Όταν οι ευχές ξεθωριάζουν και η πραγματικότητα μας προσγειώνει απότομα ...μία "ευχή" μπορεί να μας απογειώσει..!

 του π. Αντωνίου Χρήστου, Εφημερίου Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας.

Άρθρο για λογαριασμό της Εφημερίδας "Κιβωτός Ορθοδοξίας".

Από την Εορτή των Χριστουγέννων, στην Εορτή της περιτομής Του Κυρίου μας, του Αγίου Βασιλείου και την είσοδο του νέου χρόνου και στη συνέχεια στην Εορτή των Θεοφανείων (αυτό που ονομάζουμε Άγιο Δωδεκαήμερο, κυριαρχεί παντού ένα στοιχείο. Διαχρονικά και καθολικά, ιδιαιτέρως την περίοδο του Αγίου Δωδεκαημέρου, ακούς ευχές. Ευχές για υγεία, ευτυχία και ειρήνη. Ευχές για επίτευξη μακροχρόνιων προσωπικών στόχων. Συχνά επίσης ακούς για επίτευξη στόχων κοινωνικών, εθνικών, ενίοτε και παγκόσμιων. Ευχές για εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, για επικράτηση της δικαιοσύνης, για οικονομική ευημερία, για πραγματοποίηση ονείρων κ.α.

Ποικιλία εκτός από το περιεχόμενο των ευχών, υπάρχει και στα πρόσωπα που απευθύνουν τις ευχές. Ανταλλαγές ευχών μεταξύ των μελών της οικογένειας. Ευχές μεταξύ των συγγενών, φίλων και γνωστών. Ευχές των πολιτικών προς τους πολίτες, των Δημάρχων προς τους Δημότες, των επαγγελματιών προς τους πελάτες τους, των κληρικών προς τους ενορίτες τους, των Ιεραρχών προς τα μέλη που αποτελούν το ποίμνιο της τοπικής Εκκλησίας. Τέλος, τώρα με τη χρήση των κοινωνικών δικτύων, ευχές ανταλλάσουν ακόμη και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Όλοι κάπου ελπίζουν. Όλοι εύχονται κάποια αλλαγή ή έστω διατήρηση των κεκτημένων. Όλοι ακούν τα χείλη του άλλου, πολλές φορές όμως δυστυχώς λείπει η καρδιά, από αυτή την διαδικασία ανταλλαγής ευχών.

Φυσικά για όλα τα παραπάνω, εννοείται ότι δεν είναι κάτι απολύτως λανθασμένα ή απαραιτήτως κακά. Ίσα-ίσα που πολλές φορές είναι θεμιτά και σίγουρα διατηρείται μία παλιά παράδοση που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Αρκεί όμως όλοι, να μη ξεχνάμε ότι πολλές φορές περισσότερη αξία από το να ευχόμαστε απλά με λόγια, έχει η προσωπική προσπάθεια και η καταβολή κόπου και ιδρώτα (σε αυτά που εννοείται εξαρτιόνται από εμάς). Στόχος μας πρέπει να είναι η προσπάθεια προς την κατεύθυνση να βάλουμε έστω και πρακτικά ένα λιθαράκι να υλοποιηθούν όλα αυτά που ευχόμαστε.   

Η πράξη όμως, η πραγματικότητα, η ανθρώπινη ιστορία, αλλά και η προσωπική  πείρα και η εμπειρία, έρχεται να μας προσγειώσει απότομα. Πως να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη, όταν τα κράτη, τα συμφέροντα και ο νόμος του ισχυρού βασιλεύει, εις βάρος των αδυνάτων; Πως να επικρατήσει υγεία, αφού την ώρα που το ευχόμαστε συνήθως βρισκόμαστε ή γινόμαστε μετά από λίγο, κάτω από την επήρεια αλκοόλ και ένα σωρό γαστρονομικών υπερβολών και παραβάσεων; Πως να επικρατήσει αγάπη, αφού ο εγωισμός δεν αφήνει να δούμε τον άλλον ως ισότιμο, αλλά ως κτήμα για χρήση, να πάρουμε κάτι από αυτόν (και όχι συνήθως να προσφέρουμε σ' αυτόν); Πως να υπάρχει ευτυχία, αφού ταυτίστηκε με τον καταναλωτισμό, τα χρήματα, τις απολαύσεις και τις ηδονές, που φέρνουν προσωρινή τέρψη στον άνθρωπο, γρήγορα όμως τον αποδομούν και τον καταποντίζουν; Πως να αλλάξει κάτι, όταν στη πράξη εννοούμε να αλλάξουν όλοι άλλοι εκτός από εμάς;

Είπαμε παραπάνω, ότι από το να ευχόμαστε απλά με λόγια,  έχει περισσότερη αξία η προσωπική προσπάθεια μας για την υλοποίηση των ευχόμενων. Το τέλειο όμως και το ανώτερο είναι η επι-κοινωνία μας με "τον χορηγό" όλων των αγαθών, πνευματικών και υλικών. Ο τρόπος αυτός είναι ή ένωση μαζί Του μυστηριακώς και δοξολογικώς, δια της μετοχής μας στα μυστήρια. Αυτό που ονομάζουμε "προσευχή". Η λύση είναι στα χέρια μας, αλλά δυστυχώς ιδιαίτερα ο σύγχρονος άνθρωπος, της επιστήμης και των τεχνολογικών επιτευγμάτων, την έχει υποτιμήσει και παραθεωρήσει. Όμως η προσευχή είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Η προσευχή είναι "το τηλέφωνο¨ που διαθέτουμε για να μιλούμε, αλλά και να ακούσουμε τον Θεό. Η προσευχή κάνει κυριολεκτικά θαύματα, κατεβάζει τον Θεό στο κόσμο και υψώνεται ο κόσμος στον Θεό. Η μονολόγιστη ευχή (Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με) πραγματικά μπορεί να μας απογειώσει, από τα γήινα  και τα εγκόσμια και πρόσκαιρα στα επουράνια. Από το "Εγώ" στο "Εμείς". Γι αυτό στο πρώτο άρθρο μας, για το νέο (κοσμικό) έτος, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την προσευχή και ιδιαιτέρως της νοεράς προσευχής. Η ευχή της προσευχής έχει να κάνει με τη καρδιά του ανθρώπου, όπου φυλάσσονται όλα τα κρύφια και όλοι οι πόθοι τού. Έχει να κάνει όμως κυρίως με την Χάρη Του Θεού που κυριολεκτικά λούζει τον άνθρωπο, τον πληρώνει, τον γεμίζει και τον καθαρίζει. Η προσευχή καλυτερεύει τα πνευματικά  αισθητήρια του ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο γινόμαστε δεκτικοί των δωρεών Του Θεού και ο Θεός συγκαταβαίνει μαζί μας. Πολύ εύστοχα έχει ειπωθεί : «Αντί να μιλάμε στο Θεό για τις μεγάλες δυσκολίες μας, να φροντίζουμε στις δυσκολίες να τους λέμε τι μεγάλο Θεό έχουμε!»

Συνοψίζοντας, πρέπει να καταλάβουμε ότι όταν ο άνθρωπος περιορίσει τις "ευχές" του στόματος και "ευχηθεί" με τη καρδιά του, κάνοντάς τα αίτημα προσευχής, τότε θα είναι γεμάτος και αναπαυμένος. Η προσευχή είναι όπλο κατά του διαβόλου και ευλογημένοι οι άνθρωποι που την καλλιεργούν με πίστη και ικεσία . Μπορούμε να κάνουμε πολλά, αλλά κυρίως να γίνουμε δεκτικοί της παρουσίας του Θεού.

Κλείνοντας επιτρέψτε μου να μη σας ευχηθούμε ξερά για το νέο έτος, τυπικές ευχές που είμαστε σίγουροι ότι ακούσατε, αλλά δια της επικλήσεως του ονόματος Του Κυρίου μας, να σας ευχαριστήσω για τον κόπο να διαβάσετε αυτές τις γραμμές. Κυρίως όμως σας ευχαριστώ δια την "αλυσίδα" προσευχής στο οποίο ξεκινάμε από σήμερα, μνημονεύοντας όλους τους αναγνώστες αυτού του άρθρου, όλους μαζί και ο κάθε ένας προσωπικά, είναι η δική μας πρώτη αλλαγή στο νέο έτος. Αμην! Γένοιτο

Tο «ξεστόλισμα» του Δένδρου.

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Η τόση χαρά προετοιμασίας για το στόλισμα του χριστουγεννιάτικο δένδρο δεν μοιάζει καθόλου με την στιγμή που αυτό ξεστολίζετε και πηγαίνει πάλι στο ντουλάπι. Είναι τόσος ο ενθουσιασμός για την πρώτη  περίπτωση και τόση η απογοήτευση για την δεύτερη. Γιατί όμως τόση απογοήτευση; Η απογοήτευση, στα όρια της κατάθλιψης μερικές φορές, εχει να κάνει με την συνειδητοποίηση της ματαιότητας για την απόκτηση μιας ψεύτικης χαράς την περίοδο των εορτών. Είναι αλήθεια ότι αν και φέτος η αλλαγή της διάθεσης σχετίστηκε με ψεύτικα φώτα θα νιώσουμε την ανάλογη απογοήτευση, το αντίστοιχο κενό.

Αν παρατηρήσει κάποιος με τι απροθυμία και ακεφιά γίνεται η αφαίρεση των στολισμών θα καταλάβει πολλά.  Απατήθηκε ο άνθρωπος θέλοντας να ξεγελάσει τον εαυτό του. Δεν ήταν και εφέτος εκείνο το αληθινό φως που πραγματικά φωτίζει, ενθουσιάζει, χαροποιεί τον άνθρωπο. Έχουμε δίκιο να αναζητούμε και να ποθούμε τη χαρά, γι᾽ αυτήν είμαστε πλασμένοι. Δεικνύει θεονοσταλγία η αναζήτηση του όμορφου, του αγνού, του χαρμόσυνου, είναι σημεία της ανθρωπίνης φύσης μας πριν την πτώση αυτά. Ζητάμε την αλλαγή, το νέο, το ανακαινισμένο. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στην ύπαρξή μας. Η ίδια η υπόστασή μάς ωθεί σε αυτήν την ανακαίνιση, την αναγέννηση. Σκεφθείτε⋅ Με την Γέννησή Του στο σπήλαιο ο Χριστός ευλογεί και αγιάζει τη γη, με την Βάπτισή Του στον Ιορδάνη αγιάζει τα ύδατα, όλη την δημιουργία λοιπόν εξαγιάζει. Ναι, αλλά τί είναι τό σώμα του ανθρώπου; Αυτά τα δύο, χώμα και νερό. Η ίδια η φύση μάς προσκαλεί σε παλιγγενεσία.

Όλα αυτά ισχύουν και λειτουργούν στον άνθρωπο όταν το θελήσει. Όμως ο άνθρωπος ψάχνει τη χαρά σε άλλα φώτα, γήινα, φτιασιδωμένα. Ψάχνει να βρεί χαρά στο εύκολο και το ευήμερο και έτσι λαμβάνει προσωρινή και παρωδική χαρά. Δεν πάει στην πηγή να πιεί κρυστάλλινο νερό  αλλά διαλέγει τα απόνερα και μετά υποφέρει για την επιλογή του.

Είναι τραγικός ο απολογισμός όταν ομολογείς ότι τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά, τα Φώτα ήταν σαν μια καθημερινή ημέρα ή ακομα χειρότερα «καλύτερα να μην έρχονταν». Μοιάζει η κατάσταση αυτή με εκείνον το διαβάτη, που ενώ βρέθηκε διψασμένος και η πηγή ήταν μπροστά του, δεν την είδει γιατί περπατούσε με σκυμένο το κεφάλι. Είναι τόσες οι χαρές που προσφέρει ο Θεός ακόμα και μέσα στον πόνο, μέσα στο δυσκόλεμα που πέρασες, που δεν την φαντάζεσαι. Ναι, μέσα στον πόνο, αν το πιστέψεις, θα βρεις χαρά και ανακούφιση έστω και αν φαίνεται οξύμορο.

Πάντως, για να πούμε την αλήθεια, είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας να ζήσεις το αληθινό γιατί είναι πλέον πολλά τα ψεύτικα και τα μεταλαγμένα δίπλα μας. Χρειάζεται μεγάλος πνευματικός αγώνας για να μην βρεθείς θύμα της κατανάλωσης και της διαφήμισης.  Χρειάζεται να ζεις την μεγάλη Αγάπη για να μην μπερδευτείς σε τόσα θέλγητρα που παρουσιάζονται ως σημεία της μοντέρνας και σύγχρονης ζωής. Αυτή η όντως Αγάπη έχει όνομα, είναι ο Χριστός! Γεννήθηκε και θα γεννάται, βαπτίσθηκε και θα βαπτίζεται μέχρι να νιώσουμε ότι όλα τα κάνει από αγάπη για εμάς και να τον πλησιάσουμε.

Η περίοδος των εορτών πέρασε αλλά δεν πέρασε και η ζωή μας. Αν και δεν κερδίσαμε την «μάχη», δεν χάσαμε τον πόλεμο. Σε όλους μας δίνεται παράταση ζωής για να ψάξουμε τα σωτήρια γεγονότα και πάλι. Να ψιλαφήσουμε τα σπάργανα της φάτνης και τον βυθό του Ιορδάνη. Ο Χριστός βρίσκεται πάντα με μια ανοιχτή σταυρωμένη αγκαλιά για όλους μας. Μέσω του Σταυρού μας οδηγεί στην Ανάσταση.

Η Αγία Παρθένα η Εδεσσαία.

Στην   περίεργη   εποχή  μας  πολλές    μεγάλες  , τα παλιότερα   χρόνια  , αξίες    χλευάζονται. Μια   από  αυτές   είναι   η  παρθενία, μάλιστα     εκείνη   η    αρετή   που   κυρίως  κοροΪδεύεται   είναι  η  παρθενία,   είτε  προ   του  γάμου,    είτε  και  μέσα   σε   αυτόν.

Και όμως  υπάρχει   Αγία  με   το  όνομα   Παρθένα,  μάλιστα  γιορτάζει  σήμερα ,  9  Ιανουαρίου. Όταν  λοιπόν  η  Έδεσσα    πολιορκείτο    από  τους  Τούρκους   δεν  είχαν  πετύχει  να  την  καταλάβουν, παρότι  την  πολιορκούσαν  για   8  μήνες. Δυστυχώς   τότε ,  το    1375 , ένας   πρόκριτος  , ο  Πέτρος  κασιδιάρης ,  αφού  έλαβε  πολλά   χρήματα   από   τον  Τούρκο  πασά ,άνοιξε   την  πύλη    στους   πολιορκητές   και  οι  τελευταίοι   κατέλαβαν   την  πόλη , μάλιστα   ο  πρόκριτος    Αλλαξοπίστησε   και  πρόσφερε   σαν   σκλάβα   την  κόρη  του , ονόματι Παρθένα  ,  στον  Τούρκο    αρχηγό. Η   θαρραλέα  κοπέλα    αρνήθηκε   να   δεχθεί   την    αισχρή  πρόταση    δηλώνοντας  ότι  προτιμά να  πεθάνει    χριστιανή.  Τότε  ο  βάναυσος  πατέρας  της   την   χτύπησε   ανηλεώς , οι  δε  Τούρκοι  την έσυραν    γυμνή   μέσα   στο   χειμωνιάτικο  κρύο   του  Δεκεμβρίου  για   3 μέρες  μέσα   στην  Έδεσσα. Τελικά    αφού  και  πάλι   την  βασάνισαν   την έθαψαν    ζωντανή   σε  ένα  λόφο  έξω   από  την  πόλη  και  έτσι  τελείωσε   μαρτυρικά  τη    ζωή  της.  Η μνήμη  της    γιορτάζεται   στις   9  Ιανουαρίου.

(Από το    συναξάρι  της  ημέρας  και  την  Ιστορία   της  Έδεσσας)

ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΗ Ε Κ Δ Ρ Ο Μ Η Σ Τ Η Ν Α Γ Γ Λ Ι Α.

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ 

ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ΒΟΥΛΑΣ, ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΗΣ

ΙΕΡΟΣ  ΝΑΟΣ  ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ  ΓΛΥΦΑΔΑΣ

ΡΟΝΤΗΡΗ & ΑΡΤΕΜIΣΙΟΥ

16674  ΓΛΥΦΑΔΑ

ΤΗΛ  210 9680397 – FAX  210 9681578

Διοργανώνουμε τετραήμερη προσκυνηματική ἐκδρομή ἀπό τήν Δευτέρα 15η ἔως Πέμπτη 18η Μαΐου 2017

μέ προορισμό τό Λονδῖνο καί τήν Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στό Essex τῆς Ἀγγλίας.

Τιμή ἄνα συμμετέχοντα 530 εὐρώ

περιλαμβάνονται ἡμιδιατροφή καί ἔμπειρος ξεναγός

Ἐνδεικτικό πρόγραμμα

1η μέρα: ΑΘΗΝΑ  –  Λονδίνο

06:00 Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο  08:00 αναχώρηση για το Λονδίνο

10:05 Άφιξη συνάντηση με τον ξεναγό και μεταφορά στο κέντρο της πόλης για Ξενάγηση. Κοινοβούλιο, Μπιγκ Μπεν, πλατεία Τραφάλγκαρ, ανάκτορα  Μπάκιγχαμ, την Βασιλική του Αγίου Παύλου, πλατεία Πικαντίλι κ.ά.

Επίσκεψη στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ στο κέντρο του Λονδίνου

18:00 μεταφορά στην Ορθόδοξη εκκλησία του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ για Εσπερινό

19:00 μεταφορά στο ξενοδοχείο σας – τακτοποίηση στα δωμάτια.

20:00 Οργανωμένο ΔΕΙΠΝΟ στο ξενοδοχείο, Απόδειπνο, Διανυκτέρευση.

2η μέρα: Λονδίνο- Εssex - Λονδίνο

Νωρίς το πρωί αναχώρηση από το ξενοδοχείο για την Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου στο Εssex. Όρθρος και Θεία Λειτουργία, Ξενάγηση στους χώρους της Μονής. Στις 1.00 μ.μ. Τράπεζα στο Αρχονταρίκι της Μονής. 2.00 Αναχώρηση από το μοναστήρι επιστροφή στο Λονδίνο και ελεύθερο χρόνο στο Λονδίνο. Άναχώρηση για το ξενοδοχείο μας - Δείπνο - Απόδειπνο-Διανυκτέρευση.

3η μέρα: Λονδίνο

Πρωινή αναχώρηση για τον Ι. Ναό του Αγίου Νεκταρίου

Επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο με ξεναγό.

Ελεύθερος χρόνος στο κέντρο του Λονδίνου Oxford str., Bond str., Regent str. για αγορές.

Το απόγευμα επίσκεψη στον Ζωολογικό κήπο του Λονδίνου και στη συνέχεια μεταφορά στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ για Εσπερινό.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, Δείπνο, Απόδειπνο. διανυκτέρευση.

4η μέρα: Λονδίνο- επιστροφή στην Αθήνα

Πρωινή αναχώρηση από το ξενοδοχείο για μια Μίνι Κρουαζιέρα στον ποταμό Τάμεση.

Μεσημεριανό σε παραδοσιακή Αγγλική μπυραρία (ελεύθερο) και μεταφορά στο αεροδρόμιο για την πτήση της επιστροφής.

Τιμὴ εἰσιτηρίου ἀνά συμμετέχοντα 530 € γιά 35 συμμετέχοντες. 

Στήν τιμή περιλαμβάνονται:

α) Ὅλες οἱ μεταφορές μέ πολυτελή πούλμαν καθώς καί οἱ μετακινήσεις στήν περιοχή μέ βάση τό πρόγραμμα πού θά ἀκολουθήσουμε.

β) Εἰσιτήρια Ἀθήνα-Λονδίνο-Ἀθήνα μέ μία χειραποσκευή ἀνά συμμετέχοντα.

γ) Διαμονή σέ ξενοδοχείο 3* ROYAL NATIONAL γιά τρεῖς (3) διανυκτερεύσεις σέ τρίκλινα δωμάτια μέ πρωϊνό καί βραδινό.

δ) Ἔμπειρος ξεναγός πού θά βρίσκεται μαζί μας καθ᾽ ὅλην τήν διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ μας.

ε) Ἀσφάλεια ἀστικῆς εὐθύνης tour operator καί ταξιδιωτική

στ) ΦΠΑ

Δέν περιλαμβάνονται: Εἴσοδοι σέ μουσεῖα καί συναφεῖς χώρους καί ὁτιδήποτε ἄλλο δέν ἀναγράφεται στά περιλαμβανόμενα.

  Προσοχή:

α) Γιά προκρατήσεις θέσεων - Δήλωσεις συμμετοχῆς μέχρι τήν Κυριακή 8η Ἰανουαρίου 2017 στόν κ. Ἰωάννη Παπαναστασίου τηλ. 210 9680397 - θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητος.

β) Γιά κατοχύρωση τῶν θέσεων: προκαταβολή 300 εὐρώ μέχρι τήν Κυριακή 15η Ἰανουαρίου 2017.

γ) Τελική ἐξόφληση τοῦ εἰσιτηρίου μέχρι τήν Τρίτη 18η Ἀπριλίου 2017 (τό ὑπόλοιπο 230 ευρώ)

δ) Ἄν δέν συγκεντρωθεῖ ὁ ἀριθμός τῶν 35 συμμετεχόντων, ἡ ἐκδρομή κατά πᾶσα πιθανότητα θά ἀναβληθεῖ καί θά ἐπιστραφοῦν τά χρήματα.

Ἐκ τοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου

Ιστοσελίδα των Αγίων των Αθηνών.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους,

ήθελα να σας ενημερώσω ότι ανέβηκε τελικά η αφιερωμένη ιστοσελίδα των Αγίων των Αθηνών, που θα βρείτε εδώ.

 ΑΓΙΟΙ ΑΘΗΝΑΣ - Αθηνα Αγιασμένη πόλη. 

Το πλήθος των τοπικών μας Αγίων είναι τέτοιο, που θα έπρεπε να αποτελεί έναν από τους κύριους λόγους καυχήσεως όλων των Αθηναίων για την πόλη τους. 

Για αυτόν τον λόγο θεωρώ, ότι αξίζει τον κόπο να διαδοθεί κατά το δυνατόν περισσότερο η προσπάθεια αυτή, προκειμένου να έρθουμε πιο κοντά και να γνωρίσουμε το δυνατόν καλύτερο τους "μπροστάρηδες" μας.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την βοήθειά σας, καθώς και για τις ενδεχόμενες παρατηρήσεις-σχόλια που θα στείλετε, προκειμένου να βελτιωθεί  η ιστοσελίδα αυτή, που αποτελεί σαφώς συνέχεια της αντίστοιχης της Βυζαντινής Αθήνας (δείτε την εδώ Βυζαντινός Περίπατος στην Αθήνα).

     Γιώργος Χατζής

Ακόμα και ένα 12χρονο κοριτσάκι ξέρει την αλήθεια.

Ό,τι ξέρει ακόμα κι ένα 12χρονο δεν δικαιούσαι να μη το ξέρεις εσύ...

Από το "γιατί" στο "πως".

Το παιδι κοιταξε στα ματια τον Ιερεα, που λιγο πιο πριν το ειχε συγχαρει για το περιποιημενο δωματιο του, το μικρο εικονοστασι του, και την επιμελη του προσευχη και μελετη.

"Παππουλη να σας ρωτησω κατι";

"Ναι παδι μου", απαντησε ο γερο-Ιερεας, "οτι θελεις, εαν ξερω, ευχαριστως να σε αναπαυσω".

"Γιατι Παππουλη ολοι εχουν φαϊ εκτος απο εμας, γιατι ο Μπαμπας δεν εχει ποτε δουλεια, γιατι η Μαμα κλαιει κρυφα, πισω απο την πορτα του δωματιου της, και γιατι κανει οτι μαγειρευει αλλα το φερνει απ'εξω το φαϊ, και γιατι κανεις δεν ερχεται σπιτι μας, και γιατι ολα τα παιδια με αποφευγουν στην παρεα;"

Χιλιαδες γιατι, ετριζαν συνθεμελα το σπιτι.

"Γιατι; Γιατι δεν μας βοηθα ο Θεος εμας, αλλα μονο τους αλλους; Αφου προσευχομαστε, δεν προσευχομαστε, γιατι δεν μας προσεχει εμας; Τι κακο καναμε;"

Οι ταλαιπωροι γονεις παγωσαν και δαγκωθηκαν. Ξεσπασε κατι που κοχλαζε καιρο. Το ηφαιστιο της μικρης ψυχης. To παραπονο ξεχυθηκε σαν λαβα, και κατεκαιε την ωρα και την ατμοσφαιρα, και τον τοπο ολο.

Δεν ηθελε πολλα, ζητουσε τα αυτονοητα, αυτος ο αγγελος, που του γυρισαν το κλειδι απο μεσα, και εμεινε απ'εξω να κοιταζει απορημενος τον παραδεισο, που του στερουσαν καποιοι αλλοι, φτιαγμενοι για την κολαση.

Ο Ιερεας ταραχθηκε, γιατι εκτος απο τον λογο, παραλληλα κυλησε και ενα καυτο δακρυ, στο μαγουλο του ενσαρκου αυτου μικρου αγγελου.

Φρικτο και ασηκωτο το θεαμα ενος παιδου που υπεφερε. 50 χρονια, ιερατικης ευθυνης, ποιμαντικης πορειας, και διακονιας του λαου του Θεου, εμοιαζαν να τον εγκαταλειπουν, και να μοιαζει με νεο φρεσκοχειροτονημενο Διακο, που αλλου παταγε και αλλου βρισκοτανε.

Δεν αντεξε την βαρια και εντονη συγκινηση και ο ιδιος. Περασε ενα λεπτο, ομοιο με χιλιετια.

Μια οικογενεια, που υπεφερε βουβα, χωρις "επαναστασεις", χωρις βια, χωρις μισος, "μοιρολατρικα", χωρις να ενοχλει κανεναν, χωρις αντιδραση, συμφωνα με την αρρωστη λογικη του κοσμου, που ζητα κρεμαλες και εκτελεσεις, και αλλα τινα, ψυχικα ναρκωτικα για να νιωσει καλυτερα, απο τις ενοχες του, και απο την μποχα που τον πνιγει, απο το αδιεξοδο που δημιουργησε ο ιδιος ο κοσμος.

Σηκωνε τον σταυρο της, και ανεβαινε τον προσωπικο της Γολγοθα, περιμενοντας τον Σιμωνα τον Κυρηναιο, να την ελαφρωσει λιγο, για να συνεχισει μεχρι τελους.

Μαζεψε τα ψυχικα του κομματια, και απαντησε στο παιδι, που δεν ελεγε να ξεκολλησει το βλεμμα του απο πανω του.

"Ακουσε παιδι μου", του ειπε, μιλωντας με σεβασμο και ευθυνη οπως μιλανε σε εναν συνομιληκο οι ανθρωποι του Θεου. Γιατι και τα παιδια, ειναι ενηλικες, και ωριμα, πιο πολυ απο αυτους, οταν προκειται να ακουσουν λογο Θεου.

"Δεν θα σου απαντησω το γιατι. Aπλα και ειλικρινα δεν υπαρχει απαντηση..

Θελω να με καταλαβεις, δεν υπαρχει γιατι.

Αλλα θα σου πω το πως. Θα σου πω οτι μπορει να μετατρεψεις τα αναπαντητα γιατι, σε πως.

Απο αδιεξοδο τοπο να κανεις την απελπισια τροπο και διεξοδο.

Θα σου πω, πως μπορεις να δεις τον Παραδεισο μεσα απο την χαραμαδα διπλα στο παραθυρο σου", του ειπε δειχνοντας με το δαχτυλο, το ανεπισκευαστο παραθυρο με τον φθαρμενο τοιχο, οπου στο πλαϊ εχασκε ενα ανοιγμα μια χαραμαδα, μεσω της οποιας εμπαινε μια μικρη αχτιδα φωτος.

Το παιδι κοιταξε με απορια. "Μα αυτο ειναι το φως του ηλιου Παππουλη, δεν ειναι ο παραδεισος".

Συνεχισε αποφασιστικα ο Ιερεας, για να δωσει οτι ειχε, στο παιδι, σαν ωθηση να συνεχισει.

"Οχι παιδι μου. Το φως του παραδεισου ειναι. Το φως του Θεου ειναι. Eτσι να το βλεπεις, και ετσι να το περιμενεις.

"Πως; Πως θα γινει αυτο που λες;" ανταπαντησε το παιδι, και η στιγμη ηταν κρισιμη, σαν μαχη που ειχε αναψει.

"Ειδες που ηρθαμε απο το γιατι στο πως; Να πως..

Στηριζοντας την Μητερα σου, που κλαιει, με την αγαπη σου, στηριζοντας τον Πατερα σου, που πονα, με την υπομονη σου, τρωγοντας το φαγητο σαν να ειναι δικο σας, εχοντας για παρεα τον Χριστο, την Μητερα μας και Μητερα Του, και τους Αγιους μας, στηριζοντας τον εαυτο σου και τον κοσμο ολο με την προσευχη σου, στηριζοντας ολη σου την ελπιδα, ολη σου την προσπαθεια να ζησεις, στο Ονομα του Χριστου παιδι μου, και στην Εκκλησια Του.

Μην αποκαμεις παιδι μου, γιατι για σενα κρατα ο Θεος τον κοσμο, απο τα ματια σου περιμενει να περασει το φως και να σπασει το σκοταδι.

Απο την ταπεινοτητα σου, και την αθωοτητα σου θα νικηθει το κακο.

Ολα θα περασουν, και αυτη η χαραμαδα που βλεπεις και ντρεπεσαι, γιατι δεν μπορειτε να την φτιαξετε, θα ανοιξει τοσο διαπλατα, ωστε να μπειτε μεσα στην Χαρα του Θεου, ολοι μαζι η ευλογημενη οικογενεια σου.

Οταν απο μεγαλες και ακριβες, ισχυρες, διαπλατα ανοιγμενες πυλες, στον κοσμο, θα μπαινει το αιωνιο σκοταδι, απο δω μεσα θα μπει το Φως.

Κανε υπομονη παιδι μου, κανε προσευχη, και κανε το δακρυ σου, κολυμπηθρα του Σιλωαμ, να μπουμε ολοι οι αθλιοι και οι αμαρτωλοι, να ξεπλυθουμε, να μας λυπηθει ο Θεος, να μας δειξει το Προσωπο Του.

Σε παρακαλω." Σιωπησε και αναστεναξε ο γεροντας ποιμενας.

Το παιδι αναθαρρησε. Ειμαι τοσο σπουδαιος, για τον κοσμο Παππουλη; Mπορω εγω να κανω τοσα πολλα; Κι'ας μην εχω τιποτα, ουτε καλα καλα φαγητο να φαω.. Ναι, ναι, θα προσπαθησω, να κανω οτι μπορω.

"Εισαι και παραεισαι παιδι μου. Και απο τωρα σου βαζω διακονημα, και να κανεις υπακοη, εαν με αγαπας".

Απο τωρα και στο εξης, ως αγγελος Θεου, θα προσευχεσαι για ολους, και γιαυτους που δεν εχουν, αλλα περισσοτερο γιαυτους που εχουν, και θα προσπαθεις καθε μερα, να ανοιγεις νοητα, την χαραμαδα αυτην, της ανθρωπινης φτωχειας, να την κανεις ολανοιχτη θυρα για τον εισοδο στον πλουτο που δεν τελειωνει, για το ξημερωμα που δεν εχει τελος, για το γευμα που δεν εχει κορο, και για την χαρα που δεν γνωριζει οριο.

Κανε μου την χαρη παιδι μου. Και ευχου και για εμενα.."

Σηκωθηκε ο Ιερεας, και αφου με κοπο, συγκρατουσε τα δακρυα, ειπε:

"Eλατε να αγιασουμε τον οικο σας, και να πανε ολα καλα, ολα δεξια, με την χαρη του Χριστου μας."

Το παιδι δεν κρατιοταν, ειχε ηδη φυγει, αφου φιλησε το χερι, εφυγε για το διακονημα του.

Πηγε στο δωματιο, και αρχισε να κανει υπακοη ομοια, και εξισου ανεκτιμητη και ακριβη με αυτην, που κανουν τα μυρια επουρανια ταγματα των αχρονων αγγελων, στον Δεσποτη και Παντοκρατορα Χριστο, δηλαδη να μεριμνουν και αυτα ακαταπαυστα για την σωτηρια του κοσμου, και εξαπαντος του γενους των ανθρωπων. Φωτεινο, αγγελικο, γοργοφτερο σκαρι, βγηκε ευθυς στα ανοιχτα να ψαρεψει Χριστο, στο καταγαλανο πελαγος της αθωοτητας του, και της παιδικης ξενοιασιας, που ξερει την στεναχωρια να την κανει χαρα, απο στιγμη σε στιγμη.

Αγγελος και αυτο, με την τσεπη αδεια, και την κοιλια να γουργουριζει, αλλα μηπως και οι αγγελοι τρωνε;

“ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού” Ματθ. δ΄,4

Mε το φως να το λουζει, μυστικα απο την χαραμαδα της παιδικης του ψυχης, εχοντας για φτερα πλεον τον παρηγορο και αγιαστικο λογο του Ιερεα, και την ευχη του για το δρομο της ζωης.

Ναι.

Τωρα πια δεν τον ενδιεφερε το γιατι..

Οχι.

Γιατι ηξερε το "πως". Το "πως" ειναι ο δρομος, αλλα και ο χαρτης. Ενω το "γιατι" ειναι το αδιεξοδο.

Ειχε καταλαβει. Ειχε νιωσει και ειχε προσλαβει το νοημα με το παιδικο του ισχυρο και καθαρο πνευμα.

Και αυτο του ηταν αρκετο, να ζησει πλεον και να δει μεσα απο την χαραμαδα, τον Παραδεισο, ολοφωτο και ολανοιχτο, να τον περιμενει, και να του ψιθυριζει μυστικα:

"Eλα, ελα μικρε αγγελε, πισω στον τοπο σου και φερε και οσους μπορεσεις.."

Αμην, να μπορουσαμε να μπουμε και εμεις μαζι του, για την αγαπη και το ελεος του Θεου, που σταυρωθηκε για ολους μας, και δεν περισσευει κανενας, και ας μην ειναι ολοι φτωχα και αθωα παιδια, στο σωμα και την ψυχη...

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/