Τα όρια της φιλανθρωπίας και το γεγονός ότι κάποιοι ζουν εις βάρος των άλλων….

Όταν τελείωσα το γυμνάσιο και πήγα να γραφτώ στο Εκκλησιαστικό Λύκειο, χρειαζόταν ένα χαρτί χριστοηθίας από τον Μητροπολίτη της επαρχίας που ζούσα. Γι΄ αυτό το λόγο με είχε πάρει ο Ιερέας της Ενορίας μου στη Μητρόπολη (που ήταν και Γενικός Αρχιερατικός) για να πάρω την ευχή του Μητροπολίτου και για να υπογράψει το συγκεκριμένο χαρτί. Μέχρι να έρθει η σειρά μου και να με δεχτεί ο Επίσκοπος θυμάμαι ήμουν στο χώρο αναμονής των Γραφείων της Μητροπόλεως και μπαινόβγαιναν ένα σωρό άνθρωποι (τσιγγάνοι κτλ) που ζητούσαν οικονομική βοήθεια. Οι υπεύθυνοι εκεί ή τους έδιναν αλλά ελάχιστα, είτε τους παρέπεμπαν για άλλη μέρα, είτε τους απέφευγαν τελείως.

Ομολογώ ότι όλο το σκηνικό μου προκάλεσε τότε ένα σφίξιμο στο στομάχι και ένα σκανδαλισμό! Θεωρούσα ότι έπρεπε να τους είχαν βοηθήσει άμεσα, χωρίς να έχω μπει στη λογική ότι όλοι αυτοί πιθανόν να ήταν και χθες και προχθές και ότι θα ερχόντουσαν και αύριο και μεθαύριο που δεν θα ήμουν εκεί!

Τα χρόνια πέρασαν τελείωσα το Εκκλησιαστικό και πήγα να δώσω εξετάσεις για την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών! Ανέβαινα στη σχολή σχεδόν καθημερινά με τον Ηλεκτρικό μέχρι να τακτοποιηθώ μόνιμα στο οικοτροφείο αλλά και γενικότερα κατά τις σπουδές μου στην Αθήνα (δεν υπήρχε το μετρό ακόμα). Εκεί έμπαιναν διάφοροι σε κάθε σταθμό (άλλοι με όργανα, άλλοι με επιγραφές ότι είναι αλλοδαποί και έχουν ανάγκη, άλλοι που έλεγαν ότι είναι πρώην τοξικομανείς κτλ). Στις αρχές ένοιωθα το ίδιο σφίξιμο που ένοιωσα και στη Μητρόπολη. Έδινα ότι μπορούσα και μάλιστα ταυτόχρονα είχα άλλο ένα συναίσθημα ακόμα αυτό του θυμού, για την αδιαφορία των Αθηναίων να βοηθήσουν τον «συνάνθρωπο». Πάλι δεν είχα μπει στη λογική ότι πιθανόν να ήταν οι ίδιοι και χθες και προχθές και ότι θα ερχόντουσαν και αύριο και μεθαύριο. Αυτό το αντιλήφθηκα σιγά σιγά με το χρόνο που τύχαινε οι ίδιοι που είχα δώσει το πρωί να μου άπλωναν το χέρι και το μεσημέρι….! Δεν ήμουν και κανένα πλούσιος άλλωστε και ξαφνικά άρχιζα να ελαττώνω, μετά να αποφεύγω και στο τέλος να μη δίνω και εγώ καθόλου…. Βέβαια μίλησα και με τον πνευματικό μου για το θέμα και είχαμε βρει μια λύση που γνωρίζει ο ίδιος και ο Θεός… απλά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν , όταν διαπιστώνεις ότι δίνεις με όλη σου την καρδιά βοήθεια στον άλλον, αλλά κάποιοι αυτό δεν το παίρνουν ως προσωρινό… αλλά θέλουν να το καταστήσουν μόνιμο εις βάρος σου.

Τα πράγματα πέρασαν, έγινα κληρικός και τώρα λες και το ράσο έχει μαγνήτη όπου και να είμαι είτε στην Ενορία, είτε στην Μητρόπολη, είστε στην αγορά, είτε στο κέντρο έρχονται ένα σωρό άνθρωποι που λένε ότι τους λείπουν λίγα λεφτά για να πάνε στην επαρχία, κάποιοι που βγήκαν από τη φυλακή, κάποιοι που τους έκλεψαν το πορτοφόλι και ένα σωρό κάποιοι….! Στην αρχή προσπάθησα να ικανοποιώ όσο μπορώ, δεν ήθελαν να νοιώθω αυτό το γνωστό σφίξιμο, άλλωστε είναι εικόνα Θεού ο συνάνθρωπος. Τότε αυτοί που άρχιζαν σιγά σιγά να γίνονταν οι ίδιοι και οι ίδιοι λες και είναι σωματείο…. Άρχιζαν να καταφτάνουν όλο και περισσότεροι… που είπαν ότι ξέρουν ότι είμαι «καλός» και ήρθαν από μακριά για να βοηθήσω. Το τι έγινε και τι κάνω μπορείτε να φανταστείτε από τα παραπάνω…τα ίδια… ξαφνικά άρχιζα να ελαττώνω, μετά να αποφεύγω και στο τέλος να μη δίνω και εγώ καθόλου…. Όταν ρωτάς που μένουν δηλώνουν άστεγοι για να μην υπάρχει το θέμα της τοπιότητος, καθώς τους λες ότι δεν είμαστε ιερείς πάσης Ελλάδος, αλλά έχουμε την ευθύνη για συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια και πρέπει να διασταυρώσουμε αν λένε αλήθεια σε αυτά που λένε! Έρχονται και ένα σωρό αλλοδαποί και εκεί τα ίδια τους λες ότι το πρόβλημά τους αφορά την μεταναστατευτική πολιτική της χώρας και δεν μπορεί να το λύσει ένας παπάς μόνο….! Ήρθε και η κρίση και τα περιστατικά πληθαίνουν ενώ η βοήθειά μας ελαττώνεται …θέλοντας και μη!

Και θα πει κάποιος ως παπάς πρέπει να δίνεις συνεχώς …αλλιώς να μη γινόσουν! Αυτή είναι η χριστιανική στάση έτσι νόμιζα και εγώ άλλωστε!  Και όμως αδελφοί μου, εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές δεν είναι αυτή η στάση… και το διαπίστωσα και εγώ όταν τέλεσα την ακολουθία του μικρού αγιασμού για κάθε ιδιωτικό έργο και αναφέρομαι συγκεκριμένα στον Απόστολο που προβλέπεται να αναγνωστεί  . Είναι απόσπασμα από την Β΄ Θεσσαλονικείς 3ο Κεφάλαιο και στίχους 6 έως 12 όπου αναφέρει : 6 Παραγγέλλομεν δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καὶ μὴ κατὰ τὴν παράδοσιν ἣν παρέλαβον παρ' ἡμῶν. 7 αὐτοὶ γὰρ οἴδατε πῶς δεῖ μιμεῖσθαι ἡμᾶς, ὅτι οὐκ ἠτακτήσαμεν ἐν ὑμῖν, 8 οὐδὲ δωρεὰν ἄρτον ἐφάγομεν παρά τινος, ἀλλ' ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ, νύκτα καὶ ἡμέραν ἐργαζόμενοι, πρὸς τὸ μὴ ἐπιβαρῆσαί τινα ὑμῶν· 9 οὐχ ὅτι οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν, ἀλλ' ἵνα ἑαυτοὺς τύπον δῶμεν ὑμῖν εἰς τὸ μιμεῖσθαι ἡμᾶς. 10 καὶ γὰρ ὅτε ἦμεν πρὸς ὑμᾶς, τοῦτο παρηγγέλλομεν ὑμῖν, ὅτι εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω. 11 ἀκούομεν γάρ τινας περιπατοῦντας ἐν ὑμῖν ἀτάκτως, μηδὲν ἐργαζομένους, ἀλλὰ περιεργαζομένους· 12 τοῖς δὲ τοιούτοις παραγγέλλομεν καὶ παρακαλοῦμεν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα μετὰ ἡσυχίας ἐργαζόμενοι τὸν ἑαυτῶν ἄρτον ἐσθίωσιν.

Και σε νεοελληνική μετάφραση :6Σας παραγγέλλουμε ακόμα, αδελφοί, στο όνομα του Kυρίου μας Iησού Xριστού, να κρατιέστε μακριά από κάθε αδελφό που ζει άτακτα κι όχι σύμφωνα με τον τρόπο ζωής που παρέλαβαν από μας. 7’λλωστε, κι εσείς οι ίδιοι ξέρετε πώς πρέπει να μιμείστε εμάς, γιατί δε συμπεριφερθήκαμε άτακτα ανάμεσά σας, 8ούτε φάγαμε δωρεάν ψωμί από κανέναν, αλλά εργαζόμασταν νύχτα και μέρα με κόπο και μόχθο για να μην επιβαρύνουμε κανέναν από σας. 9Όχι γιατί δεν έχουμε το δικαίωμα αυτό, αλλά για να γίνουμε σε σας το παράδειγμα, ώστε να μας μιμείστε. 10’λλωστε, και τότε που ήμασταν κοντά σας, η παραγγελία μας σε σας ήταν τούτη: Aν κάποιος δε θέλει να εργάζεται, δεν πρέπει ούτε και να τρώει. 11Γιατί, πράγματι, ακούμε πως κάποιοι μεταξύ σας ζουν άτακτα, οι οποίοι καμιά εργασία δεν κάνουν, παρά μόνο ασχολούνται με ξένες υποθέσεις. 12Σ� αυτούς, λοιπόν, παραγγέλλουμε και τους συνιστούμε στ� όνομα του Kυρίου μας Iησού Xριστού, να τρώνε το ψωμί τους εργαζόμενοι με τάξη.

Όσοι πραγματικά έχουν ανάγκη είναι αξιοπρεπείς και σου παρουσιάζονται με σεβασμό και διακριτικά. Οι άλλοι σε βλέπουν σαν τράπεζα που νομίζουν κόβεις 1000αδες ευρώ κάθε μέρα. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα και σαν πιστοί και σαν επίσημη εκκλησία για το τι θα κάνουμε και πως θα ασκείται η φιλανθρωπία υπεύθυνα! Γιατί έτσι όπως είναι τώρα μάλλον κακό κάνουμε παρά καλό!

Κλείνω με αυτό που λέει και μια κινέζικη παροιμία : Αν σου δώσω ένα ψάρι θα ξαναπεινάσεις… αν σε μάθω να ψαρεύσεις δεν θα πεινάσεις ποτέ! Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε αρκεί και όσοι δηλώνουν αναξιοπαθείς να το καταλάβουν καλά αυτό ότι δεν μπορούν συνεχώς και μονίμως να ζουν εις βάρος των άλλων, γιατί ούτε λύνεται το πρόβλημά τους, αλλά και οι υπόλοιποι δεν πρόκειται να σηκώσουμε ποτέ κεφάλι και για τα δικές μας ανάγκες αλλά και γι αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη.

π Αντώνιος Χρήστου

ΕΚΔΡΟΜΗ ΚΑΤΗΧΗΤΩΝ-ΚΑΤΗΧΗΤΡΙΩΝ Ι.Μ. ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Πλούσιοι σε πνευματικές ευλογίες και εμπειρίες απέκτησαν οι 71 συμμετέχοντες στην Εκδρομή που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας, δια του Γραφείου Νεότητός της για τους Κατηχητές και Κατηχήτριες της. Το τριήμερο 3 με 5 Σεπτεμβρίου 2010 επισκεφθήκαμε τη Λίμνη Πλαστήρα και την ευρύτερη περιοχή των Αγράφων της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων. Παρόν και συνοδός της αποστολής ήταν ο ίδιος ο Ποιμενάρχης μας Μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Παύλος και δύο μέλη από την Επιτροπή Νεότητος. Το πρόγραμμα της προσκυνηματικής εκδρομής μας ήταν ως εξής : 

 Την πρώτη ημέρα Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010, συγκεντρωθήκαμε στις 4.00 μ.μ. στο Καθεδρικό Ναό της Ιεράς Μητροπόλεως μας Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Γλυφάδας και αναχωρήσαμε με δύο πούλμαν για το Νεοχώρι Καρδίτσης όπου ήταν το ξενοδοχείο της  διαμονής μας. Η θέα από το ξενοδοχείο ήταν καταπληκτική καθώς η λίμνη πρόβαλε μπροστά τα μάτια μας και το καταπράσινο τοπίο από Έλατα και Πλατάνια γύρω από αυτή. Αφού τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια, φάγαμε το δείπνο μας, και τελέσαμε την Ακολουθία του Αποδείπνου. 

Την επόμενη μέρα Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010, αναχωρήσαμε για την Ι. Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Ρεντίνης όπου συμμετείχαμε στη Θ.  Λειτουργία. Στη συνέχεια πήραμε πρωινό στο Αρχονταρίκι της Μονής και ξεναγηθήκαμε στους χώρους της. Το μεσημέρι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και γευματίσαμε και νωρίς το απόγευμα αναχωρήσαμε για την Ιερά Μονή Παναγίας Σπηλιάς. Η βροχή, η ομίχλη, ο χωματόδρομος και το υψόμετρο δεν στάθηκαν εμπόδιο στο να προσεγγίσουμε την Ιερά Μονή. Εκεί μας περίμενε ο Καθηγούμενος Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μητρόπουλος με τη εδώ και λίγων ετών συνοδεία του. Τελέσαμε την Ακολουθία της Θ ώρας και του Εσπερινού του Σαββάτου και μετά δεχθήκαμε το καθιερωμένο κέρασμα και από μια ευλογία από τη Μονή σε όλους τους συμμετέχοντες. Επιστρέψαμε αργά το βράδυ στο ξενοδοχείο και δειπνήσαμε και τελέσαμε το Απόδειπνο με την ακολουθία της Θ. Μεταλήψεως.

Την Κυριακή το πρωί 5 Σεπτεμβρίου 2010, αναχωρήσαμε για την περιοχή Νεράιδα σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από το Νεοχώρι, όπου τελέσαμε τη Θ. Λειτουργία στο Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία όπου είναι ανοιχτό μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες.  Αξίζει να σημειωθεί ότι έψαλαν στην Θ. Λειτουργία η γερόντισσα και αδελφές από τη Μονή Ρεντίνης. Στη συνέχεια μεταβήκαμε σε ξενοδοχείο του χωριού όπου μας κέρασε η επιτροπή της Ενορίας.  Στις 1.00 αναχωρήσαμε για το ξενοδοχείο μας όπου τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας στις βαλίτσες, ελευθερώσαμε τα δωμάτια και γευματίσαμε πριν αναχωρήσουμε στο ξενοδοχείο. Εκεί έλαβε το λόγο ο Σεβασμιώτατος και σε γενικές γραμμές είπε « Η Μητρόπολή μας πραγματοποίησε την Εκδρομή αυτή ως ελάχιστη ένδειξη τιμής και αγάπης προς το πρόσωπό σας, που αναλίσκετε πολλές ώρες κάθε χρόνο για τα παιδιά μας. Αυτά είναι το μέλλον και το οξυγόνο μας και σας ευχαριστούμε για ότι κάνετε γι΄ αυτά. Θεωρούμε εσάς τους Κατηχητές και της Κατηχήτριες ως την ραχοκοκαλιά της Μητροπόλεως μας. Σας παρακαλώ πολύ να συνεχίσετε και αν είναι δυνατόν με περισσότερο ζήλο να διακονείτε την Μητρόπολή μας και ειδικότερα της Ενορίες σας, γιατί τα παιδιά μας δια της κατηχήσεως στη σύγχρονη και περίεργη εποχή που ζούμε μας έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ…». 

Μετά το γεύμα και νωρίς το απόγευμα αναχωρήσαμε για την Ιερά Μονή Πελεκητής όπου προσκυνήσαμε και θαυμάσαμε το τοπίο. Στη συνέχεια περάσαμε στα πούλμαν και επιστρέψαμε στη Γλυφάδα, δοξολογώντας το Θεό για όσα ζήσαμε σε αυτό το πραγματικά γεμάτο τριήμερο που μας έδωσε τη δυνατότητα και να δούμε άλλα μέρη, αλλά και να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα Κατηχήσεως. Ευχόμαστε για μια νέα καρποφόρα κατηχητική χρονιά και καλή δύναμη σε όσους συμμετείχαν σε αυτό το προσκύνημα.

π. Αντώνιος Χρήστου

Εφημέριος Ι..Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας

& Μέλος της Επιτροπής Νεότητος Ι.Μ. Γλυφάδας

Η ιστορία ενός μολυβιού‏

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:


- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.



Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.



- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!

- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.



Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.



Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.



Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.



Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.



Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ - ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

Με τον Γέροντα-Επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη μία φορά τον είχα συναντήση στην ζωή μου, το 1998 όταν είχαμε πάει εκδρομή στις Πρέσπες με την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Ζωή Αθηνών! Τον γνώριζα περισσότερο από το περιοδικό του ΣΠΙΘΑ και από άλλες περιγραφές τρίτων και βιβλία. Με μερικά μου έλεγε μου φαίνοταν αυστηρά και τραβιγμένα, όμως δεν μπορώ να μη αναγνωρίσω την συνέπεια των λόγων και των πράξεων του και αυτό είναι κάτι που εκτιμώ πολύ σε ανθρώπους. Διάβασα το βιογραφικό του τώρα μετά το θάνατό του και πραγματικά συγκλονίστηκα από το μέγεθος της δραστηριότητάς του και την αγωνιστικότητά του! Ας είναι αιωνία του η μνήμη! Την ευχούλα του να έχουμε.

1907-2010

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΑΝΤΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ

Ωρισμένοι σημαντικοί σταθμοί της ζωής του αγωνιστού ορθοδόξου

επισκόπου της Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

1907: Γεννιέται στις Λεύκες – Πάρου. Οι γονείς του: Νικόλαος (μικρέμπορος) και Σοφία (δασκάλα). Τον βαπτίζουν Ανδρέα.
1915-1925: Υπότροφος στο Γυμνάσιο Σύρου. Αποφοιτά με βαθμό «άριστα».
1925: Εγγράφεται στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
1929 (Δεκέμβριος): Λαμβάνει το πτυχίο με βαθμό «άριστα».
1929-1934: Μένει με τη μητέρα του στην Ίο των Κυκλάδων για μελέτη και περισυλλογή, και διδάσκει στο Δημοτικό σχολείο.
1934 (Δεκέμβριος): Μιά βροχερή ημέρα, και ενώ βαδίζει σκυμμένος, βλέπει πεσμένο κάτω ένα μικρό ταχυδρομικό φάκελλο. Σκύβει και τον παίρνει από τις λάσπες.
Η έκπληξί του είνε μεγάλη όταν βλέπη ότι ο φάκελλος είνε γι’ αυτόν (έπεσε προφανώς κατά λάθος από τα χέρια του γέροντος ταχυδρόμου της νήσου).
Ανοίγει και διαβάζει. Ο μητροπολίτης Αιτωλοακαρνανίας Ιερόθεος τον καλεί να πάη στο Μεσολόγγι και ν᾽ αναλάβη τη θέσι του γραμματέως της μητροπόλεως. Βλέπει το πράγμα ως κλήσι Θεού καὶ υπακούει αμέσως.
1934 (Χριστούγεννα): Ο Ανδρέας Καντιώτης του Νικολάου είνε ο μοναδικός ταξιδιώτης προς Πειραιά, μέσα στό πλοίο της άγονης γραμμής, και ο πλοίαρχος απορεί.
1934-1941: Αναλαμβάνει τη θέσι του πρωτοσυγκέλλου στη μητρόπολι Αιτωλοακαρνανίας. Κάνει το πρώτο κήρυγμά του στο Μεσολόγγι.
1935: Γίνεται μοναχὸς καὶ παίρνει το όνομα Αυγουστίνος. Χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Ακαρνανίας Ιερόθεο.
1941: Μετατίθεται στη μητρόπολι Ιωαννίνων και υπηρετεί ως ιεροκήρυξ.
1941 (Χριστούγεννα): Μπροστὰ στούς Ιταλούς κατακτητάς και χοροστατούντος του μητροπολίτου Ιωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου, μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών, κηρύττει από τον άμβωνα πατριωτικά.
Οι Ιταλοί, ἐνωχλημένοι, εκδίδουν ένταλμα συλλήψεώς του. Ο δεσπότης, για να τον προστατεύση, δεν του επιτρέπει να κηρύττη. Τότε ο ιεροκήρυκας, βλέποντας ότι η παραμονή του στα Ιωάννινα περιττεύει, αφήνει εκεί τη μητέρα του και εν καιρώ χειμώνος φεύγει. Οι Ιταλοί σε έφοδο, που κάνουν στο σπίτι του, δεν τον βρίσκουν και συλλαμβάνουν τη γερόντισσα μητέρα του.
1942: Έρχεται στη Μακεδονία. Στα Γιαννιτσά μαθαίνει, από Έλληνα αστυνομικό, για το ένταλμα συλλήψεώς του που έχουν εκδώσει οι Ιταλοί.
1942: Στα Γιαννιτσά ο μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης Παντελεήμων τον χειροτονεί πρεσβύτερο.
1942: Μετατίθεται στη μητρόπολι Θεσσαλονίκης και από κεί παίρνει διαδοχικές αποσπάσεις στο Κιλκίς, στη Βέροια, στην Έδεσσα και στη Φλώρινα.
Στη Φλώρινα ελέγχει από του άμβωνος το μητροπολίτη του Βασίλειο, διότι έμενε στην Αθήνα και πήγαινε εκεί μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, ενώ η προπαγάνδα στην επισκοπή του ωργίαζε. Ο μητροπολίτης ενημερώνεται τηλεφωνικώς και τοῦ στέλνει την απόλυσί του τηλεγραφικώς.
Με την απομάκρυνσι όμως από τη Φλώρινα ο Θεός σώζει τον ιεροκήρυκα Αυγουστίνο από άλλο μεγαλύτερο κακό. Οι Γερμανοί κατακτηταί συλλαμβάνουν 10 πατριώτες και τους κρεμούν έξω από το χωριό Πρώτη – Φλωρίνης· θα ήταν μεταξύ των απαγχονισθέντων.
1943-1945: Μετατίθεται στην Κοζάνη. Ο επίσκοπος Κοζάνης Ιωακείμ Αποστολίδης έχει βγει στα βουνά. Τα χωριά καίγονται απο τους Γερμανούς και ο λαός καταφεύγει στην πόλι. Η πείνα και ο θάνατος παραμονεύουν. Ο ιεροκήρυκας Αυγουστίνος, τη δύσκολη εκείνη ώρα, εμφανίζεται ως άγγελος Θεού και σώζει την πόλι.
Κάνει συσσίτια, που φτάνουν μέχρι και 8.150 πιάτα την ημέρα. Είνε ένα θαύμα, που ο ίδιος το αποδίδει στον άγιο Νικόλαο, πολιούχο της Κοζάνης. Οι Γερμανοί πολλές φορές τον δικάζουν για να τον εκτελέσουν, ο Θεός όμως τον προστατεύει.
1945-1947: Μετατίθεται στη μητρόπολι Γρεβενών.
1947-1950: Επιστρατεύεται ως στρατιωτικός ιερεύς και ιεροκήρυξ, και υπηρετεί το Β΄ Σώμα Στρατού που εδρεύει στην Κοζάνη.
1949: Από τὸν άμβωνα του στρατιωτικού ναού Αγίου Αθανασίου Κοζάνης, παρουσία των αρχών, απαγορεύει να ψαλή το Πολυχρόνιον του βασιλέως Παύλου, που ήταν τότε παντοδύναμος.
Στο κήρυγμά του τον ονομάζει όχι «ευσεβέστατον», όπως έλεγε το Πολυχρόνιον, αλλά ασεβέστατον, και τον ελέγχει, γιατί υπέγραψε διάταγμα, με το οποίο η μασονία εμφανιζόταν ως φιλανθρωπικό ίδρυμα και θα έπρεπε να ενισχύεται ακόμα και από τους ιερούς ναούς και τις ιερές μονές. Η θαρραλέα αυτή φωνή, από τη θέσι μάλιστα του στρατιωτικού ιερέως, εσήμαινε αρχή νέων διωγμών και περιπετειών για τον   ιεροκήρυκα Αυγουστίνο. Τελικά ο βασιλεύς αναγνωρίζει το λάθος και ανακαλεί την υπογραφή του από το φιλομασονικό διάταγμα και παύει κάθε διωγμός του ιεροκήρυκος.
1950 1951: Μετατίθεται στη μητρόπολι Καρυστίας με έδρα την Κύμη – Ευβοίας.
1951-1967: Ο αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος τον διορίζει ιεροκήρυκα της αρχιεπισκοπής Αθηνών. Η περίοδος αυτή είναι καιρός μεγάλης πνευματικής δράσεως καί αγώνων, αλλά και διωγμών και περιπετειών του ιεροκήρυκος.
1964: Εισάγεται στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» των Αθηνών για μία εγχείρησι. Παθαίνει μόλυνσι και φτάνει στα πρόθυρα του θανάτου.
Κλήρος, μοναστήρια και πιστός λαός προσεύχονται. Οι γιατροί, παρ’ όλες τις προσπάθειες, σηκώνουν τα χέρια και λένε, ότι μόνο ένα θαύμα μπορεί να τον επαναφέρη. Προβλέπουν μάλιστα την  ώρα του θανάτου και την κρίσιμη «τελευταία» νύχτα στέλνουν ένα νεαρό γιατρό να μείνη δίπλα του μεχρι το επερχόμενο τέλος. Το θαύμα γίνεται. Η ώρα, που από τους γιατρούς ωρίστηκε ως ώρα θανάτου, ήταν η ώρα που ο υψηλός πυρετός έπεσε απότομα και άρχισε η βελτίωσις. Μετά απο 60 μέρες νοσηλείας βγαίνει από το νοσοκομείο. Ο ίδιος απορεί με δέος· Γιατί, Θεέ μου, μου παρατείνεις τη ζωή; τι μου επιφυλάσσεις;
1965: Η Ιερά Σύνοδος του απαγορεύει το κήρυγμα σε όλη τη χώρα, γιατί ελέγχει κάποιους μητροπολίτες για σκάνδαλα και κάνει αγώνα εναντίον του μεταθετού των επισκόπων που οι ιεροί κανόνες απαγορεύουν. Ξεσηκώνεται ο λαός και σύσσωμος ο τύπος, συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως, τάσσονται στο πλευρό του.
Η Ιεραρχία, βλέποντας τις αντιδράσεις, αναγκάζεται να ανακαλέση εσπευσμένως την απαγόρευσι.
1967 (Μάιος): Γίνεται το απροσδόκητο· ὁ ήλιος ανατέλλει ―όπως ο ίδιος λέει― από τη δύσι! Ο δυσάρεστος ιεροκήρυκας, που ήταν συνεχώς υπό διωγμόν λόγω του ελέγχου που ασκούσε, προάγεται σε επίσκοπο και εκλέγεται μητροπολίτης Φλωρίνης.
1967-2000: Υπηρετεί 33 χρόνια την ακριτική μητρόπολι Φλωρίνης με κάθε θυσία, και παραιτείται το 2000.
2010: Συμπληρώνει 10 έτη μετά τήν έξοδο από την ενεργό διακονία. Διανύει σήμερα το 104ο έτος της ηλικίας του.
Εκκλησιάζεται στην ιερά μονή Αγίου Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος Φλωρίνης, που είνε το τελευταίο έργο της αρχιερατείας του, και δίδει την ευλογία του στους πιστούς.

αρχιμανδρίτης Λαυρέντιος Γρατσίας

(σ.σ: ο π.Αυγουστίνος κοιμήθηκε 28 Αυγούστου 2010 στις 5 το πρωί. Αιωνία του η μνήμη)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΗΣ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!

Την προηγούμενη εβδομάδα σας έστειλα ένα smsl για ανάγκη σε αίμα για την Παναγιώτα Σαμουρτζή που νοσηλεύεται με καρκίνο στο Αττικό Νοσοκομείο.

Ευχαριστώ για την ανταπόκριση. Οι ανάγκες άλλαξαν. Πλέον δεν χρειάζεται αίμα αλλά αιμοπετάλια. Δυστυχώς αυτό είναι πιο δύσκολη διαδικασία γιατί μπορεί να γίνει  μόνο στο Αττικό Νοσοκομείο. Αν ενδιαφέρεστε πηγαίνετε μέχρι τις 12 το μεσημέρι στο αιματολογικό & σας παίρνουν δείγμα να δουν αν μπορείτε να δώσετε, και στη συνέχεια σας κλείνουν ραντεβού για να πάτε να δώσετε. Αν γνωρίζετε κάποιο που θα ήθελε να δώσει αιμοπετάλια παρακαλώ να το προωθήσετε.

 

Ευχαριστώ,

Ένα δίλλημα....δύσκολο και αμείλικτο...

Τελικά το δίλλημα είναι μεγάλο, να μιλάς και να λες την αλήθεια στον κόσμο με αποτέλεσμα να του κλονίζεις παλιές συνήθειες χρόνων ή να μη μιλάς για να μη ταράζεις τα ήρεμα νερά της περπατημένης και της συνήθειας, άσχετα αν δεν έχουν να κάνουν με την σωστή παράδοση της Εκκλησίας και της γραμμής που έχουμε πάρει από τις Ιερατικές Συνάξεις της Ιεράς Μητροπόλεως και των σεμιναρίων της;

Η απάντηση δεν έχει πισωγυρίσματα και η στάση του Κυρίου ήταν σαφής σε τέτοια φαινόμενα όταν ο τύπος των γραμματέων και των Φαρισαίων προσπαθούσε να υποκαταστήσει την ουσία των πραγμάτων, δηλαδή το ίδιο το πρόσωπό του.

Βέβαια η ποιμαντική και η διάκριση που χρειάζεται σε τέτοια φαινόμενα θέλει ειδικό χειρισμό και δράση ανάλογα με την περίπτωση. Όμως θαρρώ ότι πρέπει οι ποιμένες να τονίζουν το σημείο αναφοράς που συνεχώς δεν είναι αυτονόητο στις μέρες μας, που συνεχώς λησμονείται επειδή η καταπάτηση της εκκλησιαστικής τάξεως και οικονομίας, έγινε κανόνας και τύπος! Μα έλα που το σωστό μετά από χρόνια πρακτική μοιάζει λανθασμένο και το λανθασμένο που έχει ριζώσει μοιάζει με το σωστό;

Σε τι αναφέρομαι; Μα για τις αρτοκλασίες που γίνονται στην δοξολογία και όχι στον Εσπερινό, για την πρακτική των πιστών να φεύγουν την ώρα του μνημόσυνου επειδή δεν ήταν συγγενής τους, για τα μνημόσυνα τις Κυριακές, για τους γάμους το Σάββατο, για τα ρύζια, το πάτημα του ποδιού στον Ησαία, για τις φανουρόπιτες που αναλίσκετε όλη η πνευματική  ζωή ορισμένων, για το αντίδωρο και τον άρτο που έχουν πιο προτίμηση και συμμετοχή από την ίδια την Θεία Ευχαριστία κτλ.

Η αλήθεια είναι ότι αν έχεις το φρόνιμα της πελατειακής σχέσεως (μην φύγουν οι πιστοί-πελάτες) δεν έχεις πολλές επιλογές και συνεχώς θα υποχωρείς για να μη φύγουν και πάνε δίπλα! Αν όμως έχεις την πεποίθηση ότι πράττεις το σωστό, τότε το σίγουρο είναι ότι και θα συκοφαντιθείς και απειλές θα δεχτείς και την δυσαρέσκεια του "βολεμένου"κόσμου να αντιμετωπίσεις...! Θα βρεθούν όμως και άλλοι που θα οικοδομηθούν και θα σου πουν ότι έχεις την στήριξή τους και προχώρα..!

Αυτά συμβαίνουν και στις οικογένειες πόσο μάλλον σε μια ενοριακή κοινότητα. Χρειάζεται διάκριση, υπομονή και επιμονή! Στο τέλος έρχεται η σταύρωση....αλλά μετά έρχεται και η ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!

Ο Θεός να δώσει...

Ανέκδοτη σύντομη επιστολή του Γέροντα Εφραίμ της Αμερικής