Κυριακή μετά του Σταυρού

Tο αλφαβητάρι της αρετής - Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Ά ρχιζε πάντα απ’ το Θεό και πάντα τελείωνε μαζί του

Β ίου το κέρδος είν’ αυτό: τη μέρα σου καλά να τελειώνεις

Γ νώριζε όλα τα καλά έργα των δικαίων

Δ εινόν το να πεινάει κανείς, μα φοβερότερος ο πλούτος ο παράνομος

Ε υεργετείς; Μάθε λοιπόν πως το Θεό μιμείσαι.

Ζ ήτα απ’ το Θεό να σου είναι σπλαχνικός, σαν όμως εύσπλαχνος είσαι και εσύ

Η σάρκα η ανθρώπινη να συγκρατείται πρέπει και να δαμάζεται γερά

Θ υμό χαλίνωνε, μη πέσεις έξω από τη λογική

Ί σια ψηλά το βλέμμα σου, στη γλώσσα να ‘χεις μέτρο

Κ λειδί στ’ αυτιά να βρίσκεται, το γέλιο σου να ‘ναι σεμνό

Λ υχνάρι να πορεύεται η λογική μπροστά από κάθε σου έργο

Μ η σου γλυστράει κάτω απ’ ότι φαίνεται, εκείνο που υπάρχει

Ν α ερευνάς τα πάντα με το νου, όμως να πράττεις όσα επιτρέπονται

Ξ ένος πως είσαι, μάθε το καλά. Γι’ αυτό τίμα τους ξένους

Ό ταν στη γαλήνη ταξιδεύεις, τότε να θυμάσαι τη φουρτούνα

Π άντα να δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται

Ρ αβδί να σε χτυπά του δίκαιου καλύτερα, παρά ο κακός να σε τιμά

Σ τις θύρες των σοφών να πηγαινοέρχεσαι, μακρυά απ’ τις θύρες των πλουσίων

Τ ο μικρό, μικρό δεν είναι όταν σε κάτι μέγα οδηγεί

Ύ βριν χαλίνωνε, μακρυά απ’ την έπαρση μέγας σοφός να γίνεις

Φ υλάξου συ απ’ το πέσιμο, σαν όμως άλλος πέσει, μη γελάς

Χ άρισμα το να σε φθονούν, αίσχος και μέγα, να φθονείς εσύ

Ψ υχή που στο Θεό προσφέρεται, είναι η καλύτερη θυσία

Ω, ποιος θα τα φυλάξει όλα αυτά; Αυτός και θα σωθεί!

Μικρό αφιέρωμα στην Πρεσβυτερούλα μου.

Γεώργιος Παπαζάχος. Συνέντευξη στὸν Κλεῖτο Ἰωαννίδη (Μέρος Δ΄)

 

 

Σὲ μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐπισκέψεις μου στὸ Ἅγιον Ὄρος συνάντησα καὶ τὸν πατέρα Χριστοφόρο, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴ συγκλονιστικότατη ἐμπειρία νὰ δεῖ ζωντανὸ μπροστά του τὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ νὰ μιλήσει μαζί του. Καθὼς τὸ ἀφηγούμην, λοιπόν, αὐτὸ στὸ Γέροντα Πορφύριο, ἄρχισε νὰ κλαίει. Τόσο πολὺ εἶχε συγκινηθεῖ, ποὺ σὲ μιὰ στιγμὴ μοῦ λέει: «Σταμάτα, Γιῶργο, δὲν ἀντέχω». Ὕστερα, ὅμως, σκούπισε τὰ δάκρυά του καὶ μοῦ εἶπε: «Ἄντε, μοῦ πέρασε τώρα. Πὲς κάτι ἀκόμη γιὰ τὸν πατέρα Χριστοφόρο».

Αὐτὸς ἦταν ὁ Γέρων Πορφύριος.

Κ. Ι.: Ὁ ἅγιος του εἰκοστοῦ πρώτου αἰώνα, ὅπως πολὺ εὔστοχα ἔχει λεχ­θεῖ.

Γ.Π.: Θὰ σᾶς πῶ τώρα κάτι, ποὺ πρόσφατα μοῦ ἀφηγήθηκε ἕνας φίλος μου πολιτικὸς μηχανικός, ὁ ὁποῖος κτίζει πολυκατοικίες μαζὶ μὲ τὸν πατέρα του, ποὺ εἶναι ἀρχιτέκτονας.

Ἔκανε τὴ γιορτὴ στὸ μοναστήρι τοῦ Καρέα. Ἦταν καθημερινὴ κι ἔτυχε νὰ εἶμαι κι ἐγὼ ἐκεῖ, ἐπειδὴ πηγαίνω συχνά. Τὸν ρώτησα, λοιπόν, τί γιόρταζε τὴν ἡμέρα ἐκείνη. Μοῦ ἀπάντησε ὅτι γιόρταζε τὴν ἐπέτειο τῆς ἡμέρας, ποὺ σώθηκε κι ἄρχισε νὰ μοῦ ἀφηγεῖται:

«Σὲ μιὰ οἰκοδομή, ποὺ κτίζαμε, μοῦ τηλεφώνησαν οἱ ἐργάτες ὅτι εἶχε χαλάσει ὁ κομπρεσσόρος. Πῆγα – ἐπειδὴ κι ἄλλες φορὲς εἶχε συμβεῖ αὐτὸ κι εἶχα διορθώσει ἐγὼ ὁ ἴδιος τὸν κομπρεσσόρο – καὶ διαπίστωσα ὅτι ὑπῆρχε κάποια βλάβη στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ποὺ τὸ καλώδιο ἔμπαινε μέσα στὸ μηχάνημα. Ἀνοίγω, λοιπόν, τὸν κομπρεσσόρο κι ἀρχίζω νὰ τὸν ἐπιδιορθώνω. Ἡ πρίζα του ἦταν στὸ ἄλλο δωμάτιο, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν πῆγα νὰ κοιτάξω στὸ ἄλλο δωμάτιο.

Ὅπως, λοιπόν, προσπαθοῦσα ἐκεῖ νὰ φτιάξω τὸ καλώδιο, αἰσθάνθηκα νὰ μουδιάζει τὸ δεξί μου χέρι. Ὕστερα μούδιασε καὶ τὸ ἄλλο μου χέρι. Ὅπως ἤμουν, ὅμως, προσηλωμένος στὸ νὰ διορθώσω τὴ βλάβη, δὲν ἔδωσα σημασία στὸ μούδιασμα. Συνέχισε, ἀλλὰ δὲν ἔπιαναν καλὰ τὰ χέρια μου. Ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια μου ἡ πένσα, ἔπεσε χάμω κι ἔσκυψα καὶ τὴν ξαναπίασα. Ἄρχισα τότε νὰ καταλαβαίνω ὅτι κάτι δὲν πήγαινε καλά. Πάω στὸ ἄλλο δωμάτιο, ὅπου ἦταν ἡ πρίζα καὶ βλέπω ὅτι ἦταν μέσα στὸ ρεῦμα κι ἐρχόταν ἐπάνω μου. Στάθηκα ἀποσβολωμένος καὶ διερωτόμουν πῶς σώθηκα.

Τὴν ἄλλη μέρα πῆγα στὸ Γέροντα Πορφύριο, μὲ τὸν ὁποῖο εἶμαι, ὅπως ξέρεις, συνδεδεμένος. Μόλις μὲ εἶδε ἀπὸ μακριά, πρὶν προλάβω νὰ τοῦ μιλήσω, μοῦ φώναξε:

— Ἔλα ἐδῶ, μωρέ, κι εἶσαι κι ἐπιστήμονας. Βρέ, τί μοῦ ’κανες χθές; Ξέρεις τί δυνάμεις ἔβαλα, γιὰ νὰ κρατήσω ὅλο ἐκεῖνο τὸ ρεῦμα μακριὰ ἀπὸ σένα;

Κ. Ι.: Αὐτὸ κι ἂν εἶναι ἐκπληκτικό.

Γ.Π.: Εἴδατε τί πρᾶγμα; Ἀπὸ τότε, λοιπόν, αὐτὸς ὁ φίλος μου γιορτάζει κάθε χρόνο τὴ σωτηρία του χάρη στὸ Γέροντα Πορφύριο.

Κ. Ι.: «Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου».

Γ.Π.: Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἔχω σώας τὰς φρένας. Καὶ κατηγορηματικὰ σᾶς δηλώνω ὅτι οὔτε ἕνα ἰῶτα δὲν προσθέτω σ’ αὐτά, ποὺ σᾶς ἀφηγοῦμαι.

Ὅταν ἀκόμη ὁ Γέρων Πορφύριος ἔμενε στὸ καλυβάκι του στὸν Ὠρωπό, προτοῦ ἀνεγείρει ἐκεῖ τὸ Ἡσυχαστήριο «Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος», πῆγα μία βροχερὴ μέρα νὰ τὸν δῶ. Ἀρκετοὶ ἄνθρωποι κάθονταν μέσα στὰ αὐτο­κίνητά τους καὶ περίμεναν τὴ σειρά τους νὰ δοῦν τὸ Γέροντα. Πῆγα, τὸν ἐξέτασα, τοῦ ἔκανα καρδιογράφημα, κουβεντιάσαμε καί, σὲ κάποια στιγ­μή, μοῦ λέει:

— Μὴ φεύγεις τώρα, νὰ δεῖς κάτι.

— Τί, Γέροντα;

— Ἔρχεται τώρα ἕνας ταξιτζὴς ἀπὸ τὴν Καλαμάτα, νὰ μοῦ πεῖ κάτι.

Παραξενεύτηκα. Ποῦ τὸ ξέρει, σκέφτηκα, ὁ Γέροντας, ἀφοῦ οὔτε τηλέφωνο δὲν ἔχει – τότε δὲν τοῦ εἶχαν βάλει ἀκόμη τηλέφωνο – ὅτι αὐτὴ τὴν ὥρα εἶναι στὸ δρόμο ἕνας ταξιτζὴς ἀπὸ τὴν Καλαμάτα, ὁ ὁποῖος ἔρχεται ἐδῶ στὸν Ὠρωπὸ νὰ τοῦ πεῖ κάτι;

Σὲ λίγο μπῆκε μέσα μία ἀνεψιά του, ποὺ ἔμενε ἐκεῖ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι εἶχε ἔρθει ἕνας ταξιτζὴς ἀπὸ τὴν Καλαμάτα κι ἤθελε νὰ τοῦ μιλήσει. Ἔκανα νὰ φύγω, γιὰ νὰ τοὺς ἀφήσω μόνους, ἀλλὰ ὁ Γέροντας δὲν μὲ ἄφησε:

— Κάθησε. Θέλει νὰ μοῦ πεῖ γιὰ κάποια γυναίκα, ποὺ ἔμεινε ἔγκυος. Δὲν εἶναι κάτι τὸ ἀπόρρητο. Μπορεῖς νὰ μείνεις.

Μπαίνει, λοιπόν, μέσα ὁ ταξιτζής:

— Γέροντα, τὴν εὐχή σας. Ἡ κυρία τάδε μοῦ εἶπε νὰ ἔρθω νὰ σᾶς πῶ ὅτι πράγματι, μὲ τὴν εὐχή σας, εἶναι ἔγκυος καὶ περιμένει τὸ πρῶτο της παιδάκι.

Ἔμεινα κατάπληκτος. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, γεμάτος εὐγνωμοσύνη, δοξολόγησα τὸ Θεό, ποὺ ἔζησα κοντὰ σ’ αὐτὸ τὸ Γέροντα.

Κ. Ι.: Κι ἐμεῖς μαζί σας εὐγνωμονοῦμε τὸν Ὕψιστο, γιὰ ὅλα ὅσα ἐπιτρέπει νὰ πληροφορούμαστε γιὰ τὸ μακαριστὸ Γέροντα Πορφύριο καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους μεγάλους Γέροντες τῆς ἐποχῆς μας. Θὰ θέλατε νὰ μᾶς ἀφηγηθεῖτε ἀκόμη κάτι, κύριε Παπαζάχο;

Γ.Π.: Εἶναι ἀτελείωτα αὐτά, κύριε Ἰωαννίδη.

Κ. Ι.: Εἶναι ὕδωρ ζῶν.

Γ.Π.: Μία φορὰ τοῦ μίλησα γιὰ ἕνα σπίτι στὴν Αἴγινα, ποὺ μᾶς ἄφησε κληρονομιὰ ὁ πεθερός μου καὶ τὸ ὁποῖο ἤθελα νὰ ξανακτίσω, διότι εἶχε ὑποστεῖ μεγάλες ρωγμὲς ἀπὸ τοὺς σεισμούς. Ἡ ἀντίδραση τοῦ Γέροντα:

— Νὰ μὴ κτίσεις ἐκεῖ. Νὰ ’ρθεῖς νὰ κτίσεις ἐδῶ, ποὺ εἶμαι ἐγώ.

— Ναί, Γέροντα, ἀλλὰ ξέρετε ἡ γυναίκα μου γεννήθηκε σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι καὶ τὰ παιδιά μου γεννήθηκαν σ’ αὐτὸ κι εἴμαστε ὅλοι συναισθηματικὰ συνδεδεμένοι μ’ αὐτὸ τὸ σπίτι.

— Ἐντάξει τότε, Γιῶργο. Περίμενε δύο λεπτὰ νὰ πάω νὰ τὸ δῶ.

Σιώπησε γιὰ λίγο κι ὕστερα ἄρχισε νὰ μιλᾶ:

— Εἶμαι τώρα στὴ θάλασσα, κάτω ἀπὸ τὸ σπίτι σου καὶ βλέπω τὰ πεῦκα, ἐκεῖ ἐπάνω.

— Ὄχι, Γέροντα, δὲν εἶναι πεῦκα αὐτά, φιστικιὲς εἶναι· φιστικιὲς ἔχουμε στὴν Αἴγινα.

— Τί λές, μωρέ; Ἐγὼ πιάνω πευκοβελόνες.

Τότε θυμήθηκα ὅτι στὴ μία μεριὰ τοῦ σπιτιοῦ ἡ πεθερά μου, γιὰ κάθε παιδὶ ποὺ γεννιόταν εἴτε δικό μου εἴτε τοῦ κουνιάδου μου, φύτευε ἕνα πεῦκο. Τὰ εἶδε, λοιπόν, αὐτὰ τὰ πεῦκα ὁ Γέροντας, ἐνῶ ἐγώ, ἀφηρημένος ἐκείνη τὴν ὥρα, τὰ εἶχα ξεχάσει, διότι τὸ κτῆμα ἔχει ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον φιστικιές.

Κ. Ι.: Πολὺ ἐντυπωσιακὰ αὐτά, ποὺ μᾶς λέτε.

Γ.Π.: Φανταστεῖτε πῶς ἔνιωθα ἐγώ, ποὺ τὸν ἄκουγα νὰ κάμνει ὅλες αὐτὲς τὶς περιγραφές:

— Πίσω λοιπόν, ἀπὸ τὰ πεῦκα αὐτά, Γιῶργο, ὑπάρχει ἕνας τοῖχος ὕψους ἑνάμισι δύο μέτρων.

— Μήπως εἶναι ἕνα ἐγκαταλελειμμένο κοτέτσι τοῦ γείτονα;

— Μπορεῖ, γιατί ὁ τοῖχος αὐτὸς εἶναι φτιαγμένος ἀπὸ πλιθάρια. Ἀλλὰ μπροστὰ ἀπ’ αὐτὸ τὸ κοτέτσι ὑπάρχει ἕνα σωρὸς πέτρες.

Ἐγὼ δὲν τοῦ εἶπα τίποτε, διότι ἤξερα ὅτι ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχαν πέτρες. Πάω, λοιπόν, τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ στὴν Αἴγινα καὶ βρίσκω μπροστὰ ἀπὸ τὸ κο­τέτσι ἕνα σωρὸ πέτρες. Τί εἶχε συμβεῖ; Ὁ κύριος, ποὺ ἔχει τὸ γειτονικὸ κτῆμα, εἶναι ἐργολάβος. Γκρέμισε λοιπὸν ἕνα σπίτι κάπου καὶ τὶς πέτρες τὶς ἔφε­ρε ἐκεῖ στὸ κτῆμα, γιὰ νὰ τὶς χρησιμοποιήσει κάπου ἀλλοῦ. Ἀργότερα τὶς ἀγόρασα ἐγὼ γιὰ ἕνα ἐκκλησάκι, ποὺ ἔκτισα μέσα στὸ κτῆμα μου. Εἶδε, λοιπόν, ὁ Γέρων Πορφύριος καὶ τὸ σωρὸ μὲ τὶς πέτρες. Γιὰ νὰ δεῖτε μὲ πόση ἀκρί­βεια ἔβλεπε, χάρη στὸ διορατικό του χάρισμα.

Ἂς κλείσουμε αὐτὴ τὴ συνομιλία μας μὲ τοῦτα τὰ λόγια τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, πού μου εἶπε κάποια φορά:

— Ὅταν θὰ φύγω, θὰ εἶμαι περισσότερο κοντά σας, διότι ὁ θάνατος καταργεῖ τὶς ἀποστάσεις.
Αὐτὸ προσωπικὰ τὸ νιώθω. Νιώθω τὴν παρουσία του μόνιμα κοντά μας.

 

Συνομιλητής: Γεώργιος Παπαζάχος,
Ἐπίκουρος Καθηγητὴς τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς  τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Κήρυγμα για την Αγία Σοφία και τις Θυγατέρες της Αγάπη, Πίστη και Ελπίδα.

Απάντηση στην Επερώτηση του κ. Ψαριανού :

Πρόσφατα ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς, κατέθεσε στη Βουλή επερώτηση  σχετικά με την αναγκαιότητα του Αγιασμού στην αρχή της Σχολικής χρονιάς. Συγκεκριμένα αναφέρει ο κ. Ψαριανός και θέτει στην υπουργό Παιδείας. τις εξής ερωτήσεις:
«1. Ποιο είναι το παιδαγωγικό σκεπτικό βάσει του οποίου θρησκευτικές τελετές τελούνται επίσημα και υποχρεωτικά εντός σχολικού ωραρίου σαν να ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς και όχι σε μια ελεύθερη πολυπολιτισμική και ανεξίθρησκη δημοκρατία;
2. Για ποιο λόγο δεν παραπέμπετε όσους μαθητές το επιθυμούν να παίρνουν την ευλογία των ιερέων για το νέο σχολικό έτος στους εκκλησιαστικούς ναούς της Ενορίας τους;
3. Με ποιο σκεπτικό οι εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να συμμετέχουν στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό;
4. Σε περίπτωση που εκπαιδευτικοί λειτουργοί αρνηθούν ή δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτές τις υποχρεωτικές τελετές θα υφίστανται κάποιες ποινές ή κυρώσεις υπηρεσιακές ή άλλες;»

Με βάση τα παραπάνω θέλουμε να απαντήσουμε αλλά και να ερωτήσουμε τον κ. Βουλευτή τα παρακάτω :

1.      Το όλο πρόβλημα της παιδείας στη χώρα μας είναι η προσευχή; Αυτή την επερώτηση, θεωρεί ότι είναι η συμβολή του ο κ. Ψαριανού, στην καλυτέρευση της δημόσια παιδείας; Έθεσε ποτέ ο χώρος της παιδείας τέτοιο θέμα και πάει να το θεραπεύσει με την επερώτησή του; Δεν  άκουσε τίποτα για ελλείψεις βιβλίων και γραφικής ύλης; Για συγχώνευση σχολείων; Για μη διορισμό των εκπαιδευτικών και εκπαιδευτικά κενά; Σε αυτά δεν είδαμε να ανησυχεί και πολύ….!   

2.      Ο Βουλευτής εκλέγεται από τον Ελληνικό λαό για να εκπροσωπεί υποτίθεται αυτόν, τα συμφέροντά του, τις παραδόσεις του και τις ιδιαιτερότητές του! Αλλιώς αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, ας βάλουμε να μας κυβερνούν ξένοι ( αν και ήδη γίνεται μέσω του ΔΝΤ) αυτοί θα τα καταφέρουν καλύτερα .  Στην περίπτωση του συγκεκριμένου κ. Βουλευτή έχουμε το ακριβώς αντίθετο, προσπαθεί   να επιβάλει τις αντεκκλησιαστικές απόψεις στου στο λαό και στην εκπαίδευσή του!  Το θέμα δεν είναι τι πιστεύει κανείς στην ιδιωτική του ζωή, που είναι σεβαστά, αλλά ποιος έχει δώσει το δικαίωμα στην βουλευτική ιδιότητα και στον κάθε κ. Ψαριανό, εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου να αντιστρέφουν τους όρους και ουσιαστικά να προσπαθούν να μεταμορφώσουν την ιδιοσυγκρασία του λαού; Δεν έχει βάση η δημοκρατία στην αρχή της πλειοψηφίας; Τολμάει να το θέσει για δημοψήφισμα να δούμε τα αποτελέσματα;  Για τα Μουσουλμανικά σχολεία θέτει τα ίδια να δούμε τι απαντήσεις θα πάρει από την Μουσουλμανική κοινότητα; Αν υπάρχει εξαίρεση γι αυτούς, δεν μπορούν οι Ορθόδοξοι που είναι η  πίστη που έχει η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού;  Έχει τις ίδιες ευαισθησίες στις προσπάθειες που κάνουν διάφοροι, προσπαθώντας να μπουν και να επηρεάσουν την παιδεία από πλάγιους τρόπους, όπως      προσπάθεια  διδασκαλίας GIOGA στα σχολεία, παραθρησκευτικές και νεοεποχήτικες απόψεις μέσω των οικολογικών δήθεν προγραμμάτων κτλ; Το πρόβλημά του μόνο είναι η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα στα σχολεία μόνο;  

Πριν απαντήσουμε στα κάθε αυτό ερωτήματα του κ. Βουλευτή, έχουμε να πούμε το εξής :

Η προσευχή μέσω των Ακολουθιών : είναι η ανάγκη του κάθε ανθρώπου να επικοινωνήσει με τον Θεό και είναι πολύ ευεργετική για τον άνθρωπο και αυτό είναι αποδεδειγμένο σύμφωνα με αποτελέσματα αντικειμενικών επιστημονικών  πειραμάτων και μελετών. Δεν έχει ανάγκη ο Θεός από την προσευχή μας, ο Θεός είναι απαθής. Εμείς έχουμε ανάγκη από την προσευχή μας στον Θεό. Η προσευχή και ο Αγιασμός, δεν θεσπίστηκε φέτος, γίνεται από τότε που υπάρχουν Σχολεία στο νέο Ελληνικό κράτος, γίνεται σε πολλά κράτη του κόσμου .  Η πίστη στο Θεό είναι προαιρετική όποιος θέλει πιστεύει όποιος θέλει δεν πιστεύει! Όποιος δηλώνει ότι πιστεύει όμως η λατρεία στον Θεό είναι υποχρεωτική και η προσευχή είναι στα πλαίσια αυτά., στην άσκηση των  θρησκευτικών καθηκόντων και αναγκών και αυτά προστατεύονται από τα ανθρώπινα δικαιώματα του Ο.Η.Ε.

Ας πάμε στις απαντήσεις μας τώρα στις ερωτήσεις του Βουλευτή, χωρίς να σημαίνει ότι είμαστε Υπουργοί φυσικά, αλλά για να δείξουμε τις λάθος βάσεις που κτίζει την συλλογιστική του και το ιδιεολογικό  υπόβαθρο που αντλούνται αυτά τα ερωτήματα :

1.      Ποιο είναι το παιδαγωγικό σκεπτικό βάσει του οποίου θρησκευτικές τελετές τελούνται επίσημα και υποχρεωτικά εντός σχολικού ωραρίου σαν να ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς και όχι σε μια ελεύθερη πολυπολιτισμική και ανεξίθρησκη δημοκρατία;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

«Εκ Θεού άρξασθαι». Η γνώση είναι κατόρθωμα του ανθρώπου αλλά και δωρεά του Θεού στον άνθρωπο, γι αυτό παρακαλούμε τον Θεό να έχουμε φώτιση και δύναμη.  Ως Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου θα έπρεπε να ήξερε ότι το Σύνταγμα στο άρθρο 16 παράγραφο 2 ορίζει « H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων,την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.»  Η απάντηση είναι σαφής λοιπόν, γιατί δεν είναι μόνο οι ξερές γνώσεις ζητούμενο αλλά ο όλος άνθρωπος ψυχή και σώμα! Όπως το σώμα μας θέλει να τραφεί, καθαρισθεί κτλ, θέλει και η ψυχή να καλύψει τις δικές της προδιαγραφές  όπως είναι  η κοινωνία με τον Θεό μέσω της ακολουθίας του Αγιασμού και  των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Στη χώρα μας δεν έχουμε Θεοκρατία κ. Ψαριανέ , έχουμε συναλληλία με κοινούς στόχους με αποδέκτες τους ίδιους μαθητές και ανθρώπους. Άλλωστε όλοι οι Ιερείς κατόπιν προσκλήσεως πηγαίνουμε, δεν πάμε απρόσκλητοι, υποχρεωτικά και αναγκαστικά! Στη χώρα που αντλείται την εφαρμογή της ιδεολογίας σας κ. Ψαριανέ την Ρωσία και τις πρώην επαρχίες της, κάνουν το ίδιο, αυτό δεν σας λέει κάτι;

2.      Για ποιο λόγο δεν παραπέμπετε όσους μαθητές το επιθυμούν να παίρνουν την ευλογία των ιερέων για το νέο σχολικό έτος στους εκκλησιαστικούς ναούς της Ενορίας τους;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

Στην Εκκλησία δεν αγιάζονται μόνο τα πρόσωπα αλλά παίρνουν ευλογία και τα κτίσματα και τα πάντα. Ακόμα δεν θα ξεκινάει το έτος και θα  ξεκινάει με απουσίες, μόνο και μόνο για να μην έχει παρουσία η Εκκλησία στα Σχολεία; Θεωρείτε ότι η δράση της Εκκλησίας είναι μόνο εντός των τοιχών του Ιερού Ναού; Είστε βαθειά γελασμένος και έχετε μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για την Εκκλησία !  Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού και την αποτελούν όλα τα βαπτισμένα μέλη της και  «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ 18, 20) είπε ο Χριστός! Άρα ο Ναός είναι ο χώρος συγκέντρωσης των πιστών , αλλά ο Θεός είναι Πανταχού Παρών . Οι μαθητές λοιπόν επικαλούνται τον Θεό με τον Αγιασμό για να έχουν μια γόνιμη χρονιά. Στα ίδια πλαίσια και η προσευχή το πρωί για μια δημιουργική  ημέρα, δεν προσβάλουν και δεν αντικαθιστούν θεοκρατικά την παιδαγωγική του κράτους. Μη ξεχνάτε ότι κάποτε στη σκλαβιά οι Ακολουθίες της Εκκλησίας ήταν η διδακτέα ύλη τους, αυτά διέσωσαν την Ελληνική παιδεία και αυτοσυνειδησία του Έθνους μας!  Το χρωστάμε στους εαυτούς μας και στην ιστορική μνήμη και τιμή όλων των προγόνων μας. Αυτή είναι η παράδοσή μας που πάτε να ροκανίσετε κ. Ψαριανέ και το γνωρίζετε πολύ καλά!

3.      Με ποιο σκεπτικό οι εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να συμμετέχουν στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

   Οι δάσκαλοι πρέπει να εμπνέουν και να διδάσκουν πρώτα με το παράδειγμά τους. Αν δεν προσεύχονται οι ίδιοι πως θα προσευχηθούν οι μαθητές; Είναι εσωτερική ανάγκη των Καθηγητών για να έχουν φώτιση και δύναμη στην αποστολή τους.

Στο δε Εκκλησιασμό, το σκεπτικό είναι η συνοδεία και η ασφάλεια των μαθητών. Δεν θέλει πολύ λογική! Τονίζουμε άλλη μία φορά να έχετε την ίδια ευαισθησία και σε άλλες δραστηριότητες των Σχολείων π.χ. όταν πάνε Εκδρομές πενθήμερες ή τριήμερες και συνοδεύονται τα παιδιά από τους καθηγητές σε Μπαράκια, Μπουζούκια, Clubs, Σινεμά κτλ. Εκεί γιατί δεν αναρωτιέστε τα ίδια;

4.      Σε περίπτωση που εκπαιδευτικοί λειτουργοί αρνηθούν ή δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτές τις υποχρεωτικές τελετές θα υφίστανται κάποιες ποινές ή κυρώσεις υπηρεσιακές ή άλλες;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

Δεν είναι αντιφατικό; Τους θεωρείτε λειτουργούς αλλά χωρίς την κάθε αυτό «ΛΕΙ-ΤΟΥΡΓΙΑ» που είναι η κατεξοχήν έκφραση της Εκκλησίας; Τα ερωτήματα θεωρούμε ότι είναι καθαρά ρητορικά και προς λάθος κατεύθυνση! Σας προτείνουμε αυτές τις ερωτήσεις να μη τις κάνετε προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων (αυτό το ξεχνάμε συνήθως) αλλά προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και ρωτήστε αν οι Φυλακές έχουν γεμίσει από Εκπαιδευτικούς λόγω άρνησης της προσευχής να δούμε τι θα σας απαντήσει!!!  Φυσικά είναι αστεία όλα αυτά και το γνωρίζετε πολύ καλά!

Ο Θεός να μας φωτίζει όλους κ. Ψαριανέ, απλά να σας υπενθυμίσω ότι τον Θεό και την Εκκλησία μπορείτε να τους αρνηθείτε και να τους απορρίψετε… .αυτά όμως δεν θα σας απορρίψουν ποτέ!

π. Αντώνιος Χρήστου

Εφημέριος Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας

Αγιασμός νέας Πλατείας και εξελίξεις για το Νέο Κοιμητήριο στη Γλυφάδα.

Την 1^η Σεπτεμβρίου 2011 στον Ι.Ναό Αγίας Τριάδος Γλυφάδας , τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία για την Αρχή της Ινδίκτου, και εν συνεχεία τελέσθηκε  Μνημόσυνο,  για την αείμνηστη Αθηνά,  μεγάλη Ευεργέτης της Ιεράς Μητροπόλεως,  της  γνωστής οικογενείας, και επίσης μεγάλων ευεργετών Αθανασίου Μαρτίνου,  χοροστατούντος του Ποιμενάρχη μας κ. Παύλου. 

 Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας και του Μνημόσυνου, τελέσθηκε στο προαύλιο του Ιερού Ναού ο Αγιασμός επί τη ενάρξη των εργασιών,  για τη δημιουργία μεγαλοπρεπούς πλατείας από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γλυφάδας κ. Παύλον, παρουσία του Δημάρχου Γλυφάδας κ. Κόκκορη και του κ. Αθανασίου Μαρτίνου, άλλων εκκλησιασθέντων που θα κοσμεί το προαύλιο του Ιερού Ναού, δωρεά του κ. Αθανασίου  Μαρτίνου.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος αναχώρησε για το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής αλλαγής, όπου είχε συνάντηση με την Γενική Γραμματέα του Υπουργείου κ. Καραβασίλη,  για το θέμα του Νέου  Κοιμητηρίου Γλυφάδας.  Εκεί ο Σεβασμιώτατος σε μια δίωρη συνάντηση είχε την ευκαιρία να αναπτύξει το χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Ποίμνιο της Γλυφάδας για το θέμα των Κεκοιμημένων και γιατί προέβη στις ενέργειες που προέβη μαζί με τον Δήμαρχο για την δημιουργία του Νέου Κοιμητηρίου.

 Την ίδια ώρα στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων ο Δήμαρχος Γλυφάδας κ. Κόκκορης, με τριμελή επιτροπή Κληρικών της Μητροπόλεως Γλυφάδας (π. Κωνσταντίνου Βαρθολομαίου, π. Σπυρίδων Παλάσκας και π. Αντώνιος Χρήστου), με πρώην Δημάρχους και νυν Συμβούλους, με την νομική υπηρεσία του Δήμου Γλυφάδας και πλήθος πολιτών, παρουσιάστηκαν στο Κτίριο 4, ενώπιον μονομελούς Δικαστηρίου, για να συζητήσουν και να απολογηθούν για τα ασφαλιστικά μέτρα, τα οποία έχουν καταθέσει, ελάχιστοι  κάτοικοι  της Γλυφάδα, οι οποίοι αντιδρούν,  που είναι κοντά στο Νέο Κοιμητήριο και ζητούν να μη προχωρήσει  η λειτουργία του. Και οι δύο πλευρές ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους και περιμένουν πλέον την απόφαση εντός τριών-τεσσάρων ημερών. 

π. Αντώνιος Χρήστου

Εφημέριος Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας