Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

O ΕΝΑΣ(ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ) ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ & Ο ΑΛΛΟΣ (ΘΕΟΛΟΓΟΣ) ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.



Πολλὲς φορὲς ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἄλλα λέμε, ἄλλα πιστεύουμε καὶ ἄλλα πράττουμε.Τὸ παρακάτω περιστατικὸ μοῦ τὸ διηγήθηκε ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος Γερμανός, καλὸς φίλος καὶ πατριώτης ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο, ποὺ εἶχε καταφύγει στὸν Ἄρη τὸν Βελουχιώτη, ὅταν τὸν κυνηγοῦσαν οἱ Γερμανοί, καὶ κάθησε γιὰ κάποιο διάστημα μαζί του.  Μοῦ διηγήθηκε, λοιπὸν τὰ ἑξῆς: 

«Στὶς 17 Ἰανουαρίου τοῦ 1943 βρισκόμαστε μὲ τὸν Ἄρη τὸν Βελουχιώτη, τὸ πραγματικὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ἦταν Ἀθανάσιος Κλάρας, σὲ ἕνα ὕψωμα κοντὰ σ’ ἕνα χωριὸ τῆς Εὐρυτανίας.  Ὅταν χτύπησε ἡ καμπάνα τοῦ χωριοῦ, μὲ ρωτάει ὁ Βελουχιώτης, «γιατί χτυπάει ἡ καμπάνα τοῦ χωριοῦ;». 
«Δὲν ξέρω», τοῦ ἀπαντῶ. «Δὲν ξέρεις;» μοῦ λέει ἔκπληκτος. «Αὔριο εἶναι τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου. Καὶ πρέπει νὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησία! Παπα-Γερμανέ, εἶσαι παπὰς καὶ δὲν ξέρεις τί εἶναι αὔριο; Είναι δυνατόν;». 
Τν λλη μέρα πήγαμε πράγματι στν κκλησία. π τν πρώτη καμπάνα. Κα μείναμε σ λη τν κολουθία, μέχρι τ ντίδωρο. γ τ θεώρησα φυσικό. 
ταν ληξε  πόλεμος κα πέστρεψα στ μοναστήρι, στ Μον γάθωνος, ρχεται μι μέρα να λεωφορεο μ προσκυνητές.  νας λικιωμένος κύριος μχαιρετάει κα μο λέει, «παπα-Γερμανέ, σ δν σουν μ τν Βελουχιώτη;». 
«Ναί», το λέω. 
«Δν εχατε ρθει κάποτε μαζ στ τάδε χωριό, τν μέρα το γίου θανασίου κα λειτουργηθήκατε;».
«Ναί», παντ.
Τ λοιπόν, κου. Μι μέρα ρθε στ χωριό μας  πουργς Παιδείας κα θρησκευμάτων. ταν Κυριακ κα περίμενε στ καφενεο ν τελειώσει  Λειτουργία,γι ν συγκεντρωθομε λοι κα ν μς μιλήσει. γ μουν πίτροπος στν ναό.  ταν πήγαμε στ καφενεο, ρχισε  πουργς ν μς λέει διάφορα, γιατ ταν καθεολόγος.  γώ – ν σο τ πιβεβαιώσουν ατ κα ο παρευρισκόμενοι συντοπίτες μου – πάω κα το λέω:
“κύριε πουργέ, ρθε κάποτε στν κκλησία μας κα λειτουργήθηκε νας κομμουνιστής,  ρης  Βελουχιώτης. Κι σύ, πο εσαι πουργς Θρησκευμάτων, τν ρα τς Λειτουργίας ντ ν ρθεις ν νάψεις να κερί, περίμενες στ καφενεο ν τελειώσει  κκλησία, γι ν μς μιλήσεις. Δν ντρέπεσαι, πο εσαι κα θεολόγος;”. 
Τ χασε! Μ κοίταξε κα μο επε, “χεις δίκιο, πόλυτα δίκιο”.  Τότε κατάλαβα πς δν ταν καθόλου τυχαο ατ πο εχα ζήσει μ τν Βελουχιώτη...  Γι’ ατ νμν λέμε ποτ γι κανέναν τίποτα! «Μ κρίνετε κατ’ ψιν, λλ τν δικαίαν κρίσιν κρίνατε». 
______________________________ __________
Διήγησις Ἰωάννου Μαρουσιώτη, άπὸ τὸ βιβλίο του:
 Πρόνοια το Θεολα γι κάποιο καλ λόγο συμβαίνουν“.