοίς απογεγραμμένων» (Εβρ. 12,23)• πάντων των προαπελθόντων κατά πνεύμα και κατά σάρκα οικείων, αναδόχων, διδασκάλων και ευεργετών μου, εξαιρέτως δε, του εις Χριστόν παιδαγωγού μου, μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Δεληγιαννοπούλου.
Μακαριώτατε, υπείκων τω θείω θελήματι, ουχί εκ βίας ή ανάγκης, αλλ' εξ αγάπης προς τον πάντας αγαπώντα, τον αθλοθέτην και συναγωνιστήν Κύριον, και επικαλούμενος την μεσιτείαν της Παναγίας Αυτού Μητρός, των φωτοειδών Αρχαγγέλων, του τιμίου Βαπτιστού, των αγίων θεοστέπτων Βασιλέων και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, του αγίου ενδόξου μάρτυρος Καλλινίκου, του εν Αγίοις Πατρός ημών Πέτρου Επισκόπου Άργους του Θαυματουργού, του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Λεωνίδου του εν Επιδαύρω μετά της συνοδείας αυτού, εις το διαιωνίως, προς πάντας τους Ποιμένας της Εκκλησίας, απευθυνόμενον μειλίχιον ερώτημα• «φιλείς με;», κλίνων το γόνυ της καρδίας και του σώματος, αποκρίνομαι αδιστάκτως• «Κύριε, συ πάντα οίδας, συ γινώσκεις ότι φιλώ σε». Και δέει πολλώ συνεχόμενος, αναμένω να ακούσω της μακαρίας άμα δε και φοβεράς φωνής, της προσταζούσης με• «Βόσκε τα πρόβατά μου» (Ιωάν. 21,17). Γένοιτο!

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΕ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ....!



Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, είναι η μέρα μνήμης του Οσίου Χριστοδούλου του εν Πάτμω. Ήταν για 10 χρόνια επίσης η μέρα που είχε τα ονομαστήριά του ο μακαριστός πλέον Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος. Ο δικός μας Χριστόδουλος όπως είπε ο ίδιος λίγες μέρες πριν φύγει από αυτή την ζωή. Θυμάμαι σαν τέτοια μέρα το πλήθος κόσμου που συνέρεε για να πάρει την ευχή του και να του ευχηθεί, περιμένοντας για ώρες στην ουρά, χωρίς να τον πειράζει...!

Μας λείπει πολύ ...ας είναι αιωνία του η μνήμη!