Λίγα λόγια για τις προλήψεις από ανθρώπους της εκκλησίας

Το μυστήριο της Μετανοίας: 12η Ομιλία.

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟΝ Ι. Ν. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Ο Κύριος προσλαμβάνει και αγιάζει την κτίση και τον άνθρωπο, για να έχουμε πρόσβαση στη Βασιλεία των Ουρανών, δηλαδή την σωτηρία μας.

Διανύουμε ήδη τις πρώτες ημέρες του νέου έτους 2018 μ.Χ. και με την εορτή των Θεοφανείων, κλείνει σιγά-σιγά αυτός ο εορταστικός κύκλος του Αγίου Δωδεκαημέρου. Είναι γεγονός, ότι μετά την  εορτή του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή, που συμπίπτει με το άνοιγα των Σχολείων μετά την δεκαπενθήμερη διακοπή, όλοι γυρνάμε σιγά-σιγά στη ρουτίνα μας, τα συνηθισμένα "στάνταρ" που έχουμε υιοθετήσει συνειδητά ή μας έχουν επιβάλλει ασυνείδητα, οι δομές και οι σύγχρονες απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου, στη ζωή μας.

Όμως ο Χριστός αδελφοί μου δεν ήρθε απλά στον κόσμο, γι αυτή την ετήσια εναλλαγή μεταξύ εορτής και καθημερινότητας εντός στον εγκόσμιο χρόνο, που με την πάροδό του, γίνεται επίσης μια αναμενόμενη συνήθεια, έστω και ευχάριστη και επιθυμητή, από τους περισσότερους. Ο Κύριος ήρθε στον κόσμο με την γέννησή του, και ξεκινά την δημόσια δράση του με την Βάπτισή του στον Ιορδάνη ποταμό, γιατί με αυτό τον τρόπο μας αποκάλυψε τον ευατό του, δηλαδή  την αλήθεια, τον έναν τριαδικό Θεό απαλλάσσοντας μας ταυτόχρονα από την συνήθεια, τα ήθη και έθιμα του παλαιού πεπτωκότος ανθρώπου. Ο Κύριος-Θεός Λόγος με τη σάρκωσή του με την οντολογική του κατά φύσην Θεότητά του και την πρόσληψη της ανθρώπινης φύσης, στη μία υπόστασή του, καθαγιάζει αντικειμενικά όλο το ανθρώπινο γένος και πλέον ο κάθε άνθρωπος που προέρχεται από τον "νέο Αδάμ", υποκειμενικά έχει την δυνατότητα της κατά χάριν θέωσής του.

Ο Χριστός με την βάπτισή του στον Ιορδάνη ποταμό, αγιάζει τα ύδατα και κατά συνέπεια όλη την κτίση, που  ο άνθρωπος με την πτώση του, είχε συμπαρασύρει στη φθορά και το θάνατο.  Είναι η απαρχή  του Βαπτίσματος των χριστιανών, που δεν είναι απλά «εν ύδατι», όπως το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη του Βαπτιστή, αλλά «εν Πνεύματι Αγίω». Έτσι η Βάπτιση του Κυρίου άνοιξε ουσιαστικά για εμάς τη θύρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, που δια των ευχών της Εκκλησίας  και την επίκληση του Αγίου Πνεύματος, το νερό μεταβάλλεται σε αγιασμό συμφιλίωσης με το Θεό.. Με την καθαρτική χάρη του αγίου Βαπτίσματος, που της τρισσής κατάδυσης στο όνομα της Παναγίας Τριάδος, ο παλαιός αμαρτωλός άνθρωπος ανακαινίζεται και ουσιαστικά αναγεννιέται από την "μίτρα της Εκκλησίας" την κολυμβήθρα και με την τήρηση των θείων εντολών, γίνεται κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.

Όλα αυτή η φοβερή Θεολογία, δεν είναι προϊόν ανθρώπινης διάνοιας, αλλά αποκάλυψη του ίδιου του Χριστού μας, στον νυκτερινό μαθητή του Νικόδημο και κατά συνέπεια σε όλους εμάς. Αν ανατρέξουμε στο 3ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου, στους στίχους 1-21, διαβάζουμε τα εξής τα οποία παραθέτουμε σε απλή μετάφραση χωρίς δικές μας θεολογικές αναλύσεις και επεξεργασίες: «Υπήρχε δε εκεί εις την Ιερουσαλήμ, κάποιον άνθρωπος από την τάξη των Φαρισαίων, ονόματι Νικόδημος, άρχων των Ιουδαίων, διότι ήτο μέλλος του συνεδρίου. Αυτός ήλθε νύκτα προς τον Ιησού και του είπε· “Διδάσκαλε, γνωρίζουμε ότι συ ήλθες από τον Θεό ως ο μοναδικός διδάσκαλος των πλέον υψηλών αληθειών. Διότι κανένας δεν ημπορεί να κάνη τα καταπληκτικά αυτά θαύματα, τα οποία κάμνεις συ, εάν ο Θεός δεν είναι μαζί του. (Από σε λοιπόν περιμένουμε να ακούσουμε καθαρά το θέλημα του Θεού και τον τρόπον, με τον οποίον θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε τα αγαθά της βασιλείας)”. Απήντησε ο Ιησούς και είπε· “σε διαβεβαιώνω, ότι εάν δεν γεννηθεί κανείς από τον ουρανό, δεν ημπορεί να δει και να απολαύσει την βασιλεία του Θεού”. Λέγει προς αυτόν ο Νικόδημος· “πως είναι δυνατόν να γεννηθεί πάλιν ο άνθρωπος, και μάλιστα όταν είναι γέρων; Μήπως μπορεί να εισέλθει δια δεύτερη φορά  στη κοιλιά της μητέρας του και να γεννηθεί πάλι;” Απήντησε ο Ιησούς· “αληθώς σου λέγω, ότι εάν δεν αναγεννηθεί κανείς πνευματικώς από το νερό του βαπτίσματος και από την χάριν του Αγίου Πνεύματος, δεν ημπορεί να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Καθε τι που έχει γεννηθή κατά τρόπο φυσικό από την σάρκα, είναι και αυτό σαρκικό, δηλαδή γεμάτο ατέλειες και αδυναμίες. Και εκείνο που έχει γεννηθεί από το Άγιο Πνεύμα, είναι πνευματική ύπαρξη, που θα απολαύσει στην βασιλεία του Θεού.  Μην απορείς, διότι σου είπα ότι πρέπει όλοι σας να αναγεννηθείτε από την χάριν του Αγίου Πνεύματος, που κατεβαίνει εκ των άνω.  Ο αέρας όπου θέλει φύσα και ακούς την βοή του, αλλά δεν γνωρίζεις από που έρχεται και που θα καταλήξει. Έτσι γίνεται και με κάθε ένα, ο οποίος αναγεννιέται από το Άγιο Πνεύμα. Ο τρόπος αυτής της αναγεννήσεως είναι ακατάληπτος το αποτέλεσμα όμως φανερό”. Απάντησε ο Νικόδημος και του είπε· “πως είναι δυνατόν να γίνουν αυτά;”  Απεκρίθει δε σ'αυτόν ο Ιησούς· “συ είσαι ο επίσημος διδάσκαλος του Ισραήλ και δεν γνωρίζεις αυτά, δια τα οποία ομιλούν αι Γραφαί;  Αληθώς σου λέγω, ότι εκείνο που γνωρίζουμε καλά, λέμε· και αυτό που είδαμε μαρτυρούμε. Κάθε τι που λέμε είναι η απόλυτος και καθαρά αλήθεια. Και όμως εσείς δεν δέχεσθε την μαρτυρία μας. Εάν σας είπα διδασκαλίες θείες, οι οποίες σχετίζονται με όσα συμβαίνουν στη γη και είναι επομένως εύκολο να τις εννοήσετε και όμως δεν τις πιστεύετε, πως (τότε), εάν σας πω υψηλές αλήθειες, που αναφέρονται στο επουράνιο κόσμο, θα τις παραδεχθείτε και θα τις πιστέψετε;   Κανείς δε δεν ανέβηκε στον ουρανό, δια να μάθει εκεί και διδάξει σε σας αυτές τις αλήθειες, παρά μόνον αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό και έγινε δια της ενανθρωπήσεως Υιός του ανθρώπου και ο όποιος εξακολουθεί, όσο χρόνο ζει στη γη, να είναι και στον ουρανό, ως Θεός. Όπως δε ο Μωυσής κρέμασε υψηλά το χάλκινο φίδι στην έρημο, δια να το αντικρίζουν με πίστη οι Ισραηλίτες και να σώζονται από το θανατηφόρο δηλητήριο των φιδιών της ερήμου, έτσι, σύμφωνα με το πάνσοφο σχέδιο του Θεού, πρέπει να κρεμασθεί και ο υιός του ανθρώπου επάνω στον σταυρό.    Και τούτο, δια να μη καταδικασθεί στην αιώνια απώλεια κανένας από εκείνους, που θα πιστεύσουν σ' αυτόν, αλλά να κερδίσει και να έχει την αιώνια ζωή. Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον βυθισμένο στις αμαρτίες κόσμο, ώστε παρέδωσε σε σταυρικό θάνατο τον μονογενή του Υιό· δια να μη καταδικασθεί στην αιώνια απώλεια κάθε ένας που θα πιστεύει εις αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια.   Διότι δεν έστειλε ο Θεός τον Υιόν του στον κόσμο δια να κρίνει και καταδικάσει τον κόσμο, αλλά δια να σωθεί ο κόσμος με την θυσία αυτού.  Κάθε ένας που πιστεύει εις αυτόν, σε οποιοδήποτε έθνος και αν ανήκει, δεν καταδικάζεται. Όποιος όμως δεν πιστεύει, έχει καταδικασθεί από τώρα, ακριβώς διότι δεν επίστεψε στο όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού, και με την απιστία του απέκλεισε αυτός μόνος τον εαυτόν του από την σωτηρία. Αυτή δε είναι και η αιτία της καταδίκης των απίστων· ότι δηλαδή το φως, ο Υιός του Θεού, ήλθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν και έδωσαν μάλλον την καρδιά τους στο σκοτάδι και όχι στο φως. Και τούτο, διότι τα έργα τους ήταν πονηρά.  Διότι κάθε ένας που αμετανοήτως πράττει έργα κακά και διεστραμμένα, αντιπαθεί και αποστρέφεται το φως και δεν έρχεται στο φως, δια να μη φανερωθούν τα φαύλα έργα του.  Καθένας δε που ζει και πράττει σύμφωνα με την αλήθεια του Θεού, έρχεται στο φως, πλησιάζει με εμπιστοσύνη στον Κυριον Ιησούν, δια να φανερωθεί η ποιότητα και η αξία των έργων του, να πληροφορηθεί δε και ο ίδιος ότι πράγματι αυτά έχουν γίνει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού”».

Αυτή η θεολογία του Κυρίου μας, ας γίνει βίωμά μας για να δούμε Θεό στη ζωή μας και να γίνουμε πολίτες της Βασιλείας Του! Αμήν!

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Λίγα λόγια για τις εορτές Χριστουγέννων και Θεοφανείων

Κήρυγμα την Κυριακή του Προδρόμου.

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ / ΤΡΙΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

1) ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΡΩΔΗ!

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής ήταν τότε περίπου δύο ετών, αλλά σώθηκε εκ θαύματος.

Η μητέρα του Ελισάβετ τον πήρε στην αγκαλιά της και έτρεξε να κρυφτεί. Ανέβηκε στο βουνό. Πάνω στην μεγάλη της αγωνία έβγαλε κραυγή και είπε: «Όρος Θεού! Δέξου τη μάνα και το παιδί». Ευθύς το βουνό κόπηκε στην μέση. Μάνα και παιδί πέρασαν απέναντι!

«Η δε Ελισάβετ λαβούσα τον Ιωάννη πέτρα παρεκάλει. Δέξαι μητέρα μετά τέκνον, Λίθος μητέραν συν τέκνον δέχεται» (Όρθρος ΚΘ Δεκεμβρίου).

Εν τω μεταξύ ο Ηρώδης έψαχνε για τον Ιωάννη. Έστειλε στρατιώτες στον Ζαχαρία, τον πατέρα του Ιωάννη.

-Πού έκρυψες το παιδί σου; του είπαν.

-Εγώ είμαι λειτουργός του Υψίστου, δεν γνωρίζω πού είναι τώρα ο υιός μου, απάντησε.

Οι στρατιώτες μετέφεραν τα νέα στον Ηρώδη. Ο Ηρώδης θύμωσε. Έδωσε εντολή να σφάξουν τον πατέρα του Προδρόμου. Και τον έσφαξαν μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου (Μτ.23:35).

2) ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ:Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ

Το 1939 ήμουν ένα διάστημα Τραπεζάρης. Πλησίαζε του Τ. Προδρόμου, κατά την οποία συνήθως μικροπανηγυρίζουμε. Εγώ από την προπαραμονή μέτρησα το ψωμί και ήταν όλα 250 ψωμιά. Μ’ αυτό έπρεπε να κάμω 4 τράπεζες, γνωρίζοντας  ότι για κάθε τράπεζα ξοδεύονται 70-80 ψωμιά.Εξαιτίας δε της εορτής  του Τιμίου Προδρόμου έπρεπε να δώσω στους ξένους προσκυνητές και ευλογία ψωμί ένα ή δύο  στον καθένα. Λογαριάζω καλά το ψωμί και βλέπω ότι δεν θα με φθάσει να περάσω. Πηγαίνω  στον ηγούμενο. Του λέω ότι το ψωμί δεν θα μας φθάσει και πρέπει αύριο (ήταν παραμονή της εορτής) να ζυμώσουμε. Ο ηγούμενος, δεν ξέρω τί συλλογίσθηκε, και μου λέει: «Όχι, όχι δεν θα ζυμώσουμε». «Μα Γέροντα, δεν θα μας φθάσει το ψωμί, θα ντροπιαστούμε και στους ξένους, να μην έχουμε ψωμί στην γιορτή του Τιμίου Προδρόμου». Αυτός πάλι το χαβά του!
«Όχι, λέει, θα περάσουμε». Τί να κάνω λοιπόν; Για να μη φιλονικώ, έφυγα πολύ λυπημένος και στενοχωρημένος. Πήγα στη τράπεζα, μοίρασα το ψωμί μέσα σε δύο κοφίνια. Έβαλα στο ένα 150 ψωμιά και στο άλλο 100. Αυτά έγιναν την Παρασκευή το πρωί. Σκέφθηκα, εν τω μεταξύ, για την τράπεζα του Σαββάτου το βράδυ να μουσκέψω παξιμάδι για να τραπεζώσω να εξοικονομήσω την ανάγκη. Την Παρασκευή λοιπόν και το Σάββατο το πρωί, για δύο τράπεζες που έγιναν, ξοδεύθηκαν τα 150 ψωμιά  που υπήρχαν  στο ένα κοφίνι. Αφού τελείωσε η τράπεζα του Σαββάτου το πρωί, το αδειανό κοφίνι το πήγα μέσα  στο «παρακελλαρίκι», όπου έχουμε το παξιμάδι και τη ρακί. Μου έμειναν μόνον 100 ψωμιά και τα φύλαγα για  το αυριανό  τραπέζι στη γιορτή του Αγίου. Το απόγευμα του Σαββάτου πήγα  στο «παρακελλαρίκι» να πάρω παξιμάδι και να το μουσκέψω, καθώς είχα προαποφασίσει και, ω, των θαυμασίων σου, Τίμιε Πρόδρομε! Βλέπω το αδειανό κοφίνι, που είχα βάλει το πρωί εκεί, και ήταν γεμάτο ψωμί φρέσκο. Τρίβω τα μάτια μου. Μήπως είναι πλάνη του πονηρού; Μήπως δε βλέπω καλά; Σ’ αυτό το κοφίνι εγώ είχα τα 150 ψωμιά και τα ξόδεψα τις δύο ημέρες! Τί είναι τούτο; Τί είναι το άλλο; Τούτο είναι θαύμα του Τιμίου Προδρόμου. Τρέχω λοιπόν στο Γέροντα χαρούμενος, του λέω όλη  την ιστορία και τον προσκαλώ να έλθει μόνος του να δει το θαύμα. Πράγματι ήλθε, πιστοποίησε το θαύμα και δώσαμε και οι δύο την οφειλόμενη τιμή και δόξα  στον Τίμιο Πρόδρομο. Και έβλεπες την άλλη μέρα παρακαλούσα τους ασκητές και ξένους προσκυνητές να πάρουν όχι από ένα, αλλά από πέντε και έξι ψωμιά  ο καθένας, κηρύττοντας συνάμα σ’ όλους το  θαύμα του Τιμίου Προδρόμου.

πηγή: «Διονυσιάτικες διηγήσεις»

3) -Γέρο-Βησσαρίων:  Μια ημέρα λοιπόν δύο χωρικοί ήλθαν στο μύλο και στα παζάρια ο ένας αγόρασε τη φοράδα του άλλου.

Εκείνος που την αγόρασε, πήγε στην εκκλησία και προσκύνησε (σ. ο γ. Βησσαρίωνας ήταν τότε οικονόμος στο Μετόχι αγιορείτικης μονής στα Μαριανά Χαλκιδικής). Άφησε, μάλιστα, μπροστά στην εικόνα του Τιμίου Προδρόμου και μερικά χρήματα και μου είπε να ανάψω ένα κερί. Εγώ άναψα το κερί, είδα και τα χρήματα που ήταν αρκετά, δεν τα πήρα, τα άφησα μπροστά στην εικόνα. Κατά το βράδυ πήγα να ανάψω τα καντήλια και βλέπω να λείπουν τα χρήματα. Μα δεν το ξέρεις πόση στενοχώρια μου ήλθε. Ο πειρασμός με σκλήρυνε και εμένα και, όπως κουβεντιάζουμε μαζί, πήγα μπροστά στην εικόνα του αγίου και του λέω:

– Άγιε Πρόδρομε, δεν είσαι εδώ; Γιατί αφήνεις και σου παίρνουν τα χρήματα μπροστά από την εικόνα σου; Ααααα, δεν σου ανάβω καντήλι. Έτσι γερο-Λάζαρε, άναψα μόνο της Παναγίας το καντήλι και έφυγα. Ναι αλλά μέσα μου όμως η καρδιά μου χτυπούσε λιγάκι. Επήγα στον μύλο, ανέβηκα επάνω στο σπίτι, έφαγα λίγο ψωμί, αλλά συγχυσμένος. Θυμόμουνα ότι το καντήλι του αγίου το είχα σβηστό, αλλά ο κοτσονούρης δεν με άφηνε, πολύ με εσκλήρυνε. Έλεγα μέσα μου: «Αϊ να δούμε τι θα γίνει. Δεν το ανάβω το καντήλι απόψε».

Εκοιμήθηκα, λοιπόν, αδελφέ μου, με τη σύγχυση που είχα, όμως επέμεινα στη γνώμη μου. Έτυχε να είναι πανσέληνος, το φεγγάρι σαν ήλιος και από το παράθυρο του κελλιού μου έμπαινε μέσα το φως. Καθώς λοιπόν κοιμόμουνα μόνος μου-διότι άλλον συνοδεία τότε δεν είχα- κατά τα μεσάνυχτα αισθάνομαι μια σκουντιά. Ξυπνώ και βλέπω έναν γίγαντα μπροστά μου, με τα μαλλιά ξέπλεκα. Από τον φόβο μου άρχισα να τρέμω και μόλις μπόρεσα να του πω:

-Πως ήλθες εδώ;

Σε απάντησή μου, μου λέει σε ύφος σοβαρό:

– Το πώς ήρθα μη ρωτάς, αλλά πες μου γιατί δεν ανάβεις το καντήλι;

Και αμέσως με πολύ φόβο, με φωνή που έτρεμε, με δάκρυα στα μάτια, λέω:

-Να με σχωρέσεις , άγιε. Έσφαλα.

Τότε του έβαλα τρεις μετάνοιες κλαίγοντας στα ποδάρια του και τον παρακαλούσα να με συγχωρέσει.

Ενώ μου τα διηγούνταν αυτά ο γερο-Βησσαρίων, άρχισε από την κατάνυξη να κλαίει μπροστά μου. Αφού του πέρασε, εξακολούθησε:

-Τότε ακούω, αδελφέ μου, τον Τίμιο Πρόδρομο με γλυκιά και ήρεμη φωνή να μου λέει:

-Παιδί μου Βησσαρίων, λες ότι δεν είμαι εδώ; Και αν εγώ δεν είμαι εδώ, τότε ποιος σε φυλάγει εδώ τόσα χρόνια, σ’ αυτή την ερημιά από τους ληστές και τα άλλα κακοποιά στοιχεία; (Και πάλι άρχισε να κλαίει ο π.Βησσαρίων από τη συγκίνηση και την ευλάβειά του προς τον Τίμιο Πρόδρομο).

-Άγιέ μου, του λέω, σε παρακαλώ να με συγχωρέσεις, δεν το ξανακάμω.

-Πήγαινε ν’ ανάψεις το καντήλι στην εικόνα μου, και να το κηρύττεις και στους άλλους ότι κάνουν θαύματα οι εικόνες, διότι πολλοί εδώ άρχισαν να λένε ότι δεν θαυματουργούν οι εικόνες.

Αυτά μου είπε και έγινε άφαντος. Εγώ εκείνη την ώρα πήγα στην εκκλησία κα ω του θαύματος! Βλέπω όλα τα χρήματα στον ίδιο τόπο, όπως ήταν, μπροστά στην εικόνα του Αγίου! Ποιος να ξέρει τι λαχτάρα να τράβηξε εκείνος ο κλέπτης και τα έφερε αυτήν την ίδια νύχτα τα χρήματα στην Εικόνα.

Τέλος τον ρώτησα:

-Τι ενδύματα φορούσε ο Τίμιος Πρόδρομος;

-Να, όπως τον βλέπεις στην εικόνα με την προβειά. Αλλά τέτοιο ψηλό άνθρωπο δεν είδα άλλον στη ζωή μου. Μα τι να σου πω! Άνδρας πελώριος, γίγαντας.

-Σε πιστεύω, του λέω, διότι και ο Χριστός μας λέει στο Ευαγγέλιο «ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του Βαπτιστού», πρωτίστως αυτό το είπε ο Κύριος για το πλήθος των αρετών του και τη μεγάλη αγιοσύνη του. Όμως αυτό ισχύει και για τη σωματική του διάπλαση, γιατί τα λόγια του Κυρίου και τα δύο περιλαμβάνουν.

«ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ»

ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.