Αρχονταρίκι 22 Ιουνίου 2025

Αρχονταρίκι 23 Μαρτίου 2025

Αρχονταρίκι 8 Δεκεμβρίου 2024

Αρχονταρίκι 3 Νοεμβρίου 2024

Αρχονταρίκι 13/10/2024 Ανάλυση Αποστολικού Αναγνώσματος ( Τίτου Γ΄ 8-15)

Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυρ. της Σαμαρείτιδος (Πράξ. Αποστ. ΙΑ΄ 19-30).

Είθε η χάρις του Αναστάντος Χριστού

να μας μορφοποιήσει την όλη ύπαρξη

 σε αληθινούς Χριστιανούς.

του π. Παναγιώτη Γκέζου

Η διάδοση του λόγου του Ευαγγελίου

                                    γίνεται μετά από το λιθοβολισμό

του πρωτομάρτυρα Στέφανου, γεγονός σημαντικό

                                          για την αποστολική Εκκλησία.

Στην αρχή της αποστολικής περικοπής

              ο συγγραφέας μας περιγράφει τη διδασκαλία

 του Ευαγγελίου στην Αντιόχεια

                            και την οργάνωση της εκεί Εκκλησίας.

Σημαίνει ότι ο κάθε πιστός

                              πρέπει να είναι ένας μικρός Χριστός.

Και άνευ αντιρρήσεως, το όνομα αυτό

    είναι το τιμιότερο, αφού χάριν αυτού του ονόματος

και της ζωής που περικλείει, χύθηκαν ποταμοί

                                   και λίμνες και θάλασσες αιμάτων.

Και στο σημείο αυτό δεν μπορεί

                                              παρά να αναρωτηθεί κανείς.

Ναι, το όνομα είναι τίμιο και άγιο, αλλά

όλοι όσοι ονομάζονται με αυτό το όνομα,

                                            είναι πραγματική Χριστιανοί;

Δυστυχώς η απάντηση για το σύνολο είναι αρνητική.

Και τούτο, διότι επί της ουσίας,

     λίγοι έως ελάχιστοι είναι οι αυθεντικοί χριστιανοί.

Οι υπόλοιποι ανήκουν είτε

                                           στο στρατόπεδο των χλιαρών,

για τους οποίους ο λόγος του Θεού

στο βιβλίο της Αποκαλύψεως είναι ρητός

                                                          και κατηγορηματικός

(Αποκ. Γ' 16),

είτε συμπεριλαμβάνονται στο στρατόπεδο των εχθρών

 του Χριστού και των αποστόλων μαθητών.

              Τούτο όμως δεν έχει καμία απολύτως σημασία,

διότι όπως σε όλα τα πράγματα

 και τις καταστάσεις της ζωής,

                         πολύ περισσότερο εδώ, δεν έχει σημασία

το μέγεθος της ποσότητας

                                              και η αριθμητική πλειοψηφία,

αλλά η ποιότητα των ανθρώπων

       που επιλέγουν συνειδητά ν' ανήκουν ως οργανικά

μέλη στο Σώμα του Χριστού

                και να είναι όντως πιστοί του Τριαδικού Θεού.

Αυτή η πραγματικότητα αποδεικνύει την δυναμική

                         του Ονόματος, τόσο στην εσωτερική ζωή,

 όσο και στην συμπεριφορά,

                   της ποιμαίνοντας Εκκλησίας, την εξωτερική.

Ο γλυκασμός και η χάρις της ομολόγητης ευχής,

να λειτουργεί κατ' αρχάς καθαρτικός

                                            και στην συνέχεια φωτιστικός,

αναδεικνύοντας τους μεγάλους

                                          αθλητές της νοεράς προσευχής,

στα ύψη της κατά χάριν θεόσεως.

                                          Πράγμα βεβαίως που αποτελεί

και τον καθαυτό σκοπό και προορισμό

                     του ανθρώπου στα όρια της επιγείου ζωής

και εντός της στρατευόμενης εκκλησίας.

Και άνευ αμφιβολίας

οι προσωπικότητες που επιλέγουν ως κύριο έργο ζωής

την μελέτη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού,

     με όλους τους εν γένει πνευματικούς-δογματικούς,

και όχι μόνον τις αγώνες τους,

                     αποτελούν την πνευματική αριστοκρατία

της Εκκλησίας μας και τους πνεύμονες ζωής

                                                    ολόκληρης της κοινωνίας.

Είναι χρέος της Εκκλησίας να ανοιχθεί

προς «τα έθνη», προς τους εκτός των ορίων

                        του χριστιανικού κόσμου, ώστε να φανεί

ότι, με τη φύση της Εκκλησίας,

                                                    συνδέεται η ιεραποστολή.

Είθε η χάρις του Αναστάντος Χριστού

να μας μορφοποιήσει την όλη ύπαρξη

                                     σε αληθινούς Χριστιανούς. Αμήν.

Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής του Παραλύτου. (Πράξεις 9:32 – 42)

Ο Θεός μας παρακινεί, μας προτρέπει,

μας παρακαλεί και μας προειδοποιεί.

 Από εκεί και πέρα το ναι και το όχι

είναι δική μας επιλογή.

του π. Παναγιώτου Γκέζου

Τα θαύματα του Ιησού Χριστού

           ήταν τα «σημεία» της Βασιλείας του Θεού.

Αυτή την εξουσία της επιτέλεσης θαυμάτων

ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός την μετέδωσε

στους μαθητές του,

                 στους Αγίους Αποστόλους των εθνών:

«πορευόμενοι δε κηρύσσετε λέγοντες

                   ότι ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών.

Ασθενούντας θεραπεύετε,

                λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε,

 δαιμόνια εκβάλλετε,

                             δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε»

(Ματθ.10,6-8).

Η εξάπλωση του κηρύγματος

                και εκτός της πόλης των Ιεροσολύμων

είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση

                        πολλών χριστιανικών κοινοτήτων.

Καθ όλη τη διάρκεια

                της ιστορικής της πορείας η Εκκλησία

διατήρησε αυτή την προοπτική,

                             καθώς μέσα στην πορεία αυτή

έχουν επιτελεστεί αναρίθμητα θαύματα

από τους αγίους της Εκκλησίας,

                               είτε ενόσω βρίσκονταν εν ζωή,

είτε μετά την κοίμησή τους.

                    Ποτέ όμως οι άγιοι, οι πραγματικοί

άνθρωποι του Θεού, δεν επιτελούσαν

                            θαύματα να γίνουν δημοφιλείς.

Πράγματι, αγαπητή μου αδελφοί,

  είναι πολύ μεγάλος ο κίνδυνος της υποτροπής

και της επανόδου του αμαρτωλού ανθρώπου,

που μετανόησε και θεραπεύτηκε

                                     από μια αρρώστια σοβαρή,

στην κατάσταση της αμαρτίας.

Από την απόφασή μας να ζήσουμε πλέον

                                               τίμια χριστιανική ζωή,

γίνεται να ξαναγυρίσουμε πάλιν  

           στην αμαρτωλή, την ένοχη, την άθλια ζωή

που ζούσαμε προτού μετανοήσουμε

                                                  και εξομολογηθούμε;

Αυτή η επάνοδος στην αμαρτία,

αυτή είναι η υποτροπή, που για πολλοστή φορά,

πρέπει να ομολογήσουμε,

ότι είναι κίνδυνος μεγάλος για όλους μας.

      Και είναι κίνδυνος μεγάλος γιατί η αμαρτία

είναι εύκολη και εύκολα συρόμαστε σ’ αυτήν.

 Εύκολα πέφτουμε και ξαναπέφτουμε σ’ αυτήν.

Όπως λέει και η Γραφή,

η αμαρτία είναι «ευπερίστατος»

                            που σημαίνει  ότι εύκολα μπορεί

να παρασυρθούμε από αυτήν.

Και τότε αυτή μας κυριεύει,

               μας αιχμαλωτίζει και μας υποδουλώνει.

Γίνεται πάθος, δεύτερη φύση αποβαίνει,

      καταλήγει σε εξουσιαστή της θέλησής μας,

με μια λέξη

               σε τύραννο της ψυχής και της ζωής μας.

 Μετανοούμε, κλαίμε, ικετεύουμε και ζητούμε

με κάθε τρόπο να ελευθερωθούμε, αλλά,

   δυστυχώς, ελευθερία δεν μπορούμε να δούμε.

Τίποτε, επομένως, δεν μπορούμε

να κάνουμε,

                ειδικά στο ζήτημα του εξαγιασμού μας,

αν δεν έχουμε τη βοήθεια και ενίσχυση

                                           του Τριαδικού Θεού μας.

Μπορεί με όλη μας την ψυχή να θέλουμε

και με όλες μας τις δυνάμεις ν’ αγωνιστούμε

και να προσπαθούμε να απαλλαγούμε

από τα πάθη και τις κακίες και να εξαγνισθούμε.

Έχουμε ανάγκη, λοιπόν, της προσευχής,

           της θερμής προσευχής, της κατανυκτικής,

 της καθημερινής, της εντατικής,

ώστε να μας βοηθήσει ο Θεός

και να κάμει το θαύμα της δικής μας απαλλαγής.

Ο Θεός μας παρακινεί, μας προτρέπει,

                     μας παρακαλεί και μας προειδοποιεί.

 Από εκεί και πέρα το ναι και το όχι

                                               είναι δική μας επιλογή.

Όπως μετά την θεραπεία οποιασδήποτε

αρρώστιας του σώματος αν δεν φυλαχθούμε

έχουμε υποτροπή,

 που είναι περισσότερο επικίνδυνη

                                     από την πρώτη προσβολή,

κατά τον ίδιο τρόπο,

                                 μετά την θεραπεία της ψυχής

 από οποιοδήποτε αμάρτημα,

                                     χρειάζεται πολλή προσοχή,

γιατί και εδώ η επικίνδυνη υποτροπή

               είναι μεν εύκολη, αλλά καταστροφική.

Πάμπολλα και συγκλονιστικά

είναι τα παραδείγματα ανθρώπων καθημερινά

που, ενώ ήταν βουτηγμένοι

                                         στο βούρκο της αμαρτίας,

μετανόησαν κι έγιναν συνειδητά

                        και ζωντανά μέλη της Εκκλησίας.

Απόστολος Κυριακή του Θωμά (Πράξεις των Αποστόλων 5, 12-20)

Ο Κύριος που ενεργούσε στα πρῶτα χρόνια

δια των χειρών των αποστόλων με στοργή,

ο Ίδιος ενεργεί δια των μυστηρίων

καί όλων των αγίων Του σε κάθε εποχή.

του π. Παναγιώτου Γκέζου

Για να ακούσει κανείς τα ρήματα

του ευαγγελίου και να πιστέψει,

 ενισχυόμενος ίσως

 και με την χάρη του θαύματος,

τις δυσκολίες της ζωής πρέπει ν’ αντέξει.

Χωρίς καλοπροαίρετη διάθεση

 ούτε το κήρυγμα του λόγου του Θεού

ούτε ακόμη καί ένα θαύμα μπορούν

να συγκινήσουν καί να κατανύξουν

την καρδιά του ανθρώπου και το νου.

 Η κακή προαίρεση δηλαδή λειτουργεί

 σαν ένα είδος φράγματος

 που αποκρούει την χάρη του Θεού

 και κάνει τον άνθρωπο να κλείνεται

μέσα στο υπερφίαλο εγώ του,

με την επιρροή ασφαλώς του Πονηρού.

Εκείνο που με τρόπο άμεσο

μας αποκαλύπτει την αλήθεια αυτή

από το σημερινό ανάγνωσμα

                                    είναι η εντολή

του αγγέλου στους

 απελεύθερους αποστόλους

                                    από τη φιλάκι:

Πορευθέντες, καί σταθέντες λαλείτε

                              εν τω ιερό τω λαό.

Τούς δίνει την εντολή να κηρύξουν,

αλλά στον λαό που συγκεντρώνεται

                                          στον ναό,

 συνεπώς φανερώνει ο λαός αυτός

 την διάθεσή του να τούς ακούσει

                  και να τους ακολουθήσει.

Από τες πρώτες ημέρας

                             της ιδρύσεώς της

συνάντησε η Εκκλησία την αντίδραση.

Είτε διότι θίγονταν μερικών τα συμφέροντα,

είτε διότι πληγώνονταν

                 άλλων φιλοδοξίες και εγωισμοί,

το γεγονός είναι ότι πολεμήθηκε

                            η αλήθεια η χριστιανική.

Ο Αρχιερέας και οι μετ” αυτού προέβησαν

εις την σύλληψη των Αποστόλων,

τους οποίους και ενέκλεισαν εις φυλακή.

Νόμισαν ότι με τον τρόπον αυτόν

θα κατόρθωναν να σταματήσουν

το ρεύμα των ανθρώπων που έτρεχαν

με αφοσίωση πίσω από τους φλογερούς

αυτούς κήρυκας και θαυματουργούς.

Ο Θεός όμως δεν αφήνει τους ιδικούς (Του).

Έστειλε την νύκτα άγγελο,

              άνοιξε τας θύρας της φυλακής

 και απελευθέρωσε

                   τους φυλακισμένους αυτούς,

προς τους οποίους και έδωσαν εντολή

 να ομιλούν άφοβος για την πίστη

                                 στους χριστιανούς.

Αδύνατος ο άνθρωπος και μικρός.

Γύρω του ξεπετιούνται κάθε τόσο

                               κίνδυνοι και απειλές.

Φόβος και αγωνία τότε τον συνέχει.

Πού να καταφύγει;

              Ποιός θα τον σώσει απ’ αυτές;

Η μήπως οι άνθρωποι

                           με τις δικές τους ιδέες;

Μα τις περισσότερες φορές

απ’ αυτούς κινδυνεύει.

                               Αυτοί τον απειλούν.

Αλλά και όταν οι φόβοι προέρχονται

                                   από άλλες αιτίες,

και τότε, συνήθως, οι άνθρωποι

να μας βοηθήσουν δεν ημπορούν.

Στις ώρες αυτές,

που είναι, στη ζωή μας,

                      δυστυχώς πολύ συχνές,

επεμβαίνει ο ίδιος ο Θεός,

ο ισχυρός Βραχέων

            και δίνει λύσεις καταπληκτικές,

και φωτίζει τον δρόμο μας,

και εξάγει σε αναψυχή

              και απομακρύνει τις  απειλές.

Η δύναμις του Θεού φαίνεται:

όταν η φτώχεια την οικογένεια απειλεί

και αίφνης ο πατέρας ευρίσκει

                                  κάπου εργασία.

Τι θα γινόταν το σπίτι

         αν δεν ευρισκόταν η λύσις αυτή;

Το χέρι του Θεού επέμβει μυστικά.

Αυτό το ίδιο χέρι βρέθηκε μπροστά

στα βήματα του νεαρού

                                 εκείνου παιδιού

που θα πήγαινε χαμένο διαφορετικά,

και έστειλε τον άγνωστο να τον βοηθήσει

υπό την προστασία του, να τον κρατήσει.

Και όταν ο συνεργάτης σου κρυφά

και δόλια σου έσκαβε τον λάκκο

                    και ήθελε να σε δη πεσμένη,

πώς έγινε και σώθηκες

                        και άλλαξαν τα πράγματα,

                            και από κατηγορούμενη

 ανέβηκες ακόμη πιο ψηλά

                    και έγινες ψυχή ευτυχισμένη;

Το χέρι του Θεού

Έπραξε κρυφά, χωρίς εσύ να ξέρεις ίσως

                              το χέρι εκείνο του κακού.

 Και τώρα γλύτωσες εσύ και έπεσε εκείνος.

Και πραγματοποιήθηκε το σχέδιο του Θεού.

Πόσες, αλήθεια, φορές απειλείται η ψυχή

του ανθρώπου σ’ αυτήν την ζωή;

 Πίσω από τα φώτα κρύβονται σκορπιοί,

 μέσα στα φυλλώματα

                         οχιές παραμονεύουν εκεί.

 Για να δηλητηριάσουν τους πόθους,

τους παλμούς,

να μολύνουν τα αισθήματα,

να σκοτώσουν την χαρά

                          και την ειρήνη της ψυχής.

Κι εμείς, γοργοί και γελαστοί,

                      τραβούμε στην καταστροφή.

Αν έλειπε το χέρι του Θεού,

                  θα μας δάγκωναν οι σκορπιοί,

Αλλά, ο Θεός, που είναι μέσα σας, 

θα συντρίψει γρήγορα και ολοκληρωτικά,

αναφωνεί με βαθειά πίστη

                 ο Απόστολος Παύλος,

            υπό τους πόδας σας τον σατανά,

Θα προστατεύει τη δική μας ψυχή 

                από, του θανάτου, την απειλή

       εις την οποίαν η αμαρτία μας οδηγεί.

Έτσι μέσα στους πειρασμούς

                           και την φωτιά της ζωής

ενοίκησαν οι αγωνιστές.

Έτσι διατήρησαν την ψυχή τους καθαρή.

Έτσι κράτησαν υψηλά,

                       των ιδανικών, την σημαία.

Έτσι δεν υπέκυψαν στην ορμή της κακίας.

 Έτσι αξιώθηκαν να γίνουν

                    λαμπαδηφόροι της αληθείας.

Είχαν το χέρι του Θεού,

                        που αθόρυβα και μυστικά

 τους έσωζε, τους προστάτευε,

                        τους οδηγούσε στη χαρά.

Συμμαχούμε με την αμαρτία,

     ανακατευόμαστε με τους σκορπιούς,

πιάναμε με τα χέρια μας

                              αναμμένα κάρβουνα.

Αυτό είναι ασεβής προκλήσεις

                                        κατά του Θεού.

Αν και ἡ δική μας καλή διάθεση,

                            στον Κύριο, κατατεθεί,

τότε ο λόγος Του θα μας τρέφει,

και για τους  πόνους, η λύση θα βρεθεί

                    όχι πάντοτε ως απαλλαγή

                                αλλά ως υπομονή

αντοχής μας

          τα σημάδια τις θεραπείας της

           θα αισθάνεται στη δική μας ψυχή.

Ο Κύριος που ενεργούσε

                             στα πρώτα χρόνια

 δια των χειρών των αποστόλων

                                               με στοργή,

ο Ίδιος ενεργεί δια των μυστηρίων

 και όλων των αγίων Του

                                     σε κάθε εποχή.