ΟΜΙΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ (Ματθ. 25,31-46) 11/2/2018

   

        Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, με την σημερινή Ευαγγελική περικοπή, μας  αποκαλύπτει τα όσα θα συμβούν κατά την Δευτέραν ένδοξη Παρουσία Του. Το ότι ο Ιησούς Χριστός θα έλθει και πάλιν αναφέρεται και στο Σύμβολον  της Πίστεως.

      Αυτή τη φορά όμως  ο Ιησούς Χριστός δεν θα έλθει ταπεινά ως άνθρωπος, αλλά ως Θεάνθρωπος με όλη την μεγαλοπρέπειά Του! Θα καθήσει στον ένδοξο θεϊκό Του Θρόνο. Θα περιβάλλεται από τα πλήθη των Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων. Και μπροστά Του θα συναχθούν όλοι οι άνθρωποι όσοι θα έχουν ζήσει στη γή.  Αυτά μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή (βλέπε Ματθ. 24,29-31. 42-44.  Α’ Θεσσαλ. 4,17. Α’ Πέτρ.4, 5-6).

       Εμείς οι Ορθόδοξοι πιστοί είμαστε προνομιούχοι, διότι ο Κύριός μας φανερώνει από τώρα τι θα συμβεί, τότε για να προετοιμαστούμε κατάλληλα για το μεγάλο εκείνο γεγονός!

Αλήθεια, για σκεφθήτε πόσο τυχερός θα ήταν ένας υποψήφιος π.χ. φοιτητής αν θα ήξερε τα θέματα που θα τους έβαζαν στις εισαγωγικές εξετάσεις!  Θα τα διάβαζε  ώσπου να τα μάθει τέλεια για να  επιτύχει να μπεί στο Πανεπιστήμιο! Έ! λοιπόν, εμείς είμαστε αυτοί οι "τυχεροί" που γνωρίζουμε από τώρα ποιό είναι το βασικό θέμα των "Γενικών Εξετάσεων" κατά την Παγκόσμια Κρίση! Και το θέμα αυτό, όπως τόνισε ο Κύριος είναι η σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους. Τί αισθήματα καλλιεργούμε μέσα στην καρδιά μας γι αυτούς; Τί κάναμε για τον πεινασμένο και τον διψασμένο συνάνθρωπό μας; Γι αυτόν που κρύωνε, γιατί δεν είχε κατάλληλα ρούχα, παπούτσια και σπίτι να μείνει; Για τον άρρωστο που δεν είχε κάποιον να τον φροντίσει; Για τον φυλακισμένο που δεν τον επισκέπτεται κανείς να  του δώσει λίγη παρηγοριά και κουράγιο στην δύσκολη κατάστασή του; Για τον ξένο, που αναγκάστηκε να ξενητευτεί στη χώρα μας και δεν έχει κάποιον να τον βοηθήσει. Αυτά μας είπε ο Κύριος, ενδεικτικά, για να καταλάβουμε πώς πρέπει να προετοιμαστούμε για την ημέρα της Παγκόσμιας Κρίσης.

         Όπως βλέπουμε, ο Κύριος  δεν αναφέρεται στην αποφυγή  εχθρικών ενεργειών  προς τους συνανθρώπους μας. Όπως έχθρα κατά του αδελφού μας, μίση και αδικίες,  ψέματα και συκοφαντίες, κατακρίσεις  και τα παρόμοια. Αυτά  είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να συμβαίνουν μεταξύ των μελών της Αγίας Του Εκκλησίας. Αλλά δεν είναι αρκετό για τον Χριστιανό μόνον να αποφεύγει τα αρνητικά. Πρέπει να προχωρεί στα θετικά έργα αγάπης και συμπαράστασης, που σημειώσαμε πιό πάνω.

            Επίσης, προξενεί εντύπωση το εξής γεγονός. Όταν είχε ερωτηθεί  ο Ιησούς  στην Ιερουσαλήμ "Ποιά είναι η σπουδαιότερη από όλες τις Εντολές του Θεού είχε  απαντήσει:

 " Να αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου.."  και δεύτερη  «να αγαπήσεις τον πλησίον σου..» (Μάρκ. 12,30-31). Όμως για την  Παγκόσμια Κρίση  δεν προβάλλει την πρώτη Εντολή αλλά την δεύτερη, την έμπρακτη αγάπη στον άνθρωπο. Πώς  συμβαίνει αυτό; Την απάντηση μας την δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: "Εάν κάποιος πεί ἀγαπῶ τόν Θεόν μισεῖ  ὅμως τόν ἀδελφό του, εἶναι ψεύτης. Γιατί  αὐτός πού δέν ἀγαπᾶ τόν ἀδελφό του, τόν ὁποῖον βλέπει, πῶς μπορεῖ νά αγαπᾶ τόν Θεόν, τόν ὁποῖον δέν βλέπει; " (Α' Ιωάν. Επιστολή 4,20). Επομένως ο Κύριος προβάλλοντας ως βασικό κριτήριο στην Παγκόσμια Κρίση την έμπρακτη αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, θεωρεί ότι αυτή  επεκτείνεται αυτόματα και προς τον Ίδιον τον Θεόν. Άλλωστε το διευκρίνησε και ο Ίδιος: "Σᾶς βεβαιώνω πώς ἀφοῦ κάνατε  αὐτά -τα έργα της αγάπης-

γιά ἕναν ἀπό αὐτούς τούς ἄσημους αδελφούς μου, τά κάνατε γιά μένα" (Ματθ. 25, 40).

        Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, από τα όσα αναφέραμε γίνεται σαφές  ότι για να αξιωθούμε   να ακούσουμε κι εμείς, κατά την Παγκόσμια Κρίση, τα λόγια ρου Κυρίου:

"Δεῦτε οἱ ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν" (στίχ. 34) αναγκαία προϋπόθεση εἶναι: η αγάπη που φροντίσαμε να εκδηλώσουμε έμπρακτα προς τον συνάνθρωπό μας και η οποία  και ανοίγει τον δρόμο προς τον Θεό. Είθε αυτή να είναι η καθημερινή μας επιδίωξη.

      

Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής της ΑΠΟΚΡΕΩ.

Ως χριστιανοί, πρέπει να έχουμε δυνατή πίστη,

γιατί έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος

και η θυσία του Ιησού Χριστού

μας οδηγεί στη σωτηρία.

του π. Παναγιώτου Γκέζου

Ο Θεός μας έδωσε την ελευθερία

                          το τι θα φάμε και τι όχι, αφού δεν είναι η τροφή

που καθορίζει τη θέση μας απέναντί του, δεν είναι η τροφή

που θα μας δώσει αξία ενώπιον του.

                                             «Βρώμα ημάς ου παρίστησι τω Θεώ».

Το όλο θέμα ήταν καθαρά πνευματικό,

και οι λέξεις «περισσεύομεν» και «υστερούμεθα»

                                     δεν αναφέρονται στο σωματικό χορτασμό

αλλά στην πρόοδο ή την υστέρηση των αρετών.

Όταν χρειάζεται να είμαστε πρόθυμοι

                                           να στερηθούμε την δική μας ελευθερία

και να θυσιάσουμε τα «δικαιώματά» μας

                 τότε η αγάπη αυτή συνεπάγεται προσφορά και θυσία

του εγωιστικού εαυτού μας για την προκοπή

                                                                και την εν Χριστώ σωτηρία.

Η αγάπη κατά τον απόστολο Παύλο «ου ζητεί τα εαυτής»

(Α΄ Κορ., 13,5), και γι αυτό και εκουσίως «υποτάσσεται»

                                                          στην, του αδελφού, αδυναμία.

Το πρόβλημα των ειδωλοθύτων παραπέμπει τον άνθρωπο

κάθε εποχής στη θεμελιώδη σχέση της αγάπης

                                                                                 με την ελευθερία.

Στα χρόνια της Καινής διαθήκης

                                            τα ειδωλόθυτα μπορεί να ήταν η αιτία

της μεταπτώσεως στη ειδωλολατρία.

Το πρόβλημα  των ειδολοθύτων αντιμετώπιζαν και οι χριστιανοί

της Κορίνθου. Το όλο θέμα ήταν

                                                   καθαρά υπαρξιακό και πνευματικό

και το φαγητό και τα ειδωλόθυτα

                                                       ήταν μόνον η αιτία και η αφορμή.

Η ρίζα του προβλήματος ήταν

                                                 οι σχέσεις του ανθρώπου με το Θεό.

Παρόλο που σήμερα δεν υφίσταται θέμα ειδωλοθύτων ,

όμως ο σύγχρονος άνθρωπος κινδυνεύει από την πλήρη

υποταγή του στους κινδύνους της πρακτικής ειδωλολατρίας,

όπως είναι η θεοποίηση των επιτευγμάτων του ανθρώπου

στο χώρο της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Αλλά βεβαίως το ζήτημα δεν περιορίζεται

                                       στο θέμα της κρεοφαγίας ή της νηστείας

γιατί ο Θεός θα καταργήσει και την κοιλία

που δέχεται τα φαγητά, αλλά και τα ίδια τα φαγητά,

                                                                έτσι και πολλά άλλα υλικά.

Σήμερα μέσα στην Εκκλησία

δεν γνωρίζουμε ποίος μπορεί να είναι δυνατός στην πίστη,

γιατί όλοι πολλές φορές είναι δυνατό

                να συλλάβουμε τον εαυτό μας σε στιγμές αδυναμίας.

Ως χριστιανοί, πρέπει να έχουμε δυνατή πίστη,

γιατί έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος

             και η θυσία του Ιησού Χριστού μας οδηγεί στη σωτηρία.

Ο Απόστολος Παύλος λέει κατηγορηματικά:

«οφείλομεν λέγει ημείς οι δυνατοί τα ασθενήματα

των αδυνάτων βαστάζειν».Οι Χριστιανοί της Κορίνθου τότε

                                                                      διχογνωμούσαν σχετικά

με τα ειδωλόθυτα. Εμείς σήμερα πόσες φορές

δεν διχογνωμούμε για όλα αυτά; Εάν ενεργούμε

γιατί έτσι μας αρέσει ,ή γιατί πιστεύουμε

                             ότι ήμαστε δυνατοί, τότε ενεργούμε εγωιστικά.

Η αγάπη θα πρέπει να αποτελεί τη βάση

         και το κριτήριο της δικής μας στάσεως και συμπεριφοράς.

Σκεφθείτε τώρα εις μίαν κοινωνία

                    όπου βασιλεύει το συμφέρον και κυριαρχεί η κακία,

να εμφανισθούν μερικοί χριστιανοί

με ψυχή γεμάτη αγάπη, όπως η νοσοκόμος αδελφή,

που να εκδηλώνεται εμπράκτως

                                               εις έργα και δράσιν με πίστη δυνατή.

Όταν παρακολουθεί κάποιος τον άλλον,

                που δίδει χρήματα, δια να σπουδάσει το πτωχό παιδί,

τότε διδάσκεται. Όταν διαπιστώνει, ότι ο Χ κουράζεται,

τρέχει, βοηθάει, χωρίς συμφέρον,

                                    τους πονεμένους, τότε παραδειγματίζεται.

Και όταν μάθη ότι όλα αυτά γίνονται

                              διότι τα εμπνέει ο Χριστός, τότε αναγκάζεται

να ομολογήσει το μεγαλείον

                                       της θρησκείας της αγάπης και αγάλετε.

Α’ Κορ. η’ 8-θ’ 2

11/2/2018

Ομιλία στο Ψυχοσάββατο 2018.

ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΛΕΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΒΙΤΑΛΗ!

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΒΙΤΑΛΗ! 

ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!!

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΛΑΒΑ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ ΩΣ ΕΥΛΟΓΙΑ ΕΝΑ ΠΕΤΡΑΧΕΙΛΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!

ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΥΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ!!

π. Αντώνιος  Χρήστου

Η πατρική αγκαλιά ο μόνος απόλυτος προορισμός μας.

Έχουμε εισέλθει για άλλη μια φορά στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου.

Δεν θα αναφέρουμε όμως κάτι ειδικό σχετικά με αυτή την εκκλησιαστική περίοδο, καθώς  το έχουμε κάνει αναλυτικά στο παρελθόν, σε άλλα άρθρα μας. Σήμερα όμως θα ασχοληθούμε περισσότερο με την Παραβολή της Κυριακής του Ασώτου Υιού ή για άλλους ορθότερα, του σπλαγχνικού Πατέρα, που έχει ορισθεί να αναγιγνώσκεται από την Αγία Εκκλησία μας, στη 2η Κυριακή του Τριωδίου, στις προπαρασκευαστικές Κυριακές της Εκκλησίας μας, πριν εισέλθουμε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει διαβάσει, ακούσει ή να έχει δει σε θεατρική ή κινηματογραφική παράσταση την συγκεκριμένη παραβολή και να έχει μείνει ασυγκίνητος.  Μια παραβολή, μια ευαγγελική περικοπή, που εύστοχα έχει ειπωθεί πως και όλη η Αγία Γραφή και όλο το Ιερό Ευαγγέλιο αν χανόταν, μόνο με την διάσωση αυτής και μόνο παραβολής, θα ήταν αρκετό για να αντιληφθούμε όλο το πνεύμα και το νόημα της! Πέρα όμως από την συναισθηματική φόρτιση και συγκίνηση που μπορεί κάποιος να νοιώσει, αυτό που την κάνει ακόμη πιο σπουδαία, είναι το γεγονός πως όσο φορές και να την διαβάσεις, όσες φορές και να στην διηγηθεί κάποιος, κάθε φορά θα βρεις και θα ανακαλύψεις κάτι νέο, κάτι που δεν είχες προσέξει ιδιαίτερα προηγουμένως, θα σου ανοιχτεί μία νέα προοπτική και θα σου δώσει μια νέα ελπίδα.

Στο παρόν άρθρο δεν θα επαναλάβουμε την διήγηση της συγκεκριμένης παραβολής, καθώς την θεωρούμε γνωστή και αυτονόητη. Θα επιμείνουμε όμως σε κάποιες στοχοποιημένες παρατηρήσεις και ερμηνευτικούς σχολιασμούς, που αφορούν τα βασικά πρόσωπα και αντικείμενα της παραβολής και αφορούν ιδιαιτέρως τον σύγχρονο άνθρωπο.

Σπλαγχνικός Πατέρας - Μόσχος ο σιτευτός : Και τα δύο αυτά στοιχεία, αφορούν τον Ένα και Τριαδικό Θεό της πίστεώς μας. Ο Θεός ως Δημιουργός του ανθρώπου από αγάπη, σχετίζεται με το πλάσμα του με ελευθερία  αγαπητικά, δεν φέρνει εμπόδια στις επιλογές του ανθρώπου και όταν ο άνθρωπος αποτυγχάνει στις επιλογές του τον περιμένει ανοιχτή αγκαλιά και γίνεται μόσχος σιτευτός (Χριστός) για να σώσει τον άνθρωπο από τις πληγές και την "πείνα" του στη μακρινή χώρα.

Οι δύο γιοι: Τα δύο παιδιά του Πατέρα είναι οι δύο βασικοί τύποι ανθρώπων που ο Θεός δημιούργησε «κατ' εικόνα αυτού και καθ' ομοίωσιν». Δηλαδή η ελευθερία του ανθρώπου και η προοπτική του να γίνει Άγιος Θεός κατά χάριν. Ο μικρός γιος αντιπροσωπεύει τον κάθε άνθρωπο που φεύγει μακριά από τον Θεό και τον εκκλησιαστικό τρόπο ζωής. Πέρα από αυτούς που ήταν πιστοί, ενδεχομένως  αφορά και τους άπιστους και αιρετικούς ανθρώπους ή αυτούς που αμφισβητούν ευθέως την ύπαρξη του Θεού. Η ευαγγελική περικοπή ασχολείται περισσότερο με τον άσωτο Υιό που όμως φαίνεται με την επιστροφή του ότι σώζεται. Αντίθετα έχουμε και τον μεγάλο γιο, τους ανθρώπους δηλαδή που ζουν εντός της Εκκλησίας (τότε που είπε την παραβολή βέβαια ο Κύριος αναφέρεται περισσότερο στους Φαρισαίους και Γραμματείς) και δεν βιώνουν την απώλεια του αδελφού τους, δεν έκαναν τίποτα για συμβάλουν στην επιστροφή του και όταν αυτή είναι γεγονός, ενοχλούνται, θυμώνουν και αντιστέκονται στην ανοιχτή αγκαλιά του πατέρα τους. Δεν ζουν την χαρά, προβάλλουν την δικαιοσύνη και όχι την φιλανθρωπία και δεν έχουν σε βάθος καταλάβει τη σημαίνει να ζεις με Θεό μέσα από το πρόσωπο του αδελφού.

Σπατάλη της "ουσίας" - ξυλοκέρατα : Ο άνθρωπος έχει λάβει ως δωρεά πολλά χαρίσματα που όμως διατηρούνται και αυξάνονται μόνο σε κοινωνία με τον Θεό. Όταν δεν υπάρχει αυτή η κοινωνία, δημιουργείται αρχικά μία ηδονή που γρήγορα γίνεται οδύνη, υπάρχει η απατηλή αίσθηση της αυτοθέωσης και ψευδοελευθερίας που όμως τα αποτελέσματα μακροπρόθεσμα είναι τραγικά για τον άνθρωπο. Το χειρότερο χάνεται ο ¨πλούτος¨, και προσπαθεί να ζήσει με ¨τροφές¨ που έτρωγαν τα ζώα και φυσικά δεν μπορούν να τον χορτάσουν. Από ¨κύριο¨ τον κάνουν ¨δούλο¨, από άνθρωπο άλογο ζώο.

Η επιστροφή - το γλέντι στην πατρική εστία : Ο άνθρωπος όσο και να απομακρυνθεί σε όποια κατάσταση τραγική και αν φτάσει αν θυμηθεί τον παράδεισο και ότι οι δούλοι (τα πρόσωπα της θείας οικονομίας: προφήτες, απόστολοι, κληρικοί ως διάκονοι στην σημερινή εποχή) περνούν καλύτερα από ότι ο Υιός μακριά από τον πατέρα. Το γεγονός ότι έρχεται "εις ευατόν" τον κάνει να παίρνει την σωστή απόφαση να επιστρέψει. Αυτό τον σώζει και μάλιστα με την ταπείνωση ότι δεν αξίζει να είναι πλέον "Υιός". Ο άνθρωπος όταν  αναγνωρίζει την αδυναμία και την πτώση, αυτό τον καθιστά δυνατό και ανορθωμένο. Του δίνει το ¨δακτυλίδι της υιοθεσίας" και το "ένδυμα το λευκό" και την συμμετοχή στο "γλέντι με την βρώση του μόσχου του σιτευτού"! 

Κλείνοντας αδελφοί μου, καταλαβαίνουμε όλοι ότι σ΄ αυτή την ζωή ο μόνος προορισμός μας, είναι η επιστροφή σε αυτή την ανοιχτή πατρική αγκαλιά. Μόνο τότε είμαστε πραγματικά άνθρωποι με την ετυμολογική (άνω+θρώσκω) και ουσιαστική έννοια του όρου και όχι γήινοι χωρίς Θεό, χωρίς χαρά, χωρίς μετάνοια. Η περίοδος του Τριωδίου είναι αυτή ακριβώς η ευκαιρία μας για επιστροφή, ας ξεκινήσουμε ο Θεός καρτερικά περιμένει!

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής του Ασώτου (Α’ Κορ. Στ’ 12-20).

Αδελφέ, ας μείνομε σταθεροί στην πίστη,

αν θέλομε αληθινά την δική μας ευτυχία

      του π. Παναγιώτου Γκέζου

Χωρίς εγρήγορση δεν επιτυγχάνεται

                                                         η πνευματική προκοπή.

Δεν κατορθώνεται η καθαρότητα του νου

                                         χωρίς επαγρύπνηση εσωτερική

Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η ζωή της αρετής,

                                                  απαιτεί εγρήγορση διαρκή.

Είναι οι εχθροί πολλοί και δυνατοί.

Ιδιαιτέρως ο διάβολος, ο οποίος «ως λέων ωρυόμενος

Περιπατεί ζητών τίνα καταπίη».

«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, η αγρυπνία, είναι

ο καλύτερος φρουρός, που

                                      προφυλάσσει την δική μας ψυχή

από τον υπούλως ερχόμενον εχθρόν

                 ο οποίος εμφανίζεται «ως κλέπτης εν νυκτί».

Αντιθέτως η ακηδία, η ραθυμία

                                         και η νωθρότητα η πνευματική

συνιστούν μεγάλη απειλή.

 Όταν η συνείδησή μας παύσει να αγρυπνεί,

ξεχνούμε τις ευθύνες μας,

                             την κλήση του Ιησού προς όλους μας:

Χρειάζεται και η ψυχή «τροφή», πνευματική.

                             Η δε απιστία κραδαίνει την μάχαιρα

της δήθεν επιστημονικής αληθείας,

                                           απαιτείται μεγάλη προσοχή

και εγρήγορση, διότι από στιγμή σε στιγμήν μπορεί

ο εχθρός να εισέλθει στο οχυρό

της δικής μας ψυχής. Όσον δε περισσότεροι εχθροί

μας πολεμούν, λόγω της ανωμαλίας των καιρών

     και του κατακλυσμού της απιστίας και διαφθοράς,

επί τοσούτον μεγαλύτερη θα πρέπει να είναι

                         η φρούρηση του ψυχικού μας θησαυρού.

Τι ατύχημα μέγα είναι δια τον άνθρωπο

                                                       να χάση την πίστη του!

Όλα γύρω του τότε γίνονται σκοτάδι, ερημιά.

Ο άνθρωπος ομοιάζει με αετό χωρίς φτερά

                                          και η ζωή σαν θανάτου πορεία.

Αδελφέ, ας μείνομε σταθεροί στην πίστη,

                      αν θέλομε αληθινά την δική μας ευτυχία.

Βέβαια, δια να κρατήσει κανείς την πίστη

                       και να νικήσει τον μεγάλο αυτόν αγώνα,

  θα χρειασθεί, με σθένος, να πολεμήσει.

                                                         Η αρετή θέλει ανδρεία.

Έχει βέβαια ο δρόμος της και η πορεία γοητεία,

 αλλά την ιδίαν στιγμήν απαιτείται

                                                              και ηρωική διάθεση.

 Διότι απέναντι στις επιθέσεις του εχθρού,

                                                     η στάση του χριστιανού

δεν ημπορεί να είναι η υποχώρηση.

Διότι υποχώρηση σημαίνει θάνατος.

Είναι αλήθεια ότι η αμαρτία εμφανίζεται ελκυστική,

με γοητευτικά χρώματα, απατηλή.

                                              Ομοιάζει με μεθυστικό ποτό,

που μόλις το πιείς ζαλίζεσαι

                                           και ζεις σε κόσμο φανταστικό.

 Είναι πλανεύτρα η αμαρτία. Όμως, αργότερα,

όταν περάσουν οι πρώτες εντυπώσεις, τότε

εκδηλώνεται η πικρία. Να πιστεύω όμως στον Χριστό

και να μην έχω την αγάπη Του, που αποτελεί

την ενεργοποίηση της πίστης είναι όχι μόνο σόλοικο,

αλλά και δαιμονικό,

είναι μία δύναμη καταστροφική για τους άλλους

                                           και για τον ίδιο μας τον εαυτό

Για την πίστη μας, όπως και ο απόστολος Παύλος,

το εννοεί, δύναμη θετική και ευεργετική

           υπάρχει εκεί που υφίσταται αγάπη χριστιανική.

Αν δεν έχουμε μετάνοια, ας την ζητήσουμε ειλικρινά

από τον Κύριο. Θα είναι το πρώτο σκαλοπάτι

                             της ένθεης και σωτήριας μας αγάπης.

Ναι! Όταν μέσα μας πιστεύουμε ότι ο δρόμος

       που επήραμε είναι ο καλύτερος, όταν η ψυχή μας

δονηθεί από τα ιερά

                        σκιρτήματα της αρετής και της πίστεως,

όταν πάρομε την απόφαση να μείνομε

        στις επάλξεις της τιμής και του χρέους, συνεχώς 

τότε τα ιερά μας και τα φρούριά μας

                                                   δεν θα τα πάρει ο εχθρός.

Ορθοί και αήττητοι θα μείνομε εις τας επάλξεις,

αφού μαζί μας, εμψυχωτής και υπερασπιστής,

                                                                θα είναι ο Χριστός.

04/02/2018

Ομιλία στην Υπαπαντή του Κυρίου μας.