του π. Αντωνίου Χρήστου
Αγαπητοί μου Αναγνώστες, στον πνευματικό μας αγώνα, αυτή την τιτάνια και επίπονη προσπάθεια για κάθαρση,
φώτιση και θέωση, αναζητούμε διαρκώς την αφετηρία, το σημείο εκκίνησης. Συχνά, παρασυρόμαστε από τον ζήλο για άμεση κοινωνική δράση, για εξωτερικά κατορθώματα, για την «απαρχή» μιας φαινομενικά ενάρετης ζωής, όπως κατάντησε ο μοναχισμός δηλαδή στη Δύση. Όμως, όπως η σπορά δεν αποδίδει καρπούς χωρίς το κατάλληλο έδαφος και τη φροντίδα, έτσι και ο πνευματικός αγώνας δεν μπορεί να ξεκινήσει πραγματικά χωρίς την ένθερμη προσευχή και ειδικότερα την καρδιακή αδιάλειπτη Ευχή. Χωρίς αυτή την ιερή επικοινωνία με τον Θεό, κάθε προσπάθεια μοιάζει με κτίσιμο στην άμμο, χωρίς θεμέλια και σωστή βάση!
