Η μετάδοση γνώσεων και εμπειριών, μία ανεκτίμητη προσφορά!

                                                        του π. Αντώνιου Χρήστου

Αγαπητοί μου Αναγνώστες, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, είχαμε την ευλογία να ακούσουμε τον Ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Νικόλαο Τζιράκη, σε ομιλία του στα πλαίσια της εορτής των Τριών Ιεραρχών, που διοργανώνει κάθε χρόνο η Ι. Μ. Γλυφάδας με τη συμμετοχή κληρικών, καθηγητών, δασκάλων, νηπιαγωγών και φοιτητών της τοπικής Εκκλησίας. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που ακούσαμε τον κ. Καθηγητή, αφού είχαμε την ευλογία να τον έχουμε καθηγητή στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών για τρία ολόκληρα χρόνια. Τότε όμως ήταν στα διδακτικά πλαίσια των ακαδημαϊκών μαθημάτων, ενώ τώρα είναι στην ανάπτυξη ενός θέματος στο οποίο πέρα από καθ’ αυτό το θέμα, είχαμε την ευκαιρία να δούμε συμπυκνωμένη μία εμπειρία 50 και πλέον χρόνων στην εκπαίδευση του κ. καθηγητή, μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας!

Με αφορμή αυτό λοιπόν, θα ασχοληθούμε γενικότερα για τη μετάδοση γνώσεων και εμπειριών διαχρονικά, και πόσο πολύτιμο είναι αυτό για κάθε γενιά που δίνει ή λαμβάνει αυτά τα πολύτιμα στοιχεία και το πόσο σημαντικά είναι για την εξέλιξη των πραγμάτων. Ας ξεκινήσουμε:

Σίγουρα είναι σημαντικό και καλό να υπάρχουν ωραία, καλογραμμένα και προσιτά εγχειρίδια για τους μαθητές κάθε βαθμίδας και τους φοιτητές και σπουδαστές κάθε επιστήμης. Οσο ωραία όμως και να είναι τα βιβλία, όσο καλά εργαλεία και να είναι, ποτέ δεν θα υποκαταστήσουν και δεν θα συγκριθούν με τον δάσκαλο-καθηγητή που διδάσκει το βιβλίο. Φυσικά αν έχουμε καλά βιβλία και καλούς δασκάλους θα είναι και το ιδανικότερο, αλλά από την άλλη όσο κακογραμμένο ή ακατάλληλο και να είναι ένα βιβλίο, όταν υπάρχει καταρτισμένος και με αγάπη σ’ αυτό που κάνει, δάσκαλος, τότε οι δυσκολίες ξεπερνιούνται και οι μαθητές πραγματικά μαθαίνουν!

Πόσες φορές στη ζωή μας κάποιο μάθημα δεν μας άρεσε και είχαμε δυσκολίες, επειδή όμως υπήρχε ένας δάσκαλος με τη σημασία της λέξεως, που αφιέρωσε χρόνο, μεράκι και ενδιαφέρον για να μας μάθει, μας έκανε να εμπνευστούμε από τον ίδιο, να κοιτάμε τα θετικά και τα αρνητικά να τα απομονώνουμε ή να τα ξεπερνούμε!

Όπως και στο σπιτικό μας, βλέπουμε και μαθαίνουμε πολλά από τους γονείς μας που και αυτοί με την σειρά τους τα έμαθαν από τους δικούς τους γονείς, έτσι και εμείς, λαμβάνουμε γνώση από γενιά σε γενιά, την οποία και εμείς με τη σειρά μας όταν χρειαστεί, τη μεταδίδουμε και στα δικά μας παιδιά και γινόμαστε ένας κρίκος στη διαδοχική αλυσίδα που προάγει την πρόοδο, τη γνώση, τον πολιτισμό και ακόμη και την πίστη σε δύσκολες περιπτώσεις και καταστάσεις, π.χ. σε διωγμούς, σε αθεϊστικά ή ολοκληρωτικά καθεστώτα και γενικότερα όταν υπάρχει προκατάληψη και διωγμός εκεί που έπρεπε να υπάρχει ειρήνη, σεβασμός και ανεξιθρησκία.

Πραγματικά είναι συγκινητικό, άνθρωποι που σπούδασαν οι ίδιοι με δυσκολίες και στερήσεις, πέρασαν πολέμους, κατοχές και εμφυλίους, οι ίδιοι να μορφώθηκαν, να προσέφεραν μία λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα και γνώση στην υπηρεσία κάθε καλοπροαίρετου που διψά να μάθει και παρόλο που έχουν συνταξιοδοτηθεί και πλέον πρέπει να ξεκουραστούν, να βγαίνουν στην πρώτη γραμμή κάθε φορά που τους φωνάζουν ή ζητούν τα φώτα τους, την εμπειρία και τη γνώση τους! Γιατί δάσκαλος δεν είναι ένα επάγγελμα αλλά μια ιδιότητα εφ’ όρου ζωής,στην οποία αναμετριέσαι με τους μαθητές σου καθημερινά σε μία σχέση και σε μία συνάντηση στενή και αλληλένδετη. Δάσκαλος-μαθητής με παράμετρο τον σεβασμό και την αγάπη, κάνει τη σχέση αυτή άρρηκτη, ισχυρή και πολύτιμη.

Είναι κρίμα από την άλλη, να έχουμε πολλούς δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι αν και συνταξιούχοι σφύζουν από ζωή, ακμαίοι στην υγεία αλλά και την οξυδέρκεια της γνώσης και δυστυχώς να μην τους φωνάζει κανείς για να τους αξιοποιήσει όπως θα έπρεπε και να μένουν οι ίδιοι αλλά και οι εμπειρίες  και οι πολύτιμες γνώσεις τους ανεκμετάλλευτες, στα «αζήτητα».

Επειδή του χρόνου, πρώτα ο Θεός, ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε τα 200 χρόνια από την ίδρυση του νέου Ελληνικού Κράτους, διαπιστώνουμε πόσο βοήθησε η λεγόμενη αλληλοδιδακτική μέθοδος, δηλαδή όχι μόνο κάποιος δεν παροπλιζόταν, αλλά ίσα-ίσα ήταν σε εγρήγορση και προσπαθούσε να επικοινωνήσει τις γνώσεις του, με κάθε επίσημη εορτή και αργία.

Κλείνοντας το άρθρο μας, αγαπητοί αναγνώστες, προτρέπουμε κάθε καθηγητή, με αγάπη να συνεχίζει να διδάσκει κάθε έναν που ζητά και διψά για τις γνώσεις και τις εμπειρίες που θα αποκομίσει. Από την άλλη, οι μαθητές και κάθε άνθρωπος φιλομαθής, δεν επιτρέπεται χωρίς λόγο να μην ανταποκρίνεται σε αυτές τις ευκαιρίες που μας κάνουν όλους πιο πλούσιους αλλά και πιο σοφούς. Πολύ όμορφα έχει λεχθεί ότι: «Κάθε βιβλίο που διαβάζεται, κλείνει και μία φυλακή…». Στο χέρι μας είναι και κάθε ομιλία να εμπλουτιστεί με οποιαδήποτε ρήση βελτιώνει ακόμη περισσότερο τους ορίζοντες και των ακροατών και των ομιλητών, οι οποίοι αγωνίστηκαν ώστε αυτό που είμαστε να γίνει ακόμη καλύτερο αύριο… Αμήν!

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Το κλίμα της ανασφάλειας και η θεραπεία της.

Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου   Πηγή: eyxh.gr 

   Ανέκαθεν στο πλανήτη γη και στην ανθρώπινη ιστορία, υπήρχαν εξελίξεις, συγκρούσεις και ανακατατάξεις. Τα τελευταία χρόνια όμως, αυτό το φαινόμενο είναι ακόμη  πιο έντονο. Ο χρόνος των ανακατατάξεων είναι σχεδόν αστραπιαίος χάρις στα σύγχρονα μέσα μεταφοράς αλλά κυρίως στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα το διαδίκτυο.

Το σίγουρο είναι ότι η τεχνολογική εξέλιξη και πρόοδο έχει «ενώσει» τον κόσμο μας, σε  ένα παγκόσμιο χωριό και ότι συμβαίνει στη μία γωνιά του πλανήτη, γίνεται γνωστό αμέσως και επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα όλο τον κόσμο, μέχρι το τελευταίο σημείο της πλανήτη.

   Όλα τα παραπάνω έχουν θετικές αλλά και αρνητικές επιπτώσεις στο σύγχρονο άνθρωπο. Στα αρνητικά που μας ενδιαφέρει περισσότερο στο παρόν άρθρο μας, είναι αυτή η παγκόσμια αίσθηση της ανασφάλειας και της Τρομοκρατίας που υπάρχει και συντηρείται σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα από το κτύπημα των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης στις 11/11/2001. Από τότε είχαμε γεγονότα, ως  αλυσιδωτές αντιδράσεις, με τον πόλεμο στο Ιράκ, που στην ουσία αναθέρμανε τα γεωπολιτικά-οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών δυνάμεων στη περιοχή. Εξελίχθηκε επίσης σε παγκόσμια οικονομική κρίση, στην ανάδειξη του Χαλιφάτου (ISIS)  με τον  πόλεμο στη Συρία, που έφερε το ραγδαίο μεταναστευτικό κύμα εκατομμύριων ανθρώπων στην Ευρώπη. Μαζί με τους πρόσφυγες εισήλθαν και πολεμιστές του Χαλιφάτου με συνέπεια το πρόσφατο κτύπημα των Τζιχαντιστών στο Παρίσι το προηγούμενο μήνα στις 14/11/2015, με την αίσθηση ότι ακόμη είναι η αρχή…!

   Από τα παραπάνω επιγραμματικά γεγονότα που αναφέραμε, καταλαβαίνει κανείς ότι η βία γεννά βία, η ανασφάλεια φέρνει φόβο, ο φόβος αυξάνει τα μέτρα φύλαξης και τους ελέγχους αλλά και πάλι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν αυτή την εσωτερική ειρήνη και ηρεμία που έχει άνθρωπος ή μάλλον είχε, πριν ξεσπάσουν όλα αυτά.

   Υπάρχει αντίδοτο σε όλα αυτά;  Φυσικά και υπάρχει και έχει να κάνει με την αληθινή πραγματική πίστη στο Θεό. Ο πιστός άνθρωπος παύει να έχει κέντρο και σημείο αναφοράς μόνο τον ευατό του, αλλά στη χριστιανική πίστη έχει να κάνει με ένα πρόσωπο, τον Χριστό. Αυτός γίνεται το κέντρο της ύπαρξης, όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Ο Χριστός λοιπόν που είναι η Αγάπη (το τονίζουμε όχι έχει αγάπη αλλά ΕΙΝΑΙ), έλκεται και σκηνώνει σε ανθρώπους, που αντίστοιχα  διαθέτουν φλεγώμενες με αγάπη-Θείο Έρωτα-Θείο Πόθο ψυχές. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε όπως τονίζει ο Ευαγγειστής Ιωάννης στη Α΄ Επιστολή του: «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄ Ιωάν. 4,18). Δηλαδή σε μετάφραση «Φόβος δεν υπάρχει μέσα στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο, γιατί ο φόβος έχει σχέση με τιμωρία, και αυτός που φοβάται δεν έχει τελειοποιηθεί στην αγάπη.»

    Η βαθειά πίστη στο Θεό, φέρνει στον άνθρωπο βαθειά εμπιστοσύνη και την πεποίθηση πως ότι επιτρέπει  ο Θεός, αποτελεί μέρος του σχεδίου Του (Θεία Οικονομία), για να σωθώ και να παιδαγωγηθώ «ἐν Χριστῷ». Γνωρίζουμε ότι ο Θεός, δεν μας δίνει περισσότερη δοκιμασία από αυτή που μπορούμε να σηκώσουμε και κυρίως ο ίδιος σήκωσε για εμάς πριν από εμάς. Όλα αυτά ισχύουν όταν και ο άνθρωπος δίνεται-ανοίγεται στο Θεό με όλη του την ύπαρξη, όπως λέμε στη Θ. Λειτουργία : «…ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». 

  Εμείς λοιπόν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα σε όλα αυτά που συμβαίνουν ή θα συμβούν, γιατί ο Θεός μας είναι πιο ισχυρός από όλα αυτά. Ζούμε αυτή τη ζωή με το παράδειγμα των Αγίων και μάλιστα ιδιαίτερα των Μαρτύρων, που εφάρμοσαν τη προτροπή του Αποστόλου Παύλου προς τον Τιμόθεο : «σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (Β΄ Τιμ. 2,3). Έχουμε λοιπόν τη συνείδηση ότι και τη ζωή μας να μας αφαιρέσουν, τη ψυχή μας δεν μπορεί να μας τη βλάψουν γιατί ανήκει στον Χριστό και εκείνος μας διαβεβαίωσε «ἀλλ' ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.» (Ιωαν. 16, 2) Ας είμαστε λοιπόν πάντοτε έτοιμοι για το μαρτύριο είτε της συνειδήσεως στις σύγχρονες προκλήσεις είτε του αίματος υπό την απειλή τώρα του ISIS. Και θα πει κάποιος ότι και οι Τζιχατιτζές θυσιάζονται, αλλά υπάρχει μια βασική διαφορά αυτοί  αυτοπυρπολούνται για να βλάψουν άλλους, ενώ ο Χριστιανός μαρτυρεί από άλλους και κυρίως δεν βλάπτει κανέναν…!

Για την κατάθλιψη

Η ευθυμία που δείχνουν οι σημερινοί άνθρωποι είναι διανοητικά επιτηδευμένη. Έχουν πεισθεί οι άνθρωποι από την ψυχολογική προπαγάνδα ότι χαρά είναι η επιδερμική ηδονή, η ικανοποίηση των σαρκικών επιθυμιών και, όταν βρίσκονται αυτές οι προϋποθέσεις, «πείθονται» ότι είναι ευτυχισμένοι, χαρούμενοι. Κι επειδή έχουν ασυνείδητα την ειδοποίηση της ανεπάρκειας αυτής της ευτυχίας, βάζουν ένταση μεγάλη για να καλύψουν το αίσθημα αυτό και τότε φαίνονται πολύ ψυχαγωγούμενοι, πολύ κεφάτοι.

Αυτά βέβαια μας τα δείχνει η παρατήρηση, αλλά έχομε και πολλούς τρόπους να την επιβεβαιώσομε αυτή την παρατήρηση. Ο σημερινός άνθρωπος στη μεγάλη πλειοψηφία βρίσκεται σε διαρκή αγανάκτηση για τα εμπόδια της ευτυχίας του και για τους εχθρούς του. Βλέπομε να φτάνουν οι άνθρωποι στα δικαστήρια και να δικάζονται για διάφορες αδικίες μικρές και μεγάλες, σε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από παλαιότερες εποχές. Αυτή η ανικανότητα συνδιαλλαγής είναι μια από τις ενδείξεις της πλήξης, που κυριαρχεί στα συναισθήματα του σημερινού ανθρώπου, που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τίποτε και με κανένα. Βλέπομε ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν αναπαύεται με καμμιά ευχαρίστηση και πολύ γρήγορα χάνει την ευχαρίστησή του και ζητάει αλλαγές. Ακόμα και στο γάμο χάνει πολύ σύντομα την ευχαρίστησή του από το πρόσωπο του/της συζύγου κι έτσι έχομε τα πολλά διαζύγια, τις διαστάσεις, τους οικογενειακούς καυγάδες, ειδικά τις συγκρούσεις και τους διαπληκτισμούς με τα κληρονομικά. Σχεδόν κανείς δεν θυσιάζει το παραμικρό, για να διατηρήσει τη γλυκιά σχέση με τ’ αδέρφια του.

Μπορείτε να φαντασθείτε το πρόσωπο ενός τέτοιου ανθρώπου γελαστό; Προτιμάει την πίκρα και το μίσος ακόμη προκειμένου να κερδίσει ένα μικρό κομματάκι αμφισβητούμενης γης. Και η πλήξη ύστερα μονιμοποιείται στην ψυχή του. Βλέπετε, όλη η παγκόσμια ιστορία κυριαρχείται από την ιδέα της δικαιοσύνης· όλη η θεολογία των προ Χριστού λαών, και του Ισραήλ ακόμα, και όλη η θεολογία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία μαζί με την πολιτική των χωρίς Χριστό λαών και ατόμων ρυθμίζεται από την δικαιοσύνη. Όλοι την επικαλούνται, όσο κι αν όλοι δυστυχούν απ’ αυτήν, νικητές και νικημένοι. Άλλο βέβαια πράγμα η επιβολή της δικαιοσύνης και άλλο η ταπεινή αποδοχή της. Όποιος αποδέχεται τη δικαιοσύνη με υπομονή κι ευχαριστία, έστω κι αν είναι σε βάρος του, αυτός βγαίνει απ’ τα πλαίσια της δικαιοσύνης, είναι ίσος μ’ αυτόν, που παραιτείται από την δικαιοσύνη.

Συνήθως οι άνθρωποι έχουν διαφορές δικαιοσύνης με την ψυχή τους. Η συνείδησή τους είναι φορτωμένη με ενοχές ανεξομολόγητες. Ενώ υποφέρουν από τις ενοχές, δεν θέλουν ν’ απαλλαγούν απ’ αυτές. Υπάρχει μια γλύκα της κόλασης στις ενοχές· είναι αυτό η κλασσική απάτη του δαίμονα. Ακόμα και τις σαρκικές ηδονές τις θέλουν πολλοί αναμιγμένες με τις ενοχές. Κοιτάξτε όλα τα πρόσωπα των κινηματογραφικών έργων της μικρής και της μεγάλης οθόνης, καθώς και όλων των κοσμικών περιοδικών. Όλα είναι καταθλιμμένα αλλά όχι λυπημένα, κρατούν σκληρά κολλημένη επάνω τους τη σκοτεινή όψη και όταν ακόμα γελούν!

Η κατάθλιψη ξαπλώθηκε στην εποχή μας και στον πολύ λαό και στους απλούς πολίτες, γιατί η ευημερία σε συνδυασμό με τις πολλές πληροφορίες ανεβάζει την αλαζονεία και των φτωχών ανθρώπων. Η διαφήμιση των αγαθών και το «δημοκρατικό» καλόπιασμα με τη συνεχή αναφορά των δικαιωμάτων ξετσιπώνει το λαό και τους κάνει να νιώθουν και να φέρνονται σαν άρχοντες. Έτσι φορούν και οι λαϊκοί άνθρωποι το μολυβένιο προσωπείο των αστών, που κρίνουν, επικρίνουν και βλαστημούν αυτούς που επηρεάζουν τη μοίρα μας, δηλαδή την υλική μας ευημερία.

Όσοι έχομε δει τον πίνακα του Γκρέκο «Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής», θα έχομε πάρει μια επαρκή γεύση της κατάθλιψης που γεννιέται από την ηθική και τη θρησκεία, ή καλύτερα από την ηθική της θρησκείας. Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής εκφράζει το πρόσωπο του ανθρώπου, που ενοχοποιεί όλους όσοι δεν είναι τέλειοι στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο Θεό. Κι επειδή βέβαια δεν βρέθηκε ως τώρα κανένας τέλειος, ο Ιεροεξεταστής είναι το πρόσωπο της κόλασης για όλους και για όλα. Και μέσα στο παραλήρημα της δικαιοκρισίας ο χαρακτηριστικός αυτός εκπρόσωπος της Δυτικής Χριστιανοσύνης ξεχνάει ότι είναι κι αυτός αμαρτωλός, ξεχνάει την αγάπη του Θεού και την μετάνοια. Το πρόσωπό του δείχνει την αποκρουστική κόλαση. Ένας Ορθόδοξος ζωγράφος σαν τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο χάρισε  στον κόσμο ένα πειστικό και αληθινό ορισμό της Δυτικής Θεολογίας.

 Η κατάθλιψη είναι αποτέλεσμα του πολιτισμού. Ο πολιτισμός είναι η παγκόσμια επιχείρηση αποκατάστασης του χαμένου κύρους του ανθρώπου ύστερ’ από την απώλεια του Παραδείσου. Βέβαια η σκληρή ζωή με τα αγκάθια και τα τριβόλια, με τον ιδρώτα του προσώπου, με τους πόνους της γέννας κτλ. απαιτούσε μια προσπάθεια του ανθρώπου να ανακουφίσει το κορμί του και την ψυχή του μέσα στην έρημο της εξορίας του. Άλλωστε γι’ αυτό εφοδίασε ο Θεός τους Πρωτοπλάστους με φύλλα συκής και με δερμάτινους χιτώνες. Από τη σχετική βελτίωση όμως μέχρι το παραλήρημα του θριάμβου του ανθρώπου, που ένιωσε κάποια στιγμή πως έφτιαξε το δικό του Παράδεισο, υπάρχει η απόσταση, που μέσα σ’ αυτήν γεννιέται η κατάθλιψη.

 Στις μέρες μας η κατάθλιψη, ενώ δεν ομολογείται και μάλλον κρύβεται πίσω από τις διαφημίσεις και τους λόγους των πολιτικών, ανιχνεύεται εύκολα και μάλιστα συνειδητοποιημένη και αυτοεξομολογούμενη. Πόσο προδίδεται από τα παραισθησιογόνα, που είναι τόσο απαραίτητα, μα πάρα πολύ απαραίτητα! Αν πάρομε υπ’ όψιν μας και τη νικοτίνη και τα οινοπνευματώδη, ίσως φτάνομε στην υψηλότερη δαπάνη εισοδήματος. Αν διαπιστώσομε ότι ο κόσμος δαπανά για τα παραισθησιογόνα περισσότερο μέρος του εισοδήματός του απ’ όσα δαπανά για την τροφή του, τότε θα εκτιμήσομε την πλήξη σαν πρώτο κίνητρο εργασίας γενικά των ανθρώπων!

Και δεν είναι μόνο τα παραισθησιογόνα που προδίδουν την πλήξη. Είναι οι θορυβώδεις διασκεδάσεις, είναι οι διαστροφές, ομοφυλοφιλίες, παιδεραστίες και άλλες «φιλίες» που δεν λέγονται, είναι η συσσώρευση πλούτου, είναι το χόμπυ, είναι η μόδα, η εξουσιολαγνεία και άλλα ακόμη, που δείχνουν ένα πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου αγέλαστου, αγχωμένου μέχρι την τελευταία του πνοή, διαρκώς ανήσυχου, φοβισμένου και επιθετικού.

Αν φέρομε στο νου μας το πρόσωπο ενός φιλότιμου και υγιούς χριστιανού, θα εντυπωσιαστούμε πρώτ’ απ’ όλα από το πόσα πράγματα δεν χρειάζεται. Ένα κελλί φυλακής συνήθως είναι πλουσιότερο απ’ το κελλί ενός ασκητή, που το φτιάχνει συχνά μόνος του και μπαίνει μέσα με αγαλλίαση. Και ένα σπίτι αστού (λαϊκού) χριστιανού στερείται πολλά και ακριβά πράγματα, χωρίς ο νοικοκύρης του να αισθάνεται καμμιά στέρηση. Τα αγαθά που στερούμαστε σε εποχές κρίσης και αγανακτούμε γι’ αυτό είναι αυτά, που ένας σωστός χριστιανός θα τα χαρακτήριζε περιττά ή σχεδόν περιττά. Κι όμως γι’ αυτά τα σχεδόν περιττά αναστατώνονται οι δρόμοι από τις συντεχνίες, αυτοκτονούν άνθρωποι, περιφέρονται βαρύθυμοι άνθρωποι στους δρόμους, χωρίζουν αντρόγυνα, μισούνται αδέρφια μεταξύ τους!…

Αν ο χριστιανός φυλάξει την πίστη του, διατηρήσει την προσευχή του, τηρήσει τις νηστείες του και την απλότητά του, τότε θα μπορεί να έχει ιλαρό πρόσωπο και να δοξάζει το Θεό για την επάρκεια των αγαθών του, θα μπορεί να ψάλλει χαρούμενος και παρηγορημένος μέρα και νύχτα και να παρηγορεί και άλλους, που θα τρέχουν κοντά του.

Η πλήξη θα πετάξει σαν ένα αρπακτικό που πήγε να καθήσει επάνω του, για να τον φάει, και έφυγε σκιαγμένο από μια δύναμη μεγάλη. Ο Περικλής στον Επιτάφιό του λέει ότι οι πλούσιοι Αθηναίοι έχουν ωραία σπίτια, κατασκευές γενικότερα «ων καθ’ ημέραν η τέρψις το λυπηρόν εκπλήσσει». Μ’ αυτά τα λόγια του ομολογεί ότι στις καρδιές των μεγαλοδύναμων εξουσιαστών υπήρχε «το λυπηρόν» που κάθονταν επάνω τους σαν αρπαχτικό, και με τα ωραία σπίτια τους το «σκιάζανε» να φύγει κάθε μέρα. Και κάθε μέρα βέβαια ξαναγύριζε.

Εμείς αυτή την πλήξη τη διώχνομε κάθε στιγμή με το «Κύριε ελέησον» και «την χαράν ημών ουδείς αίρει αφ’ ημών».

Κωνσταντίνος Γανωτής 

Όταν τελούσαμε μέσα στην καθημερινότητα το μυστήριο της ''Θείας Ευχαριστίας'' .

O κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος θυμάται...

Η προς μητρός μάμμη μου, αρχόντισσα κτηματίας στη Λοκρίδα, κάθε φθινόπωρο μετά τη συγκομιδή, άνοιγε το μυστικό προσωπικό της σεντούκι, έβγαζε το νυφικό της και το σιδέρωνε. Ήταν αυτό που κατ’ επιθυμίαν της θα την κάλυπτε και νεκρή. Μέσα στο σεντούκι είχε και δύο μικρά μπουκαλάκια. Το ένα με λάδι, το άλλο με κρασί. Τα άδειαζε στο νεροχύτη και τα γέμιζε με προϊόντα της νέας σοδειάς. Ήταν οι μέλλουσες χοές της. Οι προσφορές κατά την ώρα της ταφής.

 Αυτή η ίδια μακάρια γριούλα μας είχε μάθει να μην πετάμε τη φέτα, το ψωμί με λάδι ή με ζάχαρη που μας έδινε, όταν βγαίναμε στο δρόμο για παιχνίδι. Έπρεπε, όταν χορταίναμε και δεν θέλαμε άλλο, να ανεβαίνουμε με προσοχή στη μάντρα ή στα κεραμίδια της αποθήκης και να αφήνουμε το κομμάτι το ψωμί για να το φάνε τα πετεινά του ουρανού. Πριν το ακουμπήσουμε στη μάντρα έπρεπε να το ασπαστούμε.

 Αυτές οι μικρές τελετές ευσέβειας με ακολουθούν έως σήμερα και με παρηγορούν μέσα στο χαώδη κόσμο, τον σκόρπιο, τον ανερμάτιστο που ζούμε.Αυτές οι δύο συνταρακτικές στη σοφία τους και στην απλότητά τους τελετές ερμηνεύουν το ήθος μιας άλλης γενιάς, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν πρότυπα βίου στον απορφανεμένο κόσμο μας.

Ο κόσμος που ζούμε προσβάλλει τη δημιουργία, καταστρατηγεί τους βασικούς νόμους της ζωής και της φύσης και συνεχώς παρεμβαίνει ανατρέποντας την ισορροπία.Κι αυτό γιατί έχει καταληφθεί από το δαίμονα της αδηφαγίας, της λαιμαργίας. Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος ηδονής, χωρίς αγάπη. Ένας κόσμος λαγνείας, χωρίς έρωτα. Ένας κόσμος που εξαντλεί την ευφυΐα του για να φτιάνει μηχανές σπατάλης.Έλειψε το λειτουργικό ήθος, η εκκλησιαστική ενοριακή αγαπητική σχέση, η μέθεξη, η συγγνώμη και η μετάνοια.

Δεν υπάρχει ευχαριστία.

Όταν ασπαζόμαστε το κομμάτι του ψωμιού και το αφήναμε στα πουλιά, αυτό κάναμε∙ τελούσαμε μέσα στην καθημερινότητα το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τιμούσαμε τον δημιουργό μέσα στα αγαθά που μας δώρισε.Αισθανόμαστε πως η ύλη είναι δώρο ζωής και την ευλαβούμαστε.

Ο κόσμος σήμερα φοβάται το θάνατο. Τρέχει, ιδρώνει, διαγκωνίζεται, αλληλοϋπονομεύεται, σκοτώνει γιατί φοβάται το θάνατο. Θανατώνοντας τον άλλο, έστω και ψυχικά ή συμβολικά, έχει την ψευδαίσθηση ότι ξεφεύγει από το μοιραίο. Αισθάνεται το θάνατο ως τείχος, ως εμπόδιο αξεπέραστο. Θαρρεί πως ο θάνατος είναι το τέρμα.Δεν μπορεί να συνηθίσει στην ιδέα του μηδενός, γιατί νομίζει πως η ζωή οδηγείται στο μηδέν και παλεύει να αποφύγει την εκμηδένιση.

Η μακάρια γριούλα ήξερε την αλήθεια. Είχε συμβιβαστεί με το θάνατο, γιατί πίστευε στην ανάσταση. Ετοιμαζόταν για την αποδημία γιορτάζοντας και προσέφερε ως θυσία αινέσεως την προκοπή του οίκου της.

Όταν ο κόσμος δεν σέβεται τη δημιουργία και τη σπαταλά, όταν δεν αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει για τη φύση που μας δωρήθηκε, όταν φοβάται το θάνατο και τον αποφεύγει λερώνοντας τη ζωή, εξαγοράζοντάς τη με φθηνά μέσα, η ανθρωπότητα ακυρώνει το λόγο υπάρξεώς της.

Ζούμε σε μιαν εποχή ματαιώσεων, ακυρώσεων, προδοσιών, συνωμοσιών, αχαριστίας και φόβου θανάτου.Δεν υπάρχει λοιπόν ελπίδα;Όταν περισσεύει τόση απελπισία, τόσος υπαρξιακός πανικός, τόσος καταναλωτικός θάνατος, φαίνεται να απέλιπε η ελπίδα.Αλλά δεν είναι αλήθεια. Η ελπίδα δεν είναι ούτε ο ορθολογισμός της αλαζονικής επιστήμης, ούτε τα κηρύγματα των ηθικολόγων, ούτε τα συστήματα της φιλοζοφίας.

Η ελπίδα είναι το ήθος της γριούλας μάμμης μου. Είναι η ορθόδοξη ευσέβεια, η αδογμάτιστη, η απέριττη, η ταπεινή, τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας, τα τρυφερά αγγίγματα της ανοχής, οι ώρες της αγάπης, της πλησμονής, της ευχαριστίας.

Και ξέρουμε ότι υπάρχουν τέτοιες ανθρώπινες στιγμές όπου επικρατεί η χάρις και η χαρά, όπου ο θάνατος αποτάσσεται και μας πλημμυρίζει το χαροποιό πένθος. Όταν τιμάμε τη δημιουργία και προσδοκώμεν την άλλη ζωή ως αυτονόητο δώρο και έρωτα επιστροφής, ως νοσταλγία παραδείσου.

Άσωτοι είμαστε, πλάνητες και φυγάδες θεόθεν, η ατραπός της επιστροφής στο αιώνιο είναι εδώ στην άκρη της ματιάς μας. Εκζητούντες τον Κύριον ουκ έλαττωθησόμεθα παντός αγαθού.

Κώστας Γεωργουσόπουλος

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΣ ΚΑΛΑ, ΥΠΟΥΡΓΕ ΜΟΥ!!!

Σοφία Τσέκου, Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας

Ὄχι ὑπουργέ μου... Δέν τό πᾶς καλά καί τό ξέρουμε. Κοίτα νά τό μάθεις καί ἐσύ. Διάβασα τό μήνυμά σου γιά τήν Ἐθνική μας Ἐπέτειο καί ἔφριξα. Διευκρίνισέ μου, τί θέλετε ἐκεῖ στό Ὑπουργεῖο νά γιορτάζουμε στίς 25 Μαρτίου; Τούς ἐκπαιδευτικούς πού διορίζονται σέ δυσπρόσιτες περιοχές; Τόν ρόλο τῶν δασκάλων στήν σύγχρονη κοινωνία; Τά προβλήματα τῶν καθηγητῶν στά γυμνάσια καί λύκεια τῆς χώρας; Τίς κατά καιρούς ἐκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις; Τό νέο σχολεῖο ἤ τό ἔξυπνο ἤ τό πολυπολιτισμικό; Ὅλα αὐτά μαζί; Κάποιον ἄλλον ἀχταρμά; Τί ἀκριβῶς σηματοδοτεῖ γιά σένα ὑπουργέ μου τό νόημα τῆς 25 Μαρτίου καί πῶς νοηματοδοτεῖς τήν... «ἐθνική μας συλλογικότητα»;

Διάβαζα τό μήνυμά σου καί περισσότερό μου θύμιζε συνδικαλιστικό μανιφέστο πού προσυπογράφουν ὅλα τα σωματεῖα καί οἱ ἐπαγγελματικές ἑνώσεις δασκάλων καί καθηγητῶν, παρά κείμενο πού νά ἐνσκήπτει τιμητικά στήν ἱστορική βαρύτητα τῆς ἡμέρας καί νά κλίνει γόνυ εὐγνωμοσύνης στούς ἥρωες τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας.

Ὄχι δέν λυπήθηκα, οὔτε σέ λυπήθηκα... περισσότερο νευρίασα καί ἀγανάκτησα, θύμωσα καί ἀπέρριψα τίς θέσεις σου ὡς σῆμα κατατεθέν τῆς ἡμέρας.

Δέν μπορεῖ Ὑπουργός Παιδείας, ἔχων μνήμη ἱστορική καί αἴσθηση τοῦ καθήκοντός του, σέ τέτοιους καιρούς, νά ἀπευθύνει ὡς μήνυμα γιά τήν 25 Μαρτίου αὐτά τά φληναφήματα. Ἀπό τό ἕνα ἀτόπημα στό ἄλλο πέφτουν ἐκεῖ στό ὑπουργικό σου γραφεῖο ὅσοι παρατρεχάμενοι σέ συμβουλεύουν. Τό σκεφτήκατε πολύ ρέ παιδιά, τό κείμενο πού ἐστάλη στή μαθητιώσα νεολαία τῆς χώρας μας; Καί σύ κοτζάμ ὑπουργός μέ... «βαρύ βιογραφικό» δέν μελέτησες λιγουλάκι ἱστορία νά μήν ἐκτίθεσαι;

Θέλει θάρρος σήμερα ὑπουργέ μου, νά δηλώνεις ὅτι εἶσαι Ἕλληνας. Θέλει κότσια νά μιλᾶς γιά ἥρωες καί σύ τούς ξέχασες... γιά νά μήν πῶ ὅτι δέν τούς ἔμαθες ποτέ.

Σοῦ λέει τίποτα τό ὄνομα Διάκος ἤ Μπότσαρης, Ἀνδροῦτσος καί Παπαφλέσσας; Ξέρεις τί ἔγινε στά Δερβενάκια καί κατά ποῦ πέφτουν; Ἔχεις ἀκούσει γιά τό Μεσολόγγι καί τίς Σουλιώτισσες; Διάβασες ἄραγε τόν Μακρυγιάννη; Καί ἐπειδή δηλώνεις καί δημοκράτης, ἀριστερός καί προοδευτικός καί ἐπειδή κόπτεσαι γιά δικαιώματα καί ἀτομικές ἐλευθερίες (καί καλά κάνεις) ρίξε καί μιά ματιά στά πολιτειακά κείμενα τοῦ ἀγώνα τοῦ 1821. Δές ἐκεῖ το ὕφος καί τό ἦθος τῶν ἀγωνιστῶν, πρόσεξε τίς ἀναφορές τους «...γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία»

Ἡ «ἐθνική συλλογικότητα», ὑπουργέ μου, ἀπαιτεῖ ἱστορική μνήμη καί ἐθνική συνείδηση, ἀναφορά στό παρελθόν καί σεβασμό στήν παράδοση τοῦ τόπου μας. Μέ αὐτές τίς ἐθνικές ἀξίες καί μέ παράδειγμα τούς Ἕλληνες πού ἔδωσαν τό αἷμα τους, γιά νά μπορεῖς ἐσύ τώρα νά εἶσαι ὑπουργός καί ἐγώ δασκάλα, θά πορευτοῦμε στά δύσκολα πού ἔρχονται καί θά συνεργαστοῦμε, ὑπουργέ μου, γιά τό καλό της πατρίδας καί γιά τά νιάτα αὐτῆς. Γράφεις στό μήνυμά σου;

«...ἄν μιά κοινωνία χάσει τήν ἐμπιστοσύνη στό μέλλον της, χάνει ἐπίσης τήν ἐκτίμησή της στό παρελθόν της».

Ὅμως, ὑπουργέ μου, γιά νά ἐκτιμήσει δεόντως τό παρελθόν της μιά κοινωνία καί δή ἡ ἑλληνική, πρέπει ἐπακριβῶς νά τό γνωρίζει καί ὄχι νά τό πετάει στό χρονοντούλαπο τῆς ἐπιβαλλόμενης καί ὀργανωμένης λήθης. Καί γιά νά μήν χάσει αὐτή ἡ κοινωνία τήν ἐμπιστοσύνη στό μέλλον της χρειάζεται νά ὀρθοποδεῖ στό παρόν της... καί αὐτό, ἐπιτυγχάνεται μέσα ἀπό τήν ἱστορική αὐτοσυνειδησία της.

Σέ ἀποχαιρετῶ μέ τά λόγια τοῦ Μακρυγιάννη: «Νά τούς θυμᾶσαι, Πατρίς, καί νά τούς μακαρίζεις. Γιατί αὐτοί σε ᾿λεφτέρωσαν».

​ΠΗΓΗ​

Ήταν απλά ένας άρχοντας ο Νεκτάριός μας....

                                                 

                                                     του Γεωργίου Χατζή

Ήταν η σκέψη που με συνείχε όλες αυτές τις ημέρες που προηγήθηκαν και επιβεβαιώθηκε πλήρως βλέποντάς τον στη νεκρική του κλίνη.

Ήταν τόσο όμορφος, γαλήνιος και ήρεμος, ήταν ένας άρχοντας ντυμένος στο κουστούμι του, που απολάμβανε τα έργα των χειρών του. Δεν θύμιζε σε τίποτα το ταλαιπωρημένο πρόσωπο του Νεκτάριου των τελευταίων χρόνων και οπωσδήποτε των τελευταίων μηνών.

Μπορώ να πω χωρίς υπερβολή ότι δεν τον έχω δει ποτέ ξανά τόσο όμορφο.

Με μεγάλη υπομονή, θάρρος, λεβεντιά και αρχοντιά υπέμενε όλα τα βάσανα της ζωής, της ζωής αυτής που τόσο πολύ διψούσε να χαρεί μέσα στα προβλήματά του.

Στην προσπάθεια μου να απαριθμήσω όσα αθλήματα θυμάμαι και γνωρίζω, σοκάρομαι επαναφέροντας τα στη μνήμη μου.

Δεν πτοήθηκε από το γεγονός ότι :

τον παράτησαν οι γονείς του νεογέννητο στα σκουπίδια,

μεγάλωσε στα ΠΙΚΠΑ,

έχασε το φως του λίγο πριν την περίοδο της εφηβείας του λόγω λανθασμένης φαρμακευτικής αγωγής,

 το 1991 τραυμάτισε το δεύτερο νεφρό του (το πρώτο ήταν ήδη σε κακή κατάσταση) από πέσιμο και ξεκίνησε χημειοθεραπείες. Το αποτέλεσμα ήταν να πηγαίνει για 26 συναπτά έτη τρεις ημέρες την εβδομάδα για 6ώρες στο νοσοκομείο να του καθαρίσουν το αίμα.

 άλλαζε συνεχώς ιδρύματα και σπίτια (ΠΙΚΠΑ, Φειδίου, Βούλα, Ελληνικό, Δραπετσώνα, χρονίων Παθήσεων),

είχε κάνει πολλές εγχειρήσεις σε όλο του το σώμα (επτά γνωρίζω σίγουρα εγώ),

είχε επιληψία,

είχε πάμπολλα νευρολογικά προβλήματα, που του δημιουργούσαν εκνευρισμό και του προκαλούσαν συνεχόμενες σπαστικές κινήσεις,

είχε κάνει το νοσοκομείο της Βούλας δεύτερο σπίτι του με μακροχρόνιες παραμονές σε αυτό, λόγω των συνεχομένων λοιμώξεων που πάθανε από τις φίστουλες και τις πεταλούδες της αιμοκάθαρσης,

 στο τέλος σταμάτησαν να λειτουργούν  και οι πνεύμονές του από τις συνεχόμενες λοιμώξεις με αποτέλεσμα να χρειάζεται 24ωρη παροχή οξυγόνου,

μαζί με το οξυγόνο αναγκάζετο να φοράει και πάνες, καθηλωμένος στο κρεββάτι του πόνου (πονούσε παντού στο τέλος) και να υφίσταται την ταπείνωση να τον αλλάζουν και να τον πλένουν 2 φορές την ημέρα μόνο. Τις υπόλοιπες ώρες απλά υπέμενε καρτερικά να έρθει η ώρα να καθαριστεί.

Αυτός ο άρχοντας λοιπόν αντιμετώπιζε τα πάντα με ηρεμία, με ένα χαμόγελο στα χείλη, σαν να μην τον αφορούσαν τα προβλήματά του, σαν να μην ήταν δικός του σταυρός αλλά κάποιου άλλου, σαν να ήταν όλες οι ταλαιπωρίες του φυσικές και αυτονόητες για όλους. Δεν τον άκουσα να παραπονιέται ποτέ και για τίποτα, αλλά αντίθετα ήταν ένας στύλος δύναμης και παρηγοριάς για όλους μας.

Ήταν τιμή για όλους μας νομίζω, να είμαστε φίλοι ενός τέτοιου αγωνιστή.

Τώρα που κοιμήθηκε, η τιμή μετατράπηκε  θεωρώ σε ευλογία.

Ευλογία τεράστια να έχουμε έναν τέτοιο φίλο να πρεσβεύει υπέρ ημών μέσα στη χορεία των μαρτύρων του Χριστού μας.

Μην μας ξεχνάς λοιπόν Νεκτάριε, όλους εμάς που σε αγαπήσαμε πραγματικά στην πορεία της ζωής σου.

Εμάς, τα μέλη της οικογένειάς σου όπως συνήθιζες τιμητικά να μας αποκαλείς.

Ειδικά τώρα που σε έχουμε πραγματικά ανάγκη, εμείς, εσένα τον "τυφλό", "σακάτη" και «αξιολύπητο» φίλο μας...

ΕΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

 

«Παλαιότερα οι Έλληνες μεγαλουργούσαν ακόμη και υπό καθεστώς δουλείας, γιατί είχαν στραμμένες τις ελπίδες τους στον Θεό, που ευλογούσε το λείμμα (τη μαγιά), όταν τους πολλούς κατασπάραζαν τα θεριά, καθώς το λείμμα έψαλλε:«Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δr εν ονyματι Κυρwου Θεού ημών μεγαλυνθησyμεθα». Σήμερα μας απόμεινε ελπίδα ενδοκοσμική και επομένως μάταια. Γι' αυτό καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι στα δεινά μας θα προστεθούν και άλλα. Στο τέλος όμως θα έλθει και η ανάσταση»

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Το δημοψήφισμα είναι προσφυγή στον λαό, ο οποίος καλείται να αποφασίσει επί σοβαροτάτου πολιτικού ζητήματος, τη λήψη αποφάσεως επί του οποίου αποφεύγει να επωμισθεί η κυβέρνηση. Στη χώρα μας διενεργήθησαν κατά το διάστημα 1920-1974 επτά δημοψηφίσματα, από τα οποία έξι για το πολιτειακό (παλινόστηση ή έκπτωση της μοναρχίας) και ένα για έγκριση συντάγματος (1968 νόθο). Κάθε φορά ο λαός ψήφιζε κατά τον πόθο των κυβερνώντων. Οι κυβερνήσεις δεν θεώρησαν σοβαρά θέματα τα της ένταξής μας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ (συνθήκη Μάαστριχτ) και στην ΟΝΕ (ζώνη του ευρώου) και δεν ρώτησαν τον λαό μας. Για να είμαστε πραγματιστές, πρέπει να δεχθούμε ότι ο λαός θα ικανοποιούσε την επιθυμία εκείνων, που καταβαράθρωσαν τη χώρα μας.

Ήταν έκπληξη η εξαγγελία εκ μέρους του πρωθυπουργού δημοψηφίσματος; Αν λάβουμε υπ' όψη τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις στελεχών της κυβέρνησης ότι επίκειται συμφωνία με τους θεσμούς, η εξαγγελία συνιστά έκπληξη. Η κυβέρνηση προβάλλει ως λόγο τις εντεινόμενες από πλευράς των δανειστών απαιτήσεις, που αν γίνονταν αποδεκτές θα έσφιγγε και άλλο ο βρόχος στον λαιμό του λαού μας. Αναλυτές πάντως υποστηρίζουν ότι δεν χωρίζει χάσμα μέγα τη θέση υποχώρησης της κυβέρνησης από τις τελευταίες απαιτήσεις των εκπροσώπων των διεθνών τοκογλύφων (και όχι θεσμών). Μάλιστα το πλέον εκπληκτικό ειπώθηκε από τον υπουργό επί των οικονομικών, ο οποίος δεν απέκλεισε συμφωνία την ύστατη στιγμή, συμφωνία που θα μετατρέψει την προς τον λαό σημερινή πρόταση για επιλογή του «ΟΧΙ» σε επιλογή του «ΝΑΙ»!

Η ευρωδουλωμένη αντιπολίτευση επιτίθεται λαύρα κατά της κυβέρνησης με την κατηγορία της ανευθυνότητας στην άσκηση της πολιτικής, η οποία οδήγησε στη σταδιακή αποστασιοποίηση των φίλων της χώρας μας και τον εμφανή πλέον κίνδυνο να εξαναγκαστούμε να αποχωρήσουμε από τη ζώνη του € με ορατή την ολοσχερή καταστροφή μας! ΤΟ ΚΚΕ αποστασιοποιείται από όλους τους άλλους και πορεύεται μοναχικό στο δρόμο της καταγγελίας της ΕΕ και μαζί με τη «Χρυσή Αυγή» για μία ακόμη φορά καταθέτουν αλήθειες, που δεν τολμούν να εκστομίσουν οι δυνάμεις του «δημοκρατικού» τόξου (έρμη δημοκρατία!).

Συμπέρασμα: Η χώρα μας για μία ακόμη φορά εμφανίζεται κομματιασμένη και ο λαός χωρίς επαρκή πληροφόρηση καλείται να λάβει σοβαρή απόφαση όχι βέβαια και απόφαση «ζωής ή θανάτου», όπως θέλουν να την προβάλλουν οι αρεσκόμενοι στην τρομοκράτησή του. Ας επιχειρήσουμε κάποια διαλεύκανση του θέματος.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς (προσωπικά δεν αποδέχομαι ότι είναι πράγματι) αντιλήφθηκε μετά πεντάμηνο ακάρπων διαβουλεύσεων ότι οι συνομιλητές μας καθίστανται αγριότεροι και πλέον ιταμοί. Ερώτημα: Πού στήριζαν τα μέλη της την αρχική αισιοδοξία ότι οι «θεσμοί» θα καμφθούν μπροστά στην εκλογική ετυμηγορία του ελληνικού λαού; Αφέλεια, απειρία ή κάτι άλλο κρύβεται πίσω από τα τεκταινόμενα; Ο πρωθυπουργός σε έξαρση φαινομένου πατριωτισμού (ως ελάσσων αντιπολίτευση η παράταξή του διακρινόταν από ακραίο εθνομηδενισμό!) επικαλέστηκε το «ΟΧΙ» των προγόνων μας στο ιταμό τηλεσίγραφο του φανφαρόνου. Βέβαια σκιαμαχούμε κατ' έτος καθώς συζητούμε ακόμη περί του ποιος είπε εκείνο το «ΟΧΙ», γι' αυτό και μας διαφεύγει η πικρή αλήθεια: Το είπε βέβαια ο Μεταξάς ικανοποιώντας τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού να αντισταθεί στον αλαζόνα επίδοξο κατακτητή, όμως κυρίαρχο λόγο στα ελληνικά πράγματα είχε τότε η Αγγλία δια της βασιλικής αυλής. Αυτή υπαγόρευε την πολιτική του ελληνικού προτεκτοράτου. Η εξοφλημένη αυτοκρατορία μετά τη λήξη του Β΄ μεγάλου πολέμου παρέδωσε την κυριαρχία επί της χώρας μας στην πλανητική πλέον δύναμη των ΗΠΑ. Να θυμίσω την κατάπτυστη φράση του θεωρουμένου σοβαρού πολιτικού Π. Κανελλοπούλου προς τον Αμερικανό Βαν Φλήτ: «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας». Πότε η χώρα μας αποτίναξε τον νέο ζυγό; Το 1967 (επιβολή δικτατορίας), το 1981 (ένταξή μας στην ΕΟΚ), το 1992 (συνθήκη Μάαστριχτ), το 1996 (πρόκληση στα Ίμια επί νεοεκλεγείσης κυβέρνησης Σημίτη και το μεγάλο ευχαριστώ προς τις ΗΠΑ!), 1999 (βομβαρδισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ με την συνυπογραφή μας), το 2002 (ένταξη στην ΟΝΕ), το 2010 (έκκληση προς το ΔΝΤ για τη «σωτηρία» μας!) ή το 2015 (κυβέρνηση «Αριστεράς»); Ας αποδεχθούμε κάποτε την αλήθεια, καθώς αυτή είναι κατά κανόνα λυτρωτική: Δεν είμαστε ανεξάρτητη χώρα! Ποιος λοιπόν μας εξωθεί στη νέα περιπέτεια; Η Ρωσία, η Κίνα ή οι ΗΠΑ;

Οι υποταγμένοι στην ευρωδουλεία είναι παντελώς γυμνοί και δεν έχουν δικαίωμα να επικρίνουν την κυβέρνηση για την πολιτική της. Πότε είχε η χώρα μας φίλους, τους οποίους πρόσφατα απώλεσε; Εχθρούς, ναι και μάλιστα πολλούς, αλλά και προδότες, που άνοιγαν στους πρώτους της θύρες, για να επέρχεται η άλωση. Μ' αυτούς τους εκπροσώπους των δημίων μας είχαν οι κυβερνώντες επί σαράντα έτη αγαστές σχέσεις, δανείζονταν ασυλλόγιστα, έκαναν ασύμφορες για τη χώρα μας αγορές με το αζημίωτο, εκποιούσαν τον εθνικό μας πλούτο και εκμαύλιζαν τον λαό μας με το καταναλωτικό όραμα.

Η πρόκληση από μέρους των επίσης δουλωμένων στο κεφάλαιο «εταίρων» μας στην ΕΕ είναι εμφανέστατες και οι συνέπειες από την υποταγή μας στις ιταμές απαιτήσεις τους. Συνεπώς, αν απόμεινε ψυχή στον Έλληνα, πρέπει να βροντοφωνάξει «ΟΧΙ» ακόμη και αν τελικά η κυβέρνηση υποδείξει «ΝΑΙ». Όμως το «ΟΧΙ» σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι «λευκή επιταγή». Οι κυβερνώντες αποκρύβουν επιμελώς από τον λαό τις συνέπειες του «ΟΧΙ»! Η αντιπολίτευση εντείνει την τρομοκράτησή του υπερτονίζοντας ότι άμεσος επικρέμαται ο κίνδυνος του εξαναγκασμού αποχώρησής μας από τη ζώνη του ευρώου. Ε, και; Μήπως εντός της ζώνης υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης; Στόχος τους δεν είναι να μας τα πάρουν όλα; Συνεπώς ούτε εντός της ζώνης σωζόμαστε ούτε εκτός ζώνης καταστρεφόμαστε ολοσχερώς. Ασφαλώς από τη μεταβολή θα επωφεληθούν οι φυγαδεύσαντες τα κεφάλαιά πους στο εξωτερικό «υπερπατριώτες», κάποιοι θα ζημιωθούν και μεγάλο τμήμα του λαού, το με μηδενική αποταμίευση, δεν θα αισθανθεί μεταβολή σε σχέση με την αρπακτικότητα του σήμερα. Το ΚΚΕ ζητά δημοψήφισμα για κάτι πλέον ουσιώδες: Για την παραμονή ή όχι εντός της ΕΕ. Προσωπικά είμαι κατά της Ένωσης. Πώς όμως θα οδηγηθεί ένας λαός σε πορεία ενάντια προς τα πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα, όταν ξενυχτά έξω από τα τραπεζικά καταστήματα αναμένοντας την επαναλειτουργία των μηχανημάτων αυτόματης ανάληψης; Ο λαός μας είναι ζαλισμένο κοπάδι! Όλοι οι αντιπαρατιθέμενοι στην πολιτική σκηνή είναι οπαδοί του αθέου διαφωτισμού και όλοι συνέβαλαν στην απεμπόληση από μέρους του λαού της πίστης του, της φιλοπατρίας του και των παραδόσεών του! Και το χειρότερο είναι ότι καλλιεργούν τεχνηέντως νέο διχασμό υπηρετώντας είτε συμφέροντα είτε ιδεοληψίες. Γι' αυτό προσοχή: Ας μη χαρακτηρίσουμε προδότες, εκείνους που θα ψηφίσουν «ΝΑΙ» ούτε καταστροφείς εκείνους που θα ψηφίσουν «ΟΧΙ». Θύματα είναι και οι μεν και οι δε. Άλλοι είναι οι θύτες.

Ίσως θα διερωτηθεί αναγνώστης: τελικά τι προτείνω; Φυσικά δεν τρέφω αυταπάτες ότι μπορούμε να αντιπαλέψουμε με τα θεριά, που διαχρονικά τρώνε από μας, κατά τον Μακρυγιάννη. Οφείλουμε όμως να αντιπαλέψουμε ενωμένοι φυλάγοντας Θερμοπύλες και γνωρίζοντας πως

περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε. (Καβάφης)

Παλαιότερα οι Έλληνες μεγαλουργούσαν ακόμη και υπό καθεστώς δουλείας, γιατί είχαν στραμμένες τις ελπίδες τους στον Θεό, που ευλογούσε το λείμμα (τη μαγιά), όταν τους πολλούς κατασπάραζαν τα θεριά, καθώς το λείμμα έψαλλε:«Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δr εν ονyματι Κυρwου Θεού ημών μεγαλυνθησyμεθα». Σήμερα μας απόμεινε ελπίδα ενδοκοσμική και επομένως μάταια. Γι' αυτό καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι στα δεινά μας θα προστεθούν και άλλα. Στο τέλος όμως θα έλθει και η ανάσταση.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

http://hggiken.pblogs.gr/2015/06/dhmopshfisma.html

Απάντηση στο άρθρο : «Έλεος με την γκρίνια για την κάρτα πολίτη από όλους τους θρησκόληπτους!» (στο blog tromaktiko)

Αγαπητέ αναγνώστη διάβασα το άρθρο σου  και ως πρώτο σχόλιο έχω να πω ότι το μυαλό σου λειτουργεί σαν το Google! Όταν γράφεις μια λέξη…. σου βγάζει ένα σωρό, πολλές φορές άσχετα με αυτό που ψάχνεις γιατί πολύ απλά αυτά περιέχουν την λέξη! Έτσι και εσύ πας να τα βάλεις με τους συνειδητούς πιστούς και έβαλες μέσα βατοπέδια κτλ… επειδή και αυτά εκφράζουν την Εκκλησία (κατά την γνώμη σου πάντα) και είπες να βγάλεις όλες τις αντιπάθειες μαζί , άσχετα αν το θέμα σου ήταν άλλο…! Πρόσεξέ το αυτό…  οι μηχανές είναι για να μας εξυπηρετούν και  όχι να τις μιμούμαστε εμείς…!

Επί της ουσίας σε ότι είπες τώρα : Αν σε ρωτήσω σίγουρα θα θεωρείς τον εαυτό σου πολύ δημοκρατικό! Πως γίνεται όμως ότι την δημοκρατικότητα την αναγνωρίζεις μόνο για όσους συμφωνείς και όχι για τους άλλους; Αυτοί οι θρησκόληπτοι που είπες είναι και πολίτες αυτού του κράτους και ως πολίτες έχουν δικαίωμα (και υποχρεώσεις) να ξέρουν  τι αποφασίζεται για αυτούς χωρίς αυτούς! Πέρα από το θρησκευτικό ζήτημα  (αν υπάρχει σφράγισμα ή δεν υπάρχει) το θέμα πάει αν παραβιάζονται οι θρησκευτικές μας ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα ή όχι! Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, φυσικά να κοπεί η φοροδιαφυγή και η τρομοκρατία, αλλά αυτό να αφορούν τους φοροδιαφεύγοντες και τους τρομοκράτες και όχι  να επιβουλεύονται ανθρώπινα δικαιώματα και μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά!  

Θα συμφωνήσω ότι τα στοιχεία μας τα έχουν εταιρίες ήδη, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ευκαιρία αυτό να σταματήσει από αντίσταση στο ίδιο το κράτος και μετά στις τράπεζες και τις εταιρίες κτλ!  Επίσης και εγώ δεν συμφωνώ με θρησκόληπτους όπως τους χαρακτηρίζεις!  Ο θρησκόληπτος είναι παθογένεια για την ίδια την Εκκλησία! Το ζητούμενο είναι να είναι κανείς συνειδητός πιστός! Αλλά εσύ όπως το θέτεις εννοείς όλους τους συνειδητούς πιστούς!  Που είναι η δημοκρατικότητά σου; Όπως εσύ γουστάρεις την αθεΐα σου ή ότι άλλο δηλώνεις τέλος πάντων, έτσι και κάποιοι γουστάρουν και είναι δικαίωμά τους στο κάτω-κάτω, να ταυτίζεται η ζωή τους από τον Χριστό! 

  Στους πρώτους διωγμούς οι Χριστιανοί διώκονταν γιατί δεν απέδιδαν τιμές στον αυτοκράτορα ως Θεό! Αρνιόντουσαν να θυμιάσουν τα αγάλματα των αυτοκρατόρων….(μόνο αυτό τους ζητούσαν) ! Αν όντως έχει το σφράγισμα του διαβόλου (είναι ακόμα υπό έρευνα) αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ασυμβίβαστο με τον Χριστιανό που αποτάχθηκε τον διάβολο και συντάχθηκε τον Χριστό κατά την βάπτισή του! Βέβαια εδώ το σφράγισμα στην αποκάλυψη μιλάει για το μέτωπο και το χέρι και όχι σε κάρτα….αλλά αυτοί που κρύβονται πίσω από αυτά είναι και πονηροί….στο φέρνουν σιγά σιγά για να μην γίνονται όλα απότομα κτλ! Όπως όμως το κακό το κόβεις από την αρχή και στη ρίζα έτσι και εδώ ξεκινάς  από την αρχή….και αντιδράς πριν είναι αργά!

Αυτά που είπες για βατοπέδια και τον Κύριο κτλ δεν τα σχολιάζω επί της ουσίας  γιατί ακριβώς αυτό κάνουν τα ΜΜΕ δημιουργούν (μεγεθύνουν)  σκάνδαλα για να εκπέσει  στα μάτια των πιστών η Εκκλησία για να υπάρχουν άνθρωποι σαν και εσένα να την κατηγορούν και να απομακρύνονται και για να περνούν αυτά που θέλουν!  Ο έλληνας έχει 2 πόδια, το ένα το έθνος το άλλο η  πίστη και η Εκκλησία, όταν το βγάζεις το ένα (σταδιακά και μεθοδευμένα) τότε  ο έλληνας χάνει τον προσανατολισμό του και γίνεται έρμαιο στα σχέδια της νέας τάξης πραγμάτων….! Όποιος είναι υποψιασμένος το βλέπει αυτό χρόνο με το χρόνο, γι αυτό μη κοιτάς την επιφάνεια και κοίτα την ουσία! Τα σκάνδαλα υπάρχουν και θα υπάρχουν στην Εκκλησία, όσο υπάρχει ανθρώπινο στοιχείο μη αναγεννημένο σε αυτήν! Όμως και αυτό είναι το κριτήριο για την αλήθεια της! Γιατί αν ήταν απλά ένα ανθρώπινο καθίδρυμα, θα είχε διαλυθεί τώρα….! Κάποιος άλλος όμως την ίδρυσε και έχει τα πηδάλιό της και σε αυτόν ελπίζουμε….!

Κλείνοντας να σου πω ότι δεν είσαι τόσο ενημερωμένος! Καθώς το θέμα της κάρτας δεν είναι μόνο ελληνικό και ούτε μόνο υπάρχει αντίδραση από τους θρησκόληπτους! Το εφάρμοσαν στην Αγγλία, το πήραν 5000 και τις επέστρεψαν πίσω! Αποτέλεσμα να σταματήσουν! Γερμανία κτλ υπάρχουν ήδη αντιδράσεις! Γενικά υπάρχει η κάρτα σε χώρες όπου υπάρχει το Δ.Ν.Τ. τυχαίο; Δεν νομίζω! Αυτό πρέπει να σε προβληματίζει γιατί οι άνθρωποι δεν στενεύουν μόνο την τσέπη μας…! Έχουν και άλλες σκοπιμότητες!

Ελπίζω να δεις το θέμα και από την δική μου οπτική γωνία! Μη κτυπάς την Εκκλησία! Άλλωστε επίσημα δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα, άρα και μόνο από αυτό δείχνει ότι κάνεις  κριτική χωρίς λόγο!

Να είσαι καλά αδελφέ! Ο Θεός (και ας τον αρνιέσαι) μαζί μας!

π. Αντώνιος Χρήστου

Εφημέριος Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας

www.axrhstou,blogspot.com                axrhstou@hotmail.com