Αναζητώντας τα όρια, με έναν Θεό που ζει εκτός αυτών και έναν κόσμο που συνεχώς προσπαθεί να τα υπερβαίνει...!

                                                           του π. Αντωνίου Χρήστου

Σε αυτό το άρθρο μας, αγαπητοί μας αναγνώστες, θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε μια γενική εικόνα, που λίγο πολύ, όλοι ζούμε και έχει πέσει στην αντίληψή μας, αλλά λίγες φορές ξέρουμε, πως να υπολογίσουμε όλα τα δεδομένα και να αντιμετωπίζουμε σωστά χωρίς να παρεκκλίνουμε από το θέλημα Του Θεού.

Είναι γεγονός, ότι από την βρεφική μας κι' όλας ηλικία, ο άνθρωπος μαθαίνει να μπαίνει σε όρια και πλαίσια. Ερχόμαστε γυμνοί στον κόσμο, αλλά ήδη από τις πρώτες στιγμές στο εξωτερικό περιβάλλον από την μήτρα της μητέρας, στο παιδί θα το υποβάλλουν στο πρώτο λουτρό του και θα του φορέσουν τα πρώτα του ρουχαλάκια. Ο πολιτισμός δηλαδή φροντίζει για τις ανάγκες, αλλά ταυτόχρονα οριοθετεί και περιορίζει, αφού μπαίνουμε σε καλούπια που όλοι μαθαίνουμε να ζούμε με τα κοινώς αποδεδειγμένα πράγματα, που κάποιοι άλλοι φρόντισαν για εμάς, πριν από εμάς και εμείς ως φορείς τους, θα μεταδώσουμε και στις επόμενες γενιές μετά από εμάς.

Το οικογενειακό, εκπαιδευτικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, θα αυξήσει περισσότερο την επίδρασή του στο νέο μέλος της οικογένειας και κατ' επέκτασιν της κοινωνίας, αφού το παιδί μεγαλώνοντας, έχει καλύτερη συνείδηση γι αυτό που είναι και τις προοπτικές που μπορεί να ακολουθήσει να γίνει. Το παιδί δρα ως σφουγγάρι και όσο ωριμάζει, οπωσδήποτε βελτιώνεται και η αλληλεπίδραση στα ερεθίσματα και τα όρια συμπεριφοράς στα οποία τίθενται, επιβάλλονται ή στην καλύτερη περίπτωση εμπνέονται, από το περιβάλλον που βιώνει το παιδί, εντός και εκτός σπιτιού.

Ένας από τους παράγοντες κοινωνικοποίησης και δραστηριοποίησης του ανθρώπου, χωρίς βέβαια να είναι αυτοσκοπός, αποτελεί και η Ενορία στη ζωή του ανθρώπου-πιστού. Η Ενοριακή κοινότητα επηρεάζει την ζωή του κάθε μέλους, ιδιαίτερα όταν ευρίσκεται στην τρυφερή παιδική ηλικία του και φυσικά όχι βέβαια μόνο σε αυτήν, καθώς αποκτά εμπειρίες που θα τις θυμάται σε όλη του την ζωή. Είτε από την συμμετοχή στη λατρεία, είτε από τις ποιμαντικές δράσεις και ιδιαίτερα στη Κατηχητική Σύναξη, είστε σε ενεργή συμμετοχή σε μυστήρια και Ακολουθίες, το παιδί μαθαίνει για την πίστη του για τον Θεό, μπαίνοντας και εδώ σε κάποια στάνταρ που όμως υπερβαίνουν τα στενά ανθρώπινα κοινωνικά πρότυπα, αφού έρχεται σε κοινωνία με τον Άκτιστο Θεό.

Σε αυτό το σημείο, με βάση τα δεδομένα αυτά και όσα θα ειπωθούν στη συνέχεια, έρχονται και περιπλέκονται λίγο τα πράγματα και χρειάζονται μερικές ορθόδοξες θεολογικές κατευθύνσεις. Από την μία έχουμε μία ανθρωπότητα, που στο διάβα της ιστορίας, της εξελίξεως και της τεχνολογικής της προόδου, συνεχώς προσπαθεί να υπερβαίνει τα καθιερωμένα όρια της. Αυτό δεν ισχύει μόνο στις αθλητικές επιδόσεις, αλλά και γενικότερα σε κάθε επίπεδο (μορφωτικό, επιστημονικό, τεχνολογικό, καλλιτεχνικό, οικονομικό κ.α.) που πριν θεωρούταν αδύνατο και ακατόρθωτο και τώρα είναι δυνατό και κατορθωτό. Από την άλλη έχουμε και Τον Έναν Αληθινό Θεό, ο Οποίος υπάρχει και κινείται πέρα από τα πεπερασμένα όρια του ανθρώπου, είτε τα νοητικά είτε τα αντιληπτικά. Γι αυτό το λόγο ο Θεός δεν ανακαλύπτεται αλλά μόνο όταν ο ίδιος θέλει αποκαλύπτεται! Ότι γνωρίζουμε για Εκείνον, είναι προϊόν της δική του συγκαταβάσεως και φιλανθρωπίας και γι αυτό είναι ο Θεός των Πατέρων ημών, δηλαδή της πίστης και της εμπειρίας όλων των θεόπνευστων ανθρώπων, οι οποίοι δεν κράτησαν τις εμπειρίες τους, για τον εαυτό τους μόνο, αλλά διέσωσαν και μετέδωσαν και σε εμάς, που απέχουμε πολλές φορές πνευματικά από εκείνους ή έχουμε επηρεαστεί γνωσιολογικά από τις δομές του κόσμου, σε μια "Ακαδημαϊκή" μόνο Θεολογία, που όμως γίνεται τροχοπέδη σε αυτό που είπε ο ίδιος ο Κύριος : «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε’, 8).

Με όλα όσα παραθέσαμε παραπάνω, ενώ λοιπόν έχουμε έναν Θεό που βρίσκεται πάνω από τα όρια μας και ήρθε και σκήνωσε σε εμάς, προσλαμβάνοντας αυτά τα όρια και τα αγίασε. Ενώ έχουμε μία ανθρωπότητα, και την δίψα του σύγχρονου ανθρώπου, συνεχώς να θέλει να υπερβαίνει τα δικά του όρια και να φτάσει στα "όρια" ακόμη και Του Θεού, αυτές οι κινήσεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συναντιούνται και ενώνονται, αλλά ίσα-ίσα δημιουργείται μία σύγχρονη "Βαβέλ που ο άνθρωπος όσο προσπαθεί να προσεγγίσει με τα δικά του δεδομένα, τόσο πιο πολύ απέχει και αγνοεί. Ο Θεός θέλει να Τον αναζητούμε, θέλει να επικοινωνούμε μαζί Του, αλλά δεν μπορούμε να Τον κατακτήσουμε, αλλά μόνο δια της ταπεινώσεως να αφεθούμε να μας "κατακτήσει" Εκείνος...!

Τι ακριβώς εννοούμε, δεν θα το πούμε άμεσα εμείς, θα παραθέσουμε την διήγηση ενός συγγραφέα, ο οποίος είναι αμφιλεγόμενος για την πίστη του έναντι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά παρόλα αυτά διασώζει μια συνάντησή του στα Καρούλια του Αγίου Όρους, με τον γέροντα Μακάριο τον Σπηλαιώτη. Μιλάμε για τον Νίκο Καζαντζάκη. Για οικονομία χώρου δεν θα παραθέσουμε όλο τον διάλογο, αλλά μια μόνο μικρή περίληψη, ενδεικτική για το σημαίνει να "κατακτηθούμε" από τον Θεό :  «Ανάμεσα στους ερημίτες τούτους ζούσε τα χρόνια εκείνα, ξακουστός για την αγιοσύνη του, ο Μακάριος ο Σπηλαιώτης. Αυτόν κίνησα να δω. Από τη στιγμή που πάτησα στο ιερό βουνό, είχα πάρει την απόφαση να πάω να τον δω, να σκύψω να του φιλήσω το χέρι και να του ξομολογηθώ. Όχι τα κρίματά μου, δεν πίστευα να χα κάμει ως τότε πολλά, όχι τα κρίματά μου παρά την εωσφορική αλαζονεία που συχνά μ’ έσπρωχνε να μιλώ με αναίδεια για τα εφτά μυστήρια και τις δέκα εντολές και να θέλω να χαράξω δικό μου δεκάλογο. Έφτασα κατά το μεσημέρι στ’ ασκηταριά. Τρύπες μαύρες στον γκρεμό, σιδερένιοι σταυροί καρφωμένοι στους βράχους, ένας σκελετός πρόβαλε από μια σπηλιά, τρόμαξα. Σα να χε φτάσει κιόλας η Δευτέρα Παρουσία και ξεπρόβαλε ο σκελετός αυτός από τη γης και δεν είχε ακόμα προφτάσει να ντυθεί όλες τις σάρκες του. Φόβος κι αηδία με κυρίεψε, και συνάμα κρυφός ανομολόγητος θαμασμός. Δεν τόλμησα να τον ζυγώσω, τον ρώτησα από μακριά. Άπλωσε το ξεραμένο μπράτσο, αμίλητος, και μου δείξε μια μαύρη σπηλιά αψηλά στα χείλια του γκρεμού. Πήρα ν’ ανεβαίνω πάλι τους βράχους, με καταξέσκισαν τα αγκρίφια τους, έφτασα στη σπηλιά. Έσκυψα να δω μέσα. Μυρωδιά χωματίλα και λιβάνι, σκοτάδι βαθύ. Σιγά-σιγά διέκρινα ένα σταμνάκι δεξά, σε μια σκισμάδα του βράχου, τίποτα άλλο. Έκαμα να φωνάξω, μα η σιωπή μέσα στο σκοτάδι ετούτο μου φάνηκε τόσο ιερή, τόσο ανησυχαστική, που δεν τόλμησα. Σαν αμαρτία, σαν ιεροσυλία μου φάνηκε εδώ η φωνή του ανθρώπου. ........................ Ευλόγησον, πάτερ, είπα κι έσκυψα να του φιλήσω το κοκαλιασμένο χέρι. Κάμποση ώρα σωπαίναμε. Κοίταζα με απληστία την ψυχή τούτη που είχε εξαφανίσει το κορμί της, αυτό βάραινε τις φτερούγες της και δεν την άφηνε ν’ ανέβει στον ουρανό. Ανήλεο, ανθρωποφάγο θεριό η ψυχή που πιστεύει. Κρέατα, μάτια, μαλλιά, όλα του τα χε φάει. Δεν ήξερα τι να πω, από που ν’ αρχίσω. Σαν ένα στρατόπεδο ύστερα από φοβερή σφαγή μου φάνταζε το σαράβαλο κορμί μπροστά μου. Ξέκρινα απάνω του τις νυχιές και τις δαγκωματιές του Πειρασμού. Αποκότησα τέλος:– Παλεύεις ακόμα με το Διάβολο, πάτερ Μακάριε; τον ρώτησα.- Όχι πια, παιδί μου. Τώρα γέρασα, γέρασε κι αυτός μαζί μου. Δεν έχει δύναμη. Παλεύω με το Θεό. – Με το Θεό;;;;! έκαμα ξαφνιασμένος κι ελπίζεις να νικήσεις; –Ελπίζω να νικηθώ, παιδί μου. Μου απόμειναν ακόμα τα κόκαλα. Αυτά αντιστέκουνται...! (Απόσπασμα Από το έργο «Ασκητική»).

Ελπίζω και εγώ να μην υπερέβην τα όρια της δικής σας υπομονής και αντοχής να διαβάσετε αυτές τις γραμμές! Σας ευχαριστώ!

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Δώσε αίμα και λάβε πνεύμα!

Ο σκοπός της ζωής μας, είναι ή πρέπει να είναι, να αγωνιστούμε να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα

τoυ π. Αντώνιου Χρήστου

Αυτή τη γνωστή πατερική φράση, την οποία χρησιμοποιήσαμε ως τίτλο στο σημερινό άρθρο μας, αγαπητοί μου αναγνώστες, συνοψίζεται η προοπτική του πνευματικού μας αγώνα, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Είτε ανήκουμε στους εγγάμους,είτε στην τάξη των αγάμων, όλοι έχουμε να αγωνιστούμε, μέσα στον αμπελώνα Του Κυρίου μας, σε αυτή τη ζωή, έστω με διαφορετικό τρόπο και μέτρο μετοχής ο κάθε ένας. Τι είναι αυτό το πνεύμα όμως; Με αφορμή την εορτή της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος, θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα σε αυτό το άρθρο με αυτό το πνεύμα, γιατί δυστυχώς υπάρχει αρκετή σύγχυση και άγνοια.

Αυτό το πνεύμα, για την Εκκλησία μας φυσικά, είναι όχι μια απλή απρόσωπη κατάσταση, ή μια απλή αφηρημένη ενέργεια, αλλά είναι πρόσωπο και μάλιστα άκτιστο, αφού αποτελεί ένα από τα πρόσωπα του ενός Τριαδικού Θεού: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ή αλλιώς ο Παράκλητος που σημαίνει Παρηγορητής. Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, μιλώντας στους μαθητές του για το Αγιο Πνεύμα, αναφέρει τα εξής: «Εάν αγαπάτέ με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε, αι εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ᾿ υμών εις τον αιώνα, ο Πνεύμα της αληθείας, ο ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό· υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ᾿ υμίν μένει και εν υμίν έσται» (Ιω. 14,15-17). Το παραθέτουμε και σε νεοελληνική ερμηνευτική μετάφραση: «Εάν με αγαπάτε, τηρήσατε τις εντολές μου, διότι αυτό είναι απόδειξη και καρπός της αγάπης σας προς εμένα. Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα και θα σας δώσει εκείνος άλλον οδηγό και Παράκλητο (Παρηγορητή), δια να μένει μαζί σας αιωνίως. Θα σας δώσει το Αγιο Πνεύμα, το οποίον είναι η καθαρά και απόλυτος αλήθεια και φανερώνει την αλήθεια στους καλοπροαίρετους. Αυτό όμως ο κόσμος ο αμαρτωλός δεν μπορεί να το πάρει, διότι δεν έχει ανοικτά τα μάτια της ψυχής και ένεκα τούτου δεν το βλέπει ούτε και το γνωρίζει. Σεις όμως το γνωρίζετε, διότι εγώ σας το φανέρωσα και μένει πλησίον σας· έπειτα δε από την επιφοίτησή του θα κατοικεί και μέσα στις ψυχές σας».

Υπογραμμίζουμε, τονίζουμε και επαναλαμβάνουμε αυτό το: ο κόσμος ο αμαρτωλός δεν μπορεί να το πάρει, διότι δεν έχει ανοικτά τα μάτια της ψυχής και ένεκα τούτου, δεν το βλέπει ούτε και το γνωρίζει, γιατί είναι κομβικό για την άγνοια ή σύγχυση που υπάρχει κυρίως εκτός, αλλά καμιά φορά και εντός της Εκκλησίας σε κάποια «νεκρωμένα» μέλη της. Γιατί ο Θεός Αγιο Πνεύμα  γνωρίζουμε ότι εκπορεύεται μόνο από τον Θεό Πατέρα, αλλά πέμπεται και φανερώνεται ως ομοούσιος και από τον Θεό Υιό. Φυσικά δεν είναι τρεις Θεοί, αλλά ο ένας και αυτός Θεός, ο οποίος είναι «Μονάς εν Τριάδι και Τριάς εν μονάδι». Οταν λοιπόν κάποιος δεν έχει φωτιστεί και δεν είναι φορέας του Αγίου Πνεύματος, δεν είναι δεκτικός της χάρης Του Θεού, αφού χάρις στην ενέργεια και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που είναι τελετουργικό και αγιαστικό, δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε και τα άλλα δύο πρόσωπα και να μετέχουμε στις αγιαστικές πράξεις και θεοπνευστίες της Εκκλησίας μας.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, επηρεασμένοι δυστυχώς από τους παπικούς, τονίζεται πολλές φορές το πρόσωπο του Υιού, λόγω της σαρκώσεως και ότι μας έγινε απτός στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά πολλές φορές με ακραίο τρόπο, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε έναν «Χριστομονισμό», ξεχνώντας ότι χωρίς την παρουσία και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν μπορούμε να Τον προσεγγίσουμε και ουσιαστικά γνωρίσουμε. Αυτό φαίνεται καθαρά στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας εκεί στον Καθαγιασμό, όπου το ψωμί και το κρασί γίνεται-μεταβάλλεται σώμα και αίμα Χριστού, μόνο όταν «μεταβαλών τω Πνεύματί σου τω Αγίω. Αμήν, αμήν, αμήν». Δηλαδή, με την επίκληση και κάθοδο του Παναγίου Πνεύματος και όχι μόνο με την επανάληψη των λόγων Του Κυρίου, Λάβετε φάγετε… Πίετε εξ αυτού πάντες… κτλ, που υποστηρίζουν οι παπικοί, γιατί ο Κύριος είναι ομοούσιος με το Αγιο Πνεύμα, εμείς ως δημιουργήματα όμως μετέχουμε του Αγίου Πνεύματος κατά χάριν και ως δωρεά και όχι κατ’ ουσίαν, όπως ο Υιός.

Εμείς λοιπόν, στη Θεολογία μας, δεν υποτιμούμε το Άγιο Πνεύμα, επειδή αναφέρεται τρίτο στη σειρά, σε σχέση με τα άλλα δύο πρόσωπα, ούτε το υποτιμούμε ως απλά την απρόσωπη δύναμη το Θεού, αλλά ίσα-ίσα τονίζουμε τη χαρισματική κατάσταση, αυτή την καλή αλλοίωση που έκανε τους απλούς ψαράδες μαθητές του Χριστού σε θεοφόρους κήρυκες και μάρτυρες του Ευαγγελίου. Το Αγιο Πνεύμα είναι αυτό που έκανε τον διώκτη Ζηλωτή Σαύλο, σε Απόστολο Παύλο, που έκανε τους αμαρτωλούς κάθε εποχής σε Αγίους, χωρίς όμως από την άλλη, να παραβιάζουμε και να υποτιμούμε το ιστορικό και θεσμικό στοιχείο της Εκκλησίας, όλα αυτά πρέπει να υπάρχουν σε  μια ισορροπία. Αυτό το δηλώνει η ίδια η ρήση του Χριστού:«ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ο πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα α είπον υμίν» (Ιω 14,26). Δηλαδή: Αλλά ο Παράκλητος, το Αγιο Πνεύμα, το οποίο ο Πατήρ θα στείλει εν τω ονόματί μου (για να επεκτείνει το έργο μου στην οικουμένη και μεταδώσει τη σωτηρία στις ψυχές των καλοπροαίρετων) αυτός θα σας διδάξει όλα και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα.

Επομένως, κλείνοντας αδελφοί μου, ο σκοπός της ζωής μας, είναι ή πρέπει να είναι, να αγωνιστούμε να αποκτήσουμε το Αγιο Πνεύμα. Για την ακρίβεια, επειδή το Αγιο Πνεύμα το έχουμε λάβει από το Αγιο Βάπτισμά μας και το Μυστήριο του Χρίσματος, να το ενεργοποιήσουμε ή ακόμη πιο ακριβέστερα, να το επανανεργοποιήσουμε, γιατί το είχαμε και λειτουργούσε το Αγιο Πνεύμα, αλλά λόγω της πολλής αμαρτίας, το καταστήσαμε ανενεργό. Σίγουρα είναι μία επίπονη διαδικασία, εξού και το δώσε αίμα…, αλλά όταν έρθουν οι πρώτοι καρποί του στον άνθρωπο, τότε μετά δεν θέλουμε να το ανταλλάξουμε με κανένα άλλο αγαθό και μάλιστα υλικό αυτού του κόσμου. Ο Απόστολος Παύλος, στην προς Γαλάτας Επιστολή του (Γαλ. 5, 22-26), μας φανερώνει ποιοί είναι καρποί του πνεύματος: «ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια· κατά των τοιούτων ουκ έστι νόμος. Αμέσως πιο κάτω προτρέπει ο Απόστολος: Ει ζώμεν πνεύματι, πνεύματι και στοιχώμεν (Γαλ. 5,25)  δηλαδή: Εάν πράγματι ζούμε τη ζωή του Αγίου Πνεύματος, πρέπει να πορευθώμεθα και να συμπεριφερώμεθα σύμφωνα με όσα το Πνεύμα μας διδάσκει. Αυτό ευχόμαστε από καρδιάς για όλους μας, να αξιωθούμε να απολαύσουμε το Αγιο Πνεύμα! Αμήν!

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Ομιλία για το Άγιο Πνεύμα.

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ

Η δοξολογία του Θεού