Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

ΕΟΡΤΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2013 του Ποιμενάρχου μας κ. Παύλου.

ελληνικη  δημοκρατια

ΙΕΡΑ   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ    ΓΛΥΦΑΔΑΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ,  ΒΟΥΛΑΣ,  ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ & ΒΑΡΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΩΣ  ΠΑΥΛΟΥ  2   -   16673  ΒΟΥΛΑ
Τηλ. 2109658849  fax 2109657210 www: imglyfadas.gr  e-mail: imgl@hotmail.gr

Ἀριθμ.  Πρωτ. 1360                                                Ἐν Βούλᾳ  τῇ  19 Δεκεμβρίου 2013


ΕΟΡΤΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2013



Ὁ Μητροπολίτης
Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης

Πρός
τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

       δελφοί μου καί τέκνα μου ν Κυρί γαπητά,
                           « Χριστός γεννται, δοξάσατε »!
                                                           
Μέ ατό τό πανηγυρικό γγελμα                                                              ρχίζει   γιος Γρηγόριος Θεολόγος,                                        
τόν λόγο του γιά τήν ορτή, τονίζοντας μετά :                                                                                                                        «Καί γώ θά φωνάξω μέ δύναμη                                                                  γιά  τή σημασία τς μέρας,                                                                                              σαρκος σαρκώνεται,   Λόγος γίνεται λικός,
όρατος ρται,  ὁ  ναφής ψηλαφιέται,    χρονος ρχίζει,                                                 
ησος Χριστός, χθές καί σήμερα διος καί στούς αἰῶνες».

 Ο νθρωποι  τς ποχς  μας ,                                                                 ποιοι  καί νά εναι,                                                                                μελετητές, ρευνητές, ναλυτές,                                                      καταθέτουν δέες γιά ποκατάσταση τν κρίσεων.                           ταν μως ο δέες  δέν σαρκώνονται,                                                       ντί νά δίνουν λύσεις,                                                                προκαλον πογοήτευση καί πελπισία.      
δ μως πάρχει μία λλη πραγματικότητα,                                                    σαρκος σαρκώνεται,                                                                                    Λόγος γίνεται λικός,                                                                        
 καί Χριστός, πού εναι χθές καί σήμερα                                                             καί στούς αἰῶνες διος ,                                                                          φέρνει στήν στορία  το κόσμου μία ῥιζική νατροπή.                       
ποιος χει δέες καί προτάσεις καί λύσεις,                                                   γιά τήν ξοδο πό τήν κρίση το στορικο δράματος,                                 πρέπει νά ξεκινήσει πό τήν πράξη τς προσωπικς του συγκαταβάσεως καί θυσιαστικς προσφορς.      
                                       
ξαντλήσαμε τά πανανθρώπινα ράματα                                                       σέ δεολογικές φαντασιώσεις,                                                               
καί ξαφανίσαμε τό μέλλον μας                                                                    μέσα σέ δεολογικές ντιπαλότητες.

Μέ τήν ορτή ατή Χριστός,  ἀλλάζει κ βαθέων                                                      
τήν στορία τν παναστατικν κινημάτων.
Γεννιέται χωρίς νά μιλάει,                                               
σταυρώνεται χωρίς νά ναλύει.                                                              Προτιμ τήν ταπείνωση πό τό μανιφέστο,                               
τή συγκατάβαση πό τίς προγραμματικές δηλώσεις.  
      
Σέ παράλληλη  ορταστική τροχιά κινεται                                                          καί γιος Κύριλλος τν εροσολύμων                                    
πού μοφώνως συνακολουθε,                                      
προτιμώντας τήν δυναμική τν πράξεων ζως,                                              πό τίς φιλοσοφικές νοησιαρχικές νακοινώσεις,  
θικολογικς δεοντολογίας:                                                                                                                                                              «Βρέφος βλέπω καί Θεό μου γνωρίζω,                                           βρέφος πού θηλάζει καί τόν κόσμο διατρέφει,                                         βρέφος πού κλαίει καί στόν κόσμο ζωή καί χαρά χαρίζει,
βρέφος σπαργανωμένο                                                                                     καί πό τά σπάργανα (τύλιγμα) τς μαρτίας μέ λυτρώνει,
βρέφος μέσα στήν γκαλιά τς μητέρας ,                                                 μαζί μέ τό σμα Του ληθινά καί νελλιπς πάνω στή γ,                                      καί τό διο καί στούς κόλπους το Πατρός ληθινά                                    καί νελλιπς στούς ορανούς».

Μέ τό κείμενο ατό δίνεται τό πλαίσιο τς πράξεως ζως                        κείνου  καί,  κατ’ πέκταση κείνων,                                                              πού θά σταματήσουν τίς λεκτικές περιγραφές                                          καί θα κάνουν πράξη τή βαθιά λλαγή                                                     τν θανατηφόρων δομν ατο το αἰῶνος το πατενος,  «Βρέφος καί Θεός,                                                                                  βρέφος πού θηλάζει καί τόν κόσμο διατρέφει,                                         βρέφος πού κλαίει καί στόν κόσμο  χαρά χαρίζει».                                     Τά λόγια μόνα τους εναι πτωχά,                                                        συγκρινόμενα μέ τήν πράξη ζως .  
                                                      
Τήν συνέχεια τς φωταγωγικς ατς θεολογίας                                    τήν παραλαμβάνει καί πάλι  Θεολόγος Γρηγόριος:                                                                 «Καί πλουτίζων πτωχεύει,                                                                πειδή πτωχεύει (λαμβάνοντας) τήν δική μου σάρκα,                                     γιά νά πλουτήσω γώ, πό τήν δική Του Θεότητα.                                               Καί πλήρης δειάζει,                                                                                     πειδή δειάζει πό τή δόξα Του  γιά λίγο,                                         
γιά νά μεταλάβω γώ πό τήν πληρότητά Του.
Μεταλαμβάνει τή δική μου σάρκα,                                                                       γιά νά σώσει τήν εκόνα                                                                            καί γιά νά θανατήσει τή σάρκα.                                                                    Δεύτερη πραγματοποιε κοινωνία,                                                                                   πολύ παραδοξότερη τς πρώτης (τς δημιουργίας).                                                                                 Τότε μετέδωσε τό καλύτερο (τήν εκόνα Του),                                            ν τώρα μεταλαμβάνει τό μικρότερο (τή σάρκα μου)».           
                                              
λη ορτή κινεται πάνω στόν                                                             ξόνα «συγκαταβάσεως-ταπεινώσεως».                                                         Χωρίς ατόν τον ξονα,                                                                                          ο πόπειρες γιά καθάρσεις καί κοινωνικές λλαγές,                                                            μέ τόν δρόμο τς δημοκρατίας τς νοπλης παναστάσεως ,             εναι προορισμένες γιά ποτυχία.         
Στό πανηγυρικό χορικό ατο το ξονα ζως
«συγκαταβάσεως-ταπεινώσεως»,                                                                ς  μοναδικο  δρόμου γιά τήν  ξοδο                                                      πό τήν παρατεινόμενη παγκόσμια τραγωδία,                                    εσέρχεται καί γιος ωάννης Χρυσόστομος:                                          «λλά τί  νά  π καί τί  νά λαλήσω;                                                                             Τό θαμα μέ κπλήττει.                                                                            
παλαιός τν μερν παιδί γινε,                                                                                    Ατός πού κάθεται σέ θρόνο ψηλό καί νυψωμένο
τοποθετεται σέ φάτνη,
νέγγιχτος, πλός καί σύνθετος καί σώματος,                                                  μέ νθρώπινα χέρια τυλίγεται,                                                                      Ατός πού σπάει τά δεσμά τς μαρτίας                                                                      μέ σπάργανα μπλέκεται, πειδή ατό θέλει.
                                                                             
πειδή θέλει τήν τιμία νά τήν κάνει τιμή,                                                                                τήν δοξία νά τήν νδύσει μέ δόξα,                                                                      τήν βρη νά κάνει ρετή.                                                                                                          Γι' ατό καί λαμβάνει τό δικό μου σμα                                                                      γιά νά χωρέσω γώ τόν δικό Του Λόγο .                                                                                            Καί πειδή λαβε τή δική μου σάρκα,                                                                           μο δίνει τό δικό Του Πνεμα.                                                                                          Λαμβάνει τήν σάρκα μου γιά νά μέ γιάσει,                                             μο δίνει τό Πνεμα γιά νά μέ διασώσει».
                                             
Χωρίς τό μυστήριο τς                                                             «συγκαταβάσεως-ταπεινώσεως»,                                                               ατός κόσμος  θά συνεχίσει τήν πορεία του,                                         σέ μονοπάτια φόρητης πελπισίας.                                                             
Καί τονίζει γιος ωάννης Χρυσόστομος:                                    «Μυστήριο παράξενο καί παράδοξο βλέπω.                                                  Σήμερα Βηθλεέμ τόν ορανό μιμήθηκε.                                                            Καί μήν ναζητς τόν τρόπο,                                                                                     πειδή, που θέλει Θεός, νικται τάξη τς φύσεως.                               φο λοιπόν λοι σκιρτον πό χαρά,                                                                       νά σκιρτήσω θέλω κι γώ, νά χορεύσω πιθυμ,                                              νά πανηγυρίσω θέλω.                                                                                                  λλά χορεύω χωρίς νά παίζω κιθάρα,                                                             χωρίς να κιν κλαδιά κισσο,                                                                                  χωρίς νά κρατ αύλούς,                                                                                                     λλά ντί γιά μουσικά ργανα                                                          κρατώντας τά σπάργανα το Χριστο,                                                       πού εναι  τά φανερά σημεα τς ταπεινώσεως Του.                                                      Ατά εναι λπίδα μου,                                                                         ατά ζωή μου, ατά σωτηρία μου,                                                      ατά αλός μου, ατά κιθάρα μου».        
                                                                     
γαπητοί μου δελφοί,                                                                                                      που θέλει ὁ Θεός, νικται τάξη τς φύσεως,                                                   καί που πάρχουν πρακτικά φανερούμενα σημεα                                                           ταπεινώσεως καί συγκαταβάσεως,                                                                            νικται τραγωδία τν κρίσεων.

Εχομαι κ βαθέων, νανθρωπήσας Θεός
νά δηγε καθημερινά τίς καρδιές μας
μέσα στό φς τς δικς Του γνώσεως
καί στό πανηγύρι τς τελευτήτου εφροσύνης Του.                                                                                  
                                               
πίσκοπος καί Ποιμενάρχης σας


+  Γλυφάδας, λληνικο, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης,
ΠΑΥΛΟΣ ὁ Α'