Κήρυγμα την Κυριακή Α΄ Νηστειών -της Ορθοδοξίας

 

Κήρυγμα την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2025

Οι Σύγχρονες Προκλήσεις μέσα από την oπτική της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης.

 

                                                               του π. Αντωνίου Χρήστου

 Είναι γεγονός αγαπητοί Αναγνώστες, ότι ζούμε σε καιρούς γεμάτο προκλήσεις και ανατροπές, όπου οι αξίες και οι παραδόσεις που πηγάζουν από την πίστη μας δοκιμάζονται και αμφισβητούνται συνεχώς. Η Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία, βαθιά μπολιασμένη στον ελληνικό πολιτισμό και την διαχρονική μας παράδοση και ιστορία, μας προσφέρει έναν οδοδείκτη  και μια πνευματική καθοδήγηση μπροστά στα σύγχρονα ζητήματα και προβλήματα που απασχολούν τους ανθρώπους. Αντί να βλέπουμε την λύση και την διέξοδο των προβλημάτων μόνο μέσα από τη ραγδαία τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο, η Εκκλησία μας καλεί να τα προσεγγίσουμε με βαθειά έμπρακτη πίστη και αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μερικές σύγχρονες προκλήσεις και εμπόδια στη πνευματική ζωή που δυστυχώς λόγω της εκκοσμίκευσης και αποχριστιανικοποίησης της κοινωνίας πολλές φορές ούτε καν τα υποψιαζόμαστε, πόσο μάλλον να αντισταθούμε είναι οι εξής:

2η Νεανική Σύναξη: Βασικές διαφορές Ορθοδόξων-Καθολικών και Προτεσταντών

Αρχονταρίκι 22 Σεπτεμβρίου 2024

Κήρυγμα την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2024

Χωρίς Ορθοδοξία δεν υπάρχει Σωτηρία..!

                                                             

                                                            του π. Αντωνίου  Χρήστου

Αγαπητοί μου Αναγνώστες, γνωρίζω ότι αν δει κάποιος σήμερα αυτό τον τίτλο του άρθρου μας που επιλέξαμε, σε κάποιο τοίχο θα υποθέσει ότι το έχει γράψει κάποιος φανατικός ζηλωτής Χριστιανός, προφανώς και Γ.Ο.Χ. ή που ανήκει σε κάποια χριστιανική οργάνωση-αδελφότητα και το κυριότερο πως είναι ως το περιεχόμενο κάπως υπερβολικό! Υπάρχουν ένα σωρό καλοί άνθρωποι και σε άλλες θρησκείες και χώρους, εκτός Ορθόδοξου Χριστιανισμού που πολλές φορές είναι σε έργα και καλύτεροι και από τους Ορθοδόξους και τους ανήκει αντικειμενικά ο σεβασμός και γιατί όχι ακόμη και η σωτηρία! Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Η απάντηση στις γραμμές που ακολουθούν…!

Κήρυγμα την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2023

Παγκόσμιες προκλήσεις και ορθόδοξες «απαντήσεις».

                                                          

                                                              του π. Αντωνίου  Χρήστου

    Αγαπητοί αναγνώστες, όσο και να προσπαθούμε τους θερινούς μήνες που διανύουμε να ασχοληθούμε με όσο το δυνατόν πιο «ανάλαφρα» και «ξεκούραστα» θέματα, είναι οι εξελίξεις τέτοιες και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, που μας αναγκάζει να «βουτήξουμε στα βαθιά»  όσο και αν αυτόν είναι δύσκολο και ίσως κουράζει. Ας αρχίσουμε λοιπόν…

Κήρυγμα την Κυριακή της Ορθοδοξίας

Κήρυγμα στην Κυριακή της Ορθοδοξίας 2019

Κήρυγμα την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2017.

Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας.

  

                                                       του π. Παναγιώτη Γκέζου

“Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, 

αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν.”

Η ορθόδοξος πίστης,

                        ύστερα από τόσους αγώνες,

από κατατρεγμούς και διωγμούς,

                    από μαρτύρια και κατακόμβες

πέρασε στον θρίαμβο και αισθητοποιεί

ακόμη περισσότερο

                    αυτή την νίκη της Ορθοδοξίας.

Οι μεγάλοι Πατέρες

                         και οι Σύνοδοι μάς χάρισαν

την μόνη σωστή πίστη,

                 την μόνη ανόθευτη διδασκαλία.

Ο συνδυασμός

της καθαρότητας της διδασκαλίας

με την αγνότητα της ζωής

                                        είναι η Ορθοδοξία.

       Αυτή είναι η βαριά μας κληρονομιά.

Αυτήν την Ορθοδοξία

καλούμεθα να διαφυλάξουμε

και στην εποχή μας, από τόσους

και τόσους εχθρούς που μας πολιορκούν.

Πόσο φοβερό είναι κάτι τέτοιο !

Να κρατάμε πάντα την πόρτα

του σπιτιού και της καρδιάς μας κλειστή

  στους εχθρούς αυτούς της  Ορθοδοξίας!

Μπορεί

             και εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί

να γίνουμε εχθροί της Ορθοδοξίας,

όταν δεν παρουσιάζουμε στην εποχή μας

 τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος :

   την αγάπη, την χαρά, την μακροθυμία,

την αγαθότητα, την πραότητα,

την δικαιοσύνη.

  Αποστολή μας είναι να παρουσιάσουμε

                στην εποχή μας πίστη και ηθική.

Πίστη θερμή,

ατράνταχτη στο ορθόδοξο δόγμα,

                        μετουσιωμένο σε ηθική ζωή.

Μη φύγεις, λέγει ο άγιος Ι. Χρυσόστομος,

από την Εκκλησία και δεν πρόκειται

να προδοθείς ποτέ από αυτήν.

                              Εάν όμως φύγεις, η αιτία

δεν οφείλεται στην Εκκλησία

                αλλά στην ιδική σου μικροψυχία.

Τίποτε άλλο δεν είναι ίσο

                                            με την Εκκλησία.

     Η Ορθοδοξία δεν είναι μία θρησκεία

Είναι η οδός της φανέρωσης

                  του αληθινού Θεού στην ιστορία.

Εκτός Ορθοδοξίας, δηλαδή εκτός της Μίας,

Αγίας, Καθολικής

και Αποστολικής Εκκλησίας,

                                       δεν υπάρχει σωτηρία.

 Η Ορθοδοξία θα κυριαρχήσει παγκοσμίως

     όχι ως ιδέα, αλλά ως ζωντανή μαρτυρία

της πίστεως εκείνων,

που συσταυρώνονται με τον Χριστό

και δίνουν μια αληθινή ομολογία γι’ Αυτόν.

Ομιλία στην Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Oρθόδοξη βάπτιση στην Ολλανδία.

  Στο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από τη βάπτιση ενός Ολλανδού και στη συνέχεια την υπαίθρια Θ. Λειτουργία και την πρώτη φορά που ο νεοφώτιστος μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού... Και το όνομα αυτού Nektarios !!! 

   Βλέπουμε την πομπή προς το σημείο όπου θα γίνει η βάπτιση με τους πιστούς να κρατάνε εικόνες στα χέρια: του Αγίου Νεκταρίου αλλά και του μακαριστού Γέροντος Πορφυρίου! Η βάπτιση έγινε την Πέμπτη 21 Απριλίου 2011. Ο μοναχός με το ράσο και τα άσπρα γένια είναι ο Ολλανδός Josef Van den Berg πρώην μαριονετίστας, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, ο οποίος τώρα ζει ως ερημίτης. Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1949 και παράτησε το θέατρο στα 42 του, στο απόγειο της δόξας του και με θαυμαστό τρόπο κάτι άλλαξε μέσα του και αποφάσισε να παρατήσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ , ΧΡΗΜΑ , ΔΟΞΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΦΙΛΟΥΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, να γίνει Ορθόδοξος Χριστιανός και να ασκητέψει σε μια καλύβα στην Ολλανδία , αφού πρώτα συνάντησε τον Γέροντα Σωφρόνιο στο Έσσεξ και στη συνέχεια το γέροντα Πορφύριο αλλά και τον Γέροντα Παϊσιο στο Αγ. Όρος.
   Η βάπτιση έγινε στο Waal κοντά Neerijnen από τον πατέρα Dušan. Παρόντες ήταν αρκετοί διάκονοι και ιερείς από τις σερβικές ενορίες Sveti Nektarije Eginski από Breda, Sveta Trojica από το Ρότερνταμ, αλλά και τη ρωσική ενορία Αγίου Τύχων από Nijmegen και εβδομήντα ορθόδοξοι πιστοί. Αυτά είναι τα θαύματα της πίστεως μας ανά την Ορθόδοξη Οικουμένη. Στο βίντεο αξίζει να παρατηρήσετε το υπαίθριο παρεκκλήσιο αλλά και την Αγία Τράπεζα που είναι πάνω στο μικρό καροτσάκι που χρησιμοποιούσε ως μαριονετίστας ο ερημίτης Ολλανδός μοναχός. 
  
http://www.youtube.com/watch?v=MwLrxZiNe9I

Μία συνέντευξη με τον Σεραφείμ Maamdi, έναν Ορθόδοξο Κούρδο

 

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ   Από τα τριάντα εκατομμύρια Κούρδων που ζουν στον κόσμο, η μεγάλη πλειοψηφία είναι μουσουλμάνοι, ενώ το μικρότερο μέρος ασπάζεται τον Γεζιτισμό. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2002, στη Ρωσία υπάρχουν 19.600 μουσουλμάνοι Κούρδοι και 31.300 Γεζίτες Κούρδοι. Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτή τη στιγμή, εκπρόσωποι αυτών των ανθρώπων έρχονται στην Ορθοδοξία και γίνονται μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Σεραφείμ Maamdi μιλά γι' αυτό με περισσότερες λεπτομέρειες. -Σεραφείμ, παρακαλούμε μιλήστε μας για τον εαυτό σας, και για το πώς ήρθατε στην Ορθόδοξη πίστη. -Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Γεωργία. Η εθνικότητά μου είναι Κουρδική και οι ρίζες μου είναι από το Τουρκικό Κουρδιστάν. Μετά τη γενοκτονία του λαού μας στις αρχές του εικοστού αιώνα, ένα μέρος των Κούρδων μετακινήθηκε προς την Αρμενία, και από εκεί στη Γεωργία, τη Ρωσία και άλλες χώρες. Οι πρόγονοί μου ήσαν μέρος αυτής της διασποράς. Ένα μεγάλο μέρος των Κούρδων ομολογεί το Ισλάμ, ενώ μια μικρότερη μερίδα ασκεί τη συγκρητιστική λατρεία που ονομάζεται Γεζιτισμός. Ήμουν ένας Γιαζίντ. Όπως όλοι οι Γεζίτες, πήγαινα ως παιδί με τους συγγενείς μου στην Ορθόδοξη εκκλησία. Είχαμε εικόνες στο σπίτι, μπροστά από τις οποίες τοποθετούσαμε κεριά τις Κυριακές και τις ημέρες των γιορτών – δηλαδή, το θεωρούσαμε φυσιολογικό να λατρεύεται ο ήλιος και ταυτόχρονα να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Όμως ένοιωθα να με έλκει πάρα πολύ ο Χριστός. Όταν άκουγα γι’ Αυτόν στην τηλεόραση, ή όταν κάποιος μου μιλούσε γι’ Αυτόν, άκουγα πάντα με μεγάλη περιέργεια. Το 2002, μετακόμισα στη Μόσχα μαζί με την οικογένειά μου. Εκεί, κάποιος μου έδωσε ένα αντίγραφο της Καινής Διαθήκης. Από εκεί ξεκίνησαν όλα ... Διάβαζα τα Ευαγγέλια επί 4-5 ώρες καθημερινά. Μερικές φορές τα διάβαζα όλη νύχτα. Τα διάβαζα και δεν χόρταινα να τα διαβάζω, και αποστήθισα πολλά χωρία απ’ έξω, πριν ακόμα να βαφτιστώ. Έμεινα έκπληκτος, με το πώς ο κόσμος γύρω μου άλλαξε αφού διάβασα για τον Χριστό. Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον Κύριο. Έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή μου κι εγώ απλά Τον ερωτεύτηκα. Ο Γεζιτισμός δεν σου το δίνει αυτό. Δεν περιέχει καμία συνάντηση με το Θεό – καμία ζωντανή κοινωνία ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει καμία απολύτως επαφή με τον Δημιουργό. Ο Γεζιτικός θεός είναι πολύ μακριά από τον άνθρωπο. Όμως στο Χριστιανισμό, το πιο σημαντικό πράγμα που βρήκα ήταν μια ζωντανή κοινωνία με τον Κύριο. Δεν μπορεί να μεταδοθεί με λόγια - όταν είσαι με τον Θεό ... είναι δύσκολο να το εξηγήσει κανείς σε έναν άνθρωπο που δεν έχει βιώσει ποτέ επικοινωνία με τον Θεό – όπως είπε ο προφήτης Δαβίδ: «γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος»· (Ψαλμ. 33:9). Πρέπει να το γευθείτε οι ίδιοι. Έτσι, αποφάσισα να βαφτιστώ. Πήγα στο Νίζνυ Νόβγκοροντ και εκεί γνώρισα έναν ιερέα ο οποίος αφιέρωσε αρκετές ώρες από το χρόνο του καθημερινά για να με προετοιμάσει σωστά. Προετοίμασα τον εαυτό μου πολύ σοβαρά για το Βάπτισμα, και θεωρώ πως αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Το βάπτισμά μου έλαβε χώρα στη γιορτή της Πεντηκοστής του 2007. Μπόρεσα να καταλάβω πώς είχε μεταμορφωθεί η καρδιά μου, και βίωσα μια ανείπωτη χαρά. Δεν αισθανόμουν τα πόδια μου…ήταν σαν να επέπλεα, και τα πάντα γύρω μου είχαν αλλάξει. Έγινα ένας καινούργιος άνθρωπος. Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσω αυτό που ο Κύριος μου αποκάλυψε στα βάθη της καρδιάς μου. Ένιωσα το χέρι του Θεού. Άρχισα να βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια, και οι άνθρωποι γύρω μου παρατήρησαν επίσης την αλλαγή που ο Κύριος επεξεργάσθηκε μέσα μου δια του βαπτίσματος. Στην πνευματική μου γέννηση πήρα το όνομα Σεραφείμ, και από εκείνη τη στιγμή, ο Χριστός έγινε το νόημα της ζωής μου και ο στόχος μου έχει γίνει να Τον ακολουθώ. ΠΗΓΗ: The Light of Christ in Kurdistan

Κήρυγμα στη Κυριακή της Ορθοδοξίας.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ  ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ  ΒΟΥΛΑΣ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (4/3/2012)

  Διανύουμε ήδη την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, σεβαστέ μου αδελφέ και συλλειτουργέ  π. Γεώργιε και αγαπητοί μου αδελφοί και η Εκκλησία μας, προβάλλει τον θρίαμβό της, πάνω σε γεγονότα και κακοδοξίες ,που συντάραξαν τους κόλπους της , περισσότερο από έναν αιώνα (726-843 μ.Χ ). Φυσικά η Εκκλησία, ήταν αναπόφευκτο “να μην ορθοτομήσει τον Λόγο της αληθείας”, βγαίνοντας νικήτρια και κερδισμένη, με διευρυμένη την αλήθεια και την συνείδησή Της γι’ αυτήν, αφού δεν πρόκειται για κάποιο ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά για θεανθρώπινο οργανισμό, με ιδρυτή Της τον Χριστό και συντήρητή της το Πανάγιο Πνεύμα .

   Πολλοί πιστεύουν εσφαλμένα, ότι κατά την σημερινή ημέρα γιορτάζουμε την νίκη των εικονοφίλων έναντι των εικονομάχων . Αυτή η άποψη δεν είναι σωστή, γιατί η Εκκλησία δεν καταδίκασε μόνο τους πολεμίους των εικόνων, αλλά και αυτούς που τις τιμούσαν  με μη ορθόδοξο τρόπο .

   Καλύτερα όμως ας πάρουμε τα γεγονότα με την σειρά :

  Στους 2 πρώτους αιώνες η Εκκλησία επηρεασμένη από τον Ιουδαϊσμό και τις απαγορευτικές διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης δεν θεώρησε αναγκαία την ανάπτυξη χριστιανικής τέχνης. Απλώς περιορισθεί σε κάποια  σύμβολα και παραστάσεις. Ακόμα και ο Χριστός συμβολικά αποδιδόταν, άλλοτε ως Καλός Ποιμήν ή Ορφέας ή Μωϋσής και άλλες τέτοιες ποικίλες παραστάσεις. Από τον Γ ΄αιώνα η Εκκλησία προχωρά δειλά δειλά στην εξ’ εικόνιση του Χριστού και  στις αρχές ήδη του Δ΄αιώνος, έχουμε ευρεία εξάπλωση αυτής, στην διακόσμηση Ναών και  χριστιανικών σπιτιών. Από τότε έγινε εκκλησιαστική συνείδηση .

   Βέβαια οι αντιδράσεις υπήρχαν από πολλές αιρετικές ομάδες, αλλά κορυφώθηκαν και συστηματοποιήθηκαν τον Η΄ και Θ΄ αιώνα στα πρόσωπα των Αυτοκρατόρων Λέοντος του Γ΄ αρχικώς , Κωνσταντίνου και Νικήτα των Ισαύρων στην συνέχεια και από εκκλησιαστικής πλευράς από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αναστάσιο και των συμμετεχόντων στην Σύνοδο της Ιερείας το 754.      Ενδιάμεσα των παραπάνω προσώπων, ακολούθησαν γεγονότα εντάσεως ,καταστροφές εικόνων και αγιογραφιών ή αφαίρεσή τους, από τους ναούς και τα σπίτια, κατάσχεση ιερών αμφίων με παραστάσεις , διωγμοί των εκκλησιαστικών ηγετών που αντιδρούσαν και άλλα τέτοια θλιβερά και βίαια γεγονότα .

  Όταν όμως ανέλαβε αυτοκράτειρα η Ειρήνη η Αθηναία , γνωστή εικονόφιλος, ευνόησε να συγκληθεί η 7η Οικουμενική Σύνοδος το Σεπτέμβριο του 787 στην Νίκαια της Βιθυνίας με συμμετοχή 350 Επισκόπων .Εκεί στην αρχή μετανόησαν οι εικονομάχοι Επίσκοποι Βασίλειος Αγκύρας, Θεόδωρος Μύρων και Θεοδόσιος Αμμορίου ,για τις θέσεις αλλά και για τις πράξεις τους που είχε ως αποτέλεσμα να αναβληθεί η Σύνοδος στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, ένα χρόνο πριν. Πράγματι η Σύνοδος τους δέχτηκε ως μέλη της πλέον και στην συνέχεια ασχολήθηκε με το θέμα των εικόνων, αποκαθιστώντας αυτές με το περίφημο «Η γαρ της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει και ο προσκυνών την εικόνα ,προσκυνεί εν αυτή του εγγραφομένου την υπόσταση».

    Βέβαια το θέμα και οι εντάσεις δεν σταμάτησαν εκεί αλλά συνεχίστηκαν μέχρι το 843 και σταμάτησαν ξαφνικά, όπως ακριβώς άρχισαν, με τον τελικό θρίαμβο της Ορθοδοξίας, την αναστήλωση των εικόνων και την θέσπιση από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιο τον Ομολογητή, την εορτή που γιορτάζουμε και εμείς σήμερα, κάθε Κυριακή της Α΄ εβδομάδα των Νηστειών .

   Από τα παραπάνω γεγονότα καταλαβαίνουμε αγαπητοί μου αδελφοί, ότι οι κυριότερες αιτίες των εικονομαχικών έριδων, ήταν κοινωνικές και πολιτικές και φάνηκαν μετά την κήρυξη της εικονομαχίας. Στην αρχή ξεκίνησε ως θρησκευτική διαμάχη, εξελίχθηκε σε θεολογική και με τον χρόνο συνδέθηκε με πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και γενικότερες εκκλησιαστικές τάσεις, ώστε να καταλήξει σε προσπάθεια ολοκληρωτικής κυριαρχίας του πνεύματος της Ανατολής στην Ελληνοχριστιανική Ρωμαίικη Αυτοκρατορία, αυτό που ονομάζουμε σήμερα λανθασμένα Βυζάντιο .

   Μετά από τα όσα επιλεκτικά ,ιστορικά γεγονότα παραθέσαμε, τίθονται τα ερωτήματα :Γιατί προσκυνούμε τις εικόνες ;  Γιατί δεν ονομάζεται η σημερινή εορτή Κυριακή της Εικονοφιλίας ; και Τελικά τι είναι Ορθοδοξία ;

    Οι εικόνες είναι ένα καθοριστικό σημείο της εκκλησιαστικής πραγματικότητας .Δεν είναι απλό  θέμα, αλλά γεγονός ζωής, που καθορίζει την πνευματική στάση και πορεία της Εκκλησίας μας και του κάθε πιστού .  Πόσο σημαντικές είναι οι εικόνες και η θεολογία τους, στην ζωή της Εκκλησία μας, αποδεικνύεται στο γεγονός ότι για καμιά άλλη τέχνη ,δεν συγκλήθηκε Οικουμενική Σύνοδος και  δεν έγινε τόσος θεολογικός αγώνας ,όσο για τις ιερές εικόνες .Γιατί η εκκλησία ενδιαφέρθηκε τόσο πολύ για τις εικόνες; Γιατί επιβεβαιώνουν την ενανθρώπιση του Χριστού . Οι εικονομάχοι με μανία πολέμησαν θεολογικά την παράσταση του Χριστού σε εικόνες με τα εξής επιχειρήματα : Δεν πρέπει να υπάρχουν εικόνες γιατί το απαγορεύει η Π.Δ. :Η Εκκλησία όμως δια στόματος του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού έρχεται να απαντήσει :«Ότι πράγματι, πολύ σωστά η Π.Δ. απαγορεύει να έχουμε εικόνες, γιατί είχαμε παλαιά δεδομένα .Πώς να ζωγραφίζαμε Τον Θεό όταν δεν τον βλέπαμε ;Στην Κ.Δ. όμως είναι διαφορετικά γιατί είδαμε Τον Θεό βλέποντας τον Χριστό και έτσι έχουμε την μορφή του να τον ζωγραφίσουμε. Μετά από 25 χρόνια αργότερα ο εικονομάχος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Ε΄ απαντάει στους Ορθοδόξους προσπαθώντας να αποδείξει ότι ο Χριστός που είδαμε δεν είναι Θεός ,λέει: Ο Χριστός  είναι διπλό πρόσωπο Θεός και άνθρωπος .Αν χωρίσει κανείς την μία από τις δύο φύσεις ,τότε πέφτει κανείς στην αίρεση του Νεστοριανισμού. Αν πάλι κανείς πει ότι απεικονίζει την ανθρώπινη ή την θεία φύση τότε πέφτει σε διπλό ατόπημα ,και στην απεικόνιση της θείας φύσεως που σημαίνει ταυτόχρονα περιορισμός σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο (που αυτό ακριβώς είναι άνθρωπος) και δεύτερον αν δεν είναι κάτι από αυτά τα δύο τότε είναι είδωλο . Το λάθος του είναι ότι ξεκινάει με εσφαλμένη  βάση ,αφού δίνει αυθαίρετο ορισμό το τι είναι εξεικονισμός . Ότι δηλαδή περιγράφουμε την φύση Του Θεού και κατά συνέπεια την φύση των πραγμάτων με τον εξεικονισμό .Στην περίπτωση του Χριστού ,ότι εξεικονίζουμε την θεία και την ανθρώπινη φύση του .Ότι δηλαδή περιγράφουμε την Ουσία Του Θεού .Η απάντηση του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού ήταν και πάλι άμεση .Εμείς δεν εξεικονίζουμε Τον Θεό ως Θεό, αλλά ζωγραφίζουμε αυτό που είδαμε, (το οραθέν είδος) γιατί πολύ απλά η εξεικόνιση προϋποθέτει κάποια μορφή, εικονίζουμε την Υπόστασή του .

Οί άγγελοι που δεν έχουν μορφή πως τους εξεικονίζουμε ; αντιπαραβάλλουν πάλι οι εικονομάχοι .

Ο άγιος Ιωάννης ο   Δαμασκηνός απαντά: Εξεικονίζουμε τους Αγγέλους γιατί κατ’οικονομία Του Θεού κάνει συγκατάβαση και φανερώνονται με οικείες μορφές στον άνθρωπο. Επίσης το ίδιο επιτρέπει και στην εμφάνιση του διαβόλου, με διάφορες μορφές. Εμείς καταγράφουμε αυτό που είδαμε. «Η αγιογραφία είναι ενδεικτική και εκφαντορική του κρυφίου», δηλαδή, μας δείχνει ότι υπάρχουν άγγελοι και όχι τι είναι άγγελοι και πως υπάρχουν . Στην Ορθοδοξία, ο αγιογράφος ότι έχει αποκαλυφθεί το αναπαριστά ,το ιστορεί ,το καταγράφει ,ως ιστορική πλέον μορφή και δεν προσθέτει δικά του στοιχεία που αντλούνται από την φαντασία του .Το αναπαράγει, το ανατυπώνει σαν σφραγίδα στο χαρτί .

   Αντίθετα στην Δύση που την διέπει το πνεύμα της Αναγεννήσεως,  εκεί  ο ζωγράφος δημιουργεί μόνος του μορφές .Είναι χαρακτηριστικό το εξής τραγελαφικό :Οι περισσότερες απεικονίσεις της Παναγίας μας στην Παπική εκκλησία είχαν και έχουν μορφές όχι όπως  η Ιερά Παράδοση διέσωσε αλλά από αγαπημένες γυναίκες των καλλιτεχνών!!! Ο ανθρωπομορφισμός δηλαδή στο μεγαλείο του!  Το σωστό είναι όμως ότι δεν πάμε εμείς προς τον Θεό ,αλλά Αυτός έρχεται σε εμάς .Αν γινόταν το αντίθετο όπως πιστεύουν στην Δύση ,τότε δεν θα χρειαζόταν να κατέβαινε ο Θεός στον κόσμο, αλλά θα πήγαινε ο άνθρωπος σ’ Αυτόν, χωρίς να χρειαζόταν η ενανθρώπισή του.

 Εμείς λοιπόν προσκυνούμε τις εικόνες του Χριστού της Παναγίας και των Αγίων καθώς και τα άγια λείψανα τους, τιμώντες όχι τις εικόνες καθ’ αυτό ,αλλά το πρωτότυπο που εικονίζουν ,το πρόσωπο, αφού κάθε τι που είναι ορατό μπορεί να αποτυπωθεί .Γι΄ αυτό λοιπόν κάθε εικόνα είναι ο αισθητός χώρος που επενεργεί το Άγιο Πνεύμα . Οι εικόνες είναι ανοικτό Ευαγγέλιο που μπορούν να το διαβάσουν γραμματισμένοι και αγράμματοι .Είναι λοιπόν ένας από τους πολλούς τρόπους τιμής και προσκύνησης της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας προς πνευματική ωφέλεια της Στρατευομένης.

   Στο ερώτημα ,γιατί η σημερινή ημέρα δεν ονομάστηκε Κυριακή της εικονοφιλίας ,αλλά πολύ σωστά Κυριακή της Ορθοδοξίας έχουμε να απαντήσουμε : Όπως ακούσαμε  από τα γεγονότα αλλά και από την θεολογία της εικόνας ,δεν είχαμε νίκη των εικονοφίλων και ήττα των εικονομάχων .Βέβαια εξ’αντικειμένου έχουμε την θέση των εικονοφίλων να υπερισχύει .Ποιών εικονοφίλων όμως; των Ορθοδόξων. Γιατί είχαμε και εικονόφιλους που παρασυρμένοι από την υπερβολική ευσέβειά τους ,η τιμή τους δεν διέβαινε προς το πρωτότυπο, αλλά στην εικόνα καθ’ αυτή , ιδιαίτερα δε σε αυτές που θεωρούνταν «αχειροποίητες». Πολλοί τέτοιοι εικονόφιλοι λοιπόν , χρησιμοποιούσαν τις εικόνες ως αναδόχους κατά την βάπτιση των παιδιών τους ή χρησιμοποιούσαν τα χρώματά τους ως φάρμακα ή ακόμα χειρότερα πολλοί κληρικοί αλλά και λαϊκοί ανακάτευαν την Θεία Ευχαριστία με χρώματα εικόνων. Άλλοι ακόμα πίστευαν στο υλικό που είναι φτιαγμένη η εικόνα ή εξομολογούνταν σε αυτές και όχι στους κληρικούς και άλλα τέτοια έκτροπα .

 Έχοντας υπόψη τους αυτές τις υπερβολές μερικοί, χωρίς ίσως και να το καταλάβουν πέρασαν στο άλλο άκρο που είναι η εικονομαχία .Όταν τους κάλεσε όμως η Εκκλησία να ανακαλέσουν τις διδασκαλίες τους, αυτοί έμειναν στις θέσεις τους γι’αυτό και αναθεματίστηκαν από Αυτήν .

Γι’ αυτό πλέον μιλάμε για θρίαμβο όλης της Ορθοδοξίας καθώς μιλάμε για αποκατάσταση αιρετικών θεολογικών τάσεων από την Εκκλησία με το αλάθητο των Οικουμενικών Συνόδων και στην συγκεκριμένη περίπτωση της 7ης Οικουμενικής .

   Τέλος,μιλούμε για Ορθοδοξία . Τι είναι τελικά η Ορθοδοξία; Ορθοδοξία είναι η γραπτή και η προφορική παράδοση της Εκκλησίας μας .Είναι το δόγμα που εκφράστηκε και θεσπίστηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους και αποτελεί την συνείδηση ολόκληρου του σώματος της Εκκλησίας .Ορθοδοξία όπως θα ακούσουμε σε λίγο από τους ιερείς μας, είναι : «Οι Προφήτες όπως είδαν ,οι Απόστολοι όπως εδίδαξαν, η Εκκλησία όπως παρέλαβε, οι Διδάσκαλοι όπως εδογμάτισαν , η Οικουμένη όπως συγκατατέθηκε ,η χάρις όπως έλαμψε ,η αλήθεια όπως αποδείκτηκε ,το ψέμα όπως καταδικάστηκε  ,η σοφία όπως παρουσιάστηκε ,ο Χριστός όπως εβράβευσεν».

Συνεχίζει παρακάτω «Αυτή είναι η πίστη των Αποστόλων ,αυτή είναι η πίστη των Πατέρων ,αυτή η πίστη των Ορθοδόξων ,αυτή είναι η πίστη που στήριξε την Οικουμένη».

   Αυτά τα θεόπνευστα λόγια είναι ακριβώς Ορθοδοξία . Προσοχή όμως δεν μπορούμε να μιλάμε για Ορθοδοξία ,για σωστή γνώμη δηλαδή , χωρίς αυτόματα να αναφερόμαστε στην Εκκλησία και την μυστηριακή ζωή της . Ορθοδοξία και Εκκλησία είναι ταυτόσημα .Όταν αναφέρουμε την μία έννοια ,είναι σαν να αναφέρουμε ταυτόχρονα και την άλλη .Η Ορθοδοξία γραφείου όσο σωστή και πατερική και αν είναι ,έξω από το σώμα και την μυστηριακή ζωή της εκκλησίας δεν υφίσταται γιατί όπως λέει και ο Άγιος Κυπριανος: «Εκτός της εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία» .

 Το ίδιο και για την Εκκλησία ,δεν μπορούμε να μιλάμε για συμμετοχή στα μυστήρια χωρίς σωστή ,Ορθόδοξη ομολογία πίστεως .Τότε έχουμε αίρεση και επομένως απώλεια και όχι σωτηρία .

   Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει επίσης να προσέξουμε είναι να έχουμε όχι μόνο σωστή πίστη αλλά και σωστή ζωή . Πρέπει δηλαδή η Ορθοδοξία μας ,να είναι και Ορθοπραξία.  Επίσης αυτά τα δύο είναι ή πρέπει να είναι ταυτόσημα. Πρέπει οι πράξεις μας να συμβαδίζουν με την πίστη μας όσο μπορούμε. Αυτό άλλωστε μας καλεί να κάνουμε ιδιαίτερα την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία που είδη βαδίζουμε. Πρέπει δηλαδή με την βοήθεια και την χάρη Του Θεού να μετατρέψουμε την Ορθοδοξία μας σε βίωμα και ζωή. Οφείλουμε να τα ζήσουμε καθώς  τα δόγματα δεν είναι θεωρητικά ιδεολογήματα ή φιλοσοφικές ιδέες .

Τα δόγματα είναι αλήθειες ζωής αιωνίου ,που πρέπει να βρούμε την πρακτική τους διάσταση στην ζωή μας . Όπως όλοι οι Ἀγιοι , πρέπει να γίνουμε «της Αλήθειας εραστές και της Ορθοπραξίας τηρητές» .

   Αυτό καλείται να πράξει ο καθένας από εμάς, αγαπητοί μου αδερφοί ,μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας μας .Καλούμαστε να κάνουμε την ζωή μας, λειτουργική προσφορά θυσίας και αγάπης για τον Χριστό . Καλούμαστε να αναστηλώσουμε την εικόνα Του Θεού που έχουμε μέσα μας όταν πλαστήκαμε ,και δυστυχώς καθημερινά αμαυρώνουμε με τις προσωπικές πτώσεις και αμαρτίες μας. Αυτή είναι η πραγματική  κρίση που κυρίως πρέπει να μας ανησυχεί και να προβληματίζει.  Καλούμαστε λοιπόν να εξέλθουμε της πνευματικής κρίσεως, καθιστώντας την καρδιά μας και πάλι καθαρή , με τη συμμετοχή μας στα σωστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας και στις κατανυκτικές Ακολουθίες της. Καλούμαστε  να αφήσουμε τον λυτρωτή Χριστό να κατοικήσει μέσα στην ψυχή μας . Δηλαδή καλούμαστε να γίνει η ζωή μας, όχι απλά μίμηση Χριστού, αλλά έμψυχη Εικόνα Του. Προσεύχομαι και το εύχομαι για  όλους, ευχηθείτε σας παρακαλώ και προσευχηθείτε και εσείς για εμένα!          Συγχωρέστε με αν σας κούρασα!  Έτη πολλά καλά και ευλογημένα!             

π. Αντώνιος Χρήστου

        

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Εύχομαι η Εορτή της Ορθοδοξίας μας να είναι και φέτος λαμπρή, αλλά κυρίως ουσιαστική!

Μη ξεχάσουμε ποτέ ότι η Ορθοδοξία σημαίνει παράλληλα και Ορθοπραξία καθώς επίσης, ότι αυτά τα δύο ταυτίζονται και πραγματώνονται στην "Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία" του Ιησού Χριστού.

Ας είμαστε λοιπόν γνήσια μέλη της και τότε η καθημερινότητα θα γίνει μια ουσιαστική γιορτή με σκοπό και προορισμό, τη Βασιλεία των Ουρανών!

Έτη πολλά καλά και ευλογημένα!

π. Αντώνιος Χρήστου

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ-Κυριακή τῆς Ὁρθοδοξίας

    Ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνας, ὅσο καὶ ἄν εἶναι διαφορετικοὶ οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι Τὸν ἀντιλαμβάνονται. Ἡ συνάντηση με τὸ Χριστὸ θὰ ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ τὸ ποσοστὸ ποὺ ὁ Χριστὸς ποὺ ἀναζητοῦμε εἶναι ὁ πραγματικὸς Χριστός. Ἡ ὀρθὴ δόξα γιὰ τὸ ποιὸς καὶ τί εἶναι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη στὸ ξεκίνημά μας γιὰ τὴν πορεία μας πρὸς τὴ συνάντηση μὲ Αὐτὸν ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀρκετή. Πρέπει νὰ ἀκολουθηθεῖ καὶ νὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ τὸ ἀνάλογο βίωμα, στὸ ὁποῖο συμμετέχει ὁ ὅλος ἄνθρωπος.

    Συχνὰ μὲ τὰ νοήματα καὶ τὰ λόγια ἀναφερόμαστε στὸν πραγματικὸ Χριστό, ἀλλὰ τὰ βιώματά μας ἀναφέρονται σὲ ἕναν ἄλλο Χριστό. Μπορεῖ νὰ περιγράφουμε μὲ λόγια τὸ Θεὸ ὥς τὸν φιλόστοργο πατέρα ποὺ «ἐκένωσε ἑαυτὸν» καὶ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ μᾶς τὰ παιδιά Του, ἀλλὰ ταυτόχρονα νὰ βασανιζόμαστε ἀπὸ συναισθήματα ἐνοχῆς γιὰ τὶς ἀμαρτίες μας καὶ  ἀπὸ τὸ φόβο τῆς τιμωρίας ποὺ θὰ μᾶς ἐπιβάλει σκληρὰ καὶ ἀνελέητα. Μπορεῖ νὰ λέμε μὲ λόγια ὅτι μόνο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς σώζει καὶ ταυτόχρονα συνασθηματικὰ νὰ βασιζόμαστε αὐτοδικαιωτικὰ στὰ καλὰ μας ἔργα.

    Ἡ σωστὴ ἀντίληψη τῆς πορείας ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ συνάντηση μὲ τὸν ἀναστήμενο Χριστὸ οὔτε πολυτέλεια εἶναι οὔτε διαπραγματεύσιμη καὶ οὔτε εἶναι ἔνδειξη εὐρύτητας πνεύματος ἤ συμβιβαστικὴ διάθεση γύρω ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη. Ὄχι μόνο δὲν εἶναι φιλάνθρωπο νὰ δεχόμαστε τὴν πλάνη τοῦ πλανημένου, ἀλλὰ ἐντελῶς ἀπάνθρωπο καὶ τερατῶδες. Εἶναι πραγματικὰ ἀπάνθρωπο νὰ μὴν καταπολεμὰ κανεὶς μὲ ὅση δύναμη ἔχει τὴν πλάνη τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ πιστεύει πὼς μπορεῖ νὰ πηδήξει ἀπὸ ἕνα ὕψος ἑκατὸ  μέτρων χωρὶς νὰ πάθει τίποτε. Ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης ἀπάνθρωπο καὶ ἀντιχριστιανικὸ νὰ πολεμάει κανεὶς τὸν πλανημένο ἀντὶ νὰ πολεμάει τὴν πλάνη του. Τίποτε ἀπ’ ὅ,τι μᾶς ἀποκαλύφθηκε γιὰ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ δὲν εἶναι θεολογικὴ φιλολογία, ἀλλὰ κάθε θεολογικὴ ἀποκάλυψη ἔχει μιὰ ἀποφασιστικῆς σημασίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἀνθρωπολογικὴ διάσταση.

     Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκολούθησε τὴν πορεία ποὺ περιγράφτηκε γιὰ μιὰ συνάντηση μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστό, πρέπει τώρα νὰ βεβαιωθεῖ ὅτι ἡ   πορεία αὐτὴ βασίζεται σὲ μιὰ σωστὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ θέλει νὰ συναντήσει καὶ μὲ τὴν πρώτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, τὴν Κυριακὴ τῆς Ὁρθοδοξίας, ἡ Ἐκκλησία τονίζει αὐτὴ τὴν ἀνάγκη. «Λύμης φθοροποιοῦ, φυγόντες κακοδόξων, ὀρθοδοξίας φέγγει καρδίας ἐλλαμφθῶμεν» (ἀπόστιχα Μικροῦ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Ὀρθοδοξίας).

     Ἡ Ἐκκλησία σήμερα προβάλλει μπροστά μας μιὰ ἱερὴ ἱστορία, θαυμαστῆς καὶ ἀδιάκοπης συνέχειας, ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὥς τοὺς δικούς μας τῆς σύγχρονης ἐποχής. Πατριάρχες, προφῆτες, ἀπόστολοι, μάρτυρες, ὅσιοι, ἅγιοι, πατέρες καὶ νεομάρτυρες, συστοιχήθηκαν μὲ ἐντιμότητα καὶ πιστότητα καὶ καταξίωσαν μὲ τὴ ζωή τους τὴν κλήση καὶ τὴν πίστη τους. Σ’ ἐμᾶς ἐναπόκειται τώρα νὰ συνεχίσουμε τὴν ἱερὴ αὐτὴ παρακαταθήκη καὶ ἀπὸ τὴ δική τους πνευματικὴ ἐμπειρία καὶ βεβαιότητα νὰ ξεπηδήσει ἡ πρόσκληση πρὸς τοὺς ἄλλους «ἔρχου καὶ ἴδε», ἀκριβῶς ὅπως συνέβη ἀπὸ τὸν Φίλιππο πρὸς τὸν ἀγαπημένο του φίλο Ναθαναήλ. Ἡ Ὁρθοδοξία ποτὲ δὲν ἐναρμονίσθηκε μὲ κοσμικὲς μορφὲς ἱεραποστολικῆς δράσης, ἀλλὰ μὸνο μέ μορφὲς μαρτυρίου σὲ κάθε προσωπικὴ ζωή.

04.03.2012                              Ἀπὸ τὸν π Π. Γκέζο

Πηγὲς: Γεώριος Π. Πατρώνος

Ομιλία στη Κυριακή της Ορθοδοξίας.