ΔΙΔΥΜΟΥΛΕΣ : ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Ελευθερία : Αλήθεια ή αυταπάτη;

Αν εξετάσουμε διαχρονικά και σε βάθος την ανθρώπινη ιστορία, θα δούμε ότι έχει χυθεί ανυπολόγιστο σε ποσότητα αίμα, για αυτό που ονομάζουμε ελευθερία.

Αγώνες και συγκρούσεις για εθνική ελευθερία και ανεξαρτησία. Αγώνες για κοινωνική ελευθερία, μέσω αντίστοιχων κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατάργηση της δουλείας, κ.α. Όλα αυτά για την Ελευθερία, ένα πολύτιμο αγαθό στον άνθρωπο, που μόνο όταν την στερηθεί (εθνικά, κοινωνικά, εγκλεισμό σε φυλακή) μπορεί να την εκτιμήσει σε όλη την έκτασή της.

   Όμως, όπως σε όλα τα αγαθά, έτσι και στην ελευθερία υπάρχουν δυστυχώς και διαστρεβλώσεις και παρανοήσεις. Ξεχνούμε ότι ελευθερία δεν σημαίνει ασυδοσία. Στην ελευθερία, δεν σημαίνει μόνο απολαβή προσωπικών δικαιωμάτων, κυρίως σημαίνει εκ μέρος μας, ανάληψη ευθύνης και υποχρεώσεων, πρωτίστως σεβασμό στα δικαιώματα των άλλων. Όπως στα φανάρια της πόλης, όταν εμείς έχουμε πράσινο, έχουν κόκκινο κάποιοι άλλοι και το αντίστροφο, έτσι και στην ελευθερία υπάρχει, όσο και εγώ αποδέχομαι ελευθερίες των άλλων που περιορίζουν ταυτόχρονα, τα δικά μου θέλω ή για την ακρίβεια εκπληρώνεται κάτω από συγκεκριμένο χρονικό όριο και προϋποθέσεις.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν σε καθεστώτα με αληθινή Δημοκρατία, γιατί σε άλλα πολιτεύματα και ολοκληρωτικά καθεστώτα, χωρίς δημοκρατικές δομές, όλα τα παραπάνω είναι ουτοπικά και δεν ισχύουν ούτε καν στα χαρτιά. Πέρα από αυτό, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε το πεπερασμένο των ανθρώπινων ορίων, όταν όλες τις παραπάνω διεκδικήσεις ή κεκτημένα, είναι ο βιολογικός θάνατος, που έρχεται και βάζει τέρμα, στην πορεία του ανθρώπου.  Τα όνειρα και οι στόχοι πολλοί, όμως οι δυνατότητες και τα χρονικά όρια περιορισμένα. Γι αυτό πολλοί αμφισβητούν ευθέως ότι υπάρχει πραγματική ελευθερία στα ανθρώπινα πράγματα και την υποβιβάσουν στην νομοτέλεια των φυσικών νόμων, με αρχή μέση και τέλος.

  Ενώ όλα τα παραπάνω ισχύουν και τα μελετά η επιστήμη της ιστορίας και της κοινωνιολογίας, υπάρχει και η θεολογία μας που και εδώ χύθηκε πολύ αίμα. Καταρχήν το αίμα του ίδιου του ιδρυτή της Χριστού, ο οποίος έγινε άνθρωπος και δια της σταυρικής του θυσίας, μας ελευθέρωσε πραγματικά από την φθορά, την αμαρτία και τον ίδιο τον θάνατο. Αυτό που έγινε άπαξ και καθολικά για όλη την ανθρωπότητα, γίνεται καθημερινό ως σώμα και αίμα Χριστού και ανακεφαλαιώνεται όλο το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, συνεχόμενα σε κάθε Θ. Λειτουργία.  Εδώ είναι η απάντηση στο δίλλημα του τίτλου μας, και η λύση στο ανθρώπινο "δράμα", γιατί μετά από το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού μας, ο τάφος δεν είναι το τέρμα, όπως το αντιλαμβάνεται ο κόσμος, αλλά η πραγματική είσοδος προς την όντως και πραγματική ζωή.

 Στην Εκκλησία έχουμε  επίσης το αίμα των Αγίων μαρτύρων, οι οποίοι μιμούμενοι τον Λυτρωτή Χριστό, ομολόγησαν  τον έναν μοναδικό Τριαδικό μας Θεό, απέναντι στην ειδωλολατρία και στην αθεΐα. Με το έμπρακτο παράδειγμά τους, κατάφεραν να ανοίξουν το δρόμο για τους μεταγενέστερους Χριστιανούς,   να λατρεύουν ελεύθερα τον Θεό τους, κάτι που στην αρχή ήταν αδιανόητο και "παράνομο".

Στην Εκκλησία λοιπόν υπάρχει ελευθερία, γιατί ενωνόμαστε με την πηγή της, τον ίδιο το Θεό. Στην Εκκλησία υπάρχει ελευθερία, γιατί απαλλασσόμαστε από την αμαρτία, την φθορά και τον θάνατο και ζούμε πραγματικά στη Βασιλεία Του Θεού, που την προγευόμαστε στο εδώ και τώρα. Στην Εκκλησία υπάρχει ελευθερία, γιατί αγωνίζομαι κατά του παλαιού ανθρώπου και πλέον ανακαινισμένοι πνευματικά, σπάμε τα απλά βιολογικά στοιχεία, όπως την τροφή-στέγη-διαιώνιση  σε πνευματικότερη προοπτική  δια της εγκρατείας. Ακόμη και η υπακοή στο πνευματικό ή του μοναχού στον ηγούμενο, είναι έκφραση ελευθερίας, γιατί ελεύθερα υποχωρεί το θέλημά μας, για να σκηνώσει δια του πνευματικού-ηγουμένου, το θέλημα του Θεού στη ζωή μας! Μια καθαρά εκούσια πράξη και όχι καταναγκασμός γιατί τα θέλω μας και το κυνήγι τους, είναι αυτό που μας σκλαβώνει στην ουσία και μας απομακρύνει από το «γενηθήτω τὸ θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» της Κυριακής Προσευχής.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι πολλοί κατηχούμενοι στις μέρες μας, τόσο στην Ιεραποστολή, όσο και στη πατρίδα μας, όταν εισέρχονται στην Αγία Εκκλησία, δια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, λαμβάνουν το όνομα Ελευθέριος, τόσο προς τιμή του Αγίου Ελευθερίου, που ήταν ένα έμπρακτο παράδειγμα ελευθερίας, όσο για να εκφράσουν την πεποίθηση ότι απαλλάχτηκαν από τον παλαιό άνθρωπο της φθοράς και της αμαρτίας, καθώς ενδύθηκαν τον Χριστό, στην νέα τους πορεία και ζωή.

Κλείνοντας λοιπόν και αυτό το άρθρο μας, θέλουμε να πιστεύουμε ότι αντιληφθήκαμε στις λίγες αυτές γραμμές, ότι στην Εκκλησία, όπως και σε όλους τους τομείς, έτσι και στο θέμα της ελευθερίας, δεν είναι αυτοσκοπός η εξασφάλιση προσωπικών δικαιωμάτων, αλλά όπως λέμε και στην εξόδιο Ακολουθία, «ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου». Σπάει δηλαδή το μοντέλο του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού μας και μεταμορφώνεται σε Χριστοκεντρικό, που εμείς ελεύθεροι ως "δούλοι Χριστού", ομολογούμε συνεχώς στην πορεία μας στην Εκκλησία. Αυτό δεν μας παραθεωρεί, αλλά ίσα-ίσα μας αναβιβάζει στην "αξία" της υπέρ φύσεως Καταστάσεως, την αγιότητα, στην οποία μας χάρισε ο Κύριος και ελεύθερά ζητά να την αξιοποιήσουμε στη ζωή μας.  Ας είμαστε λοιπόν ελεύθεροι, δηλαδή ας είμαστε δούλοι Χριστού, γιατί όλα τα σύγχρονα ανθρωποκεντρικά συστήματα και θεωρίες, μας γύμνωσαν από την πηγή της ελευθερίας και μας έκαναν δούλους των παθών, των αμαρτιών και των "καλών" προαιρέσεών μας, αλλά με μεγάλο Απών τον ίδιο τον Χριστό και κατ' επέκταση από τον ίδιο μας τον καλό εαυτό! Όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος : «οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β΄ Κορ. 3,17) .

ΠΗΓΗ : Κιβωτός της Ορθοδοξίας, Αναδημοσίευση : http://euxh.gr Συντάκτης  π.Αντώνιος Χρήστου

Πραγματοποιήθηκε η 15η κατά σειρά, Μουσική Εκδήλωση προετοιμασίας για την Εορτή των Χριστουγέννων, της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης.

Την Κυριακή 17  Δεκεμβρίου 2017 πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Γλυφάδας, η ετήσια Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, παρουσία του Ποιμενάρχου της κ. Παύλου,  των Κληρικών, όλων των Ιεροψαλτών που διακονούν στα Αναλόγια της Ιεράς Μητροπόλεως, των σπουδαστών της Σχολής και μεγάλου ακροατηρίου.

Η Εκδήλωση ξεκίνησε με προσευχή. Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο  Σταυροφόρος Οικονόμος π. Γεώργιος Γαντζός, Προϊστάμενος του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Γλυφάδας και Υπεύθυνος της Σχολής Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής, ο οποίος είπε λίγα εισαγωγικά για το πρόγραμμα της Εκδηλώσεως.

Ακολούθως ο π. Γεώργιος, κάλεσε στο βήμα και έδωσε το λόγο  στον Αιδεσιμολογιότατο  Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Κουμαριανό, Προϊστάμενο του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας και Λέκτορα της Λειτουργικής στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας, του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος προλόγιζε τους ύμνους του προγράμματος με την ανάλογη θεολογική τους ανάλυση, παρουσιάζοντας  με σύντομο και σαφή τρόπο, την Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας, και την πλούσια υμνογραφία της, για το μυστήριο της Σαρκώσεως Του Λόγου, με σαφείς λειτουργικές,  υμνολογικές και μουσικολογικές πληροφορίες και  αναφορές

Στο τέλος κάθε θεολογικής ανάλυσης, από τον π. Θεόδωρο, ομιλίας, ο πολυπληθής χορός της Σχολής Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, απέδωσε Ύμνους των Χριστουγέννων, υπό τη Διεύθυνση του Διευθυντού της Σχολής  κ. Διονυσίου Ηλιοπούλου. 

Οι ύμνοι που αποδόθηκαν μελωδικά από τη χορωδία ήταν οι εξής:

1. «Η Παρθένος σήμερον… (Κοντάκιον της Εορτής, Ήχος Γ΄)

2. α. «Χριστός γεννάται…», β. «Μεγάλυνον ψυχή μου….», γ. «Μυστήριον ξένον…» (Α΄ και Θ΄ Ωδή του Κανόνος των Χριστουγέννων, Ήχος Α΄)

 3. «Βηθλεέμ ετοιμάζου…» (Ιδιόμελο της Α΄ Ώρας,  Ήχος πλ. Δ΄)

4. «Μάγοι Περσών Βασιλείς…» (Ήχος Πλ. Α΄)

5. «Υπόδεξαι Βηθλεέμ …» (Ήχος Πλ. Δ΄)

6. Επεσκέψατο ημάς… (Εξαποστειλάριο της Εορτής, Ήχος Γ΄)

7. «Δεύτε ίδωμεν πιστοί….» (Κάθισμα Χριστουγέννων, Ήχος Νενανώ)

8. α. «Ευφραίνεσθε δίκαιοι…» β. «Ο Πατήρ ηυδόκησεν…» (Στιχηρά Ιδιόμελα των Αίνων , Ήχος Δ΄, Λέγετος)

9. α. «Λαθών ετέχθης…» και β.  «Ανέτειλας Χριστέ» (Τροπάρια των προφητειών του Εσπερινού των Χριστουγέννων, Ήχος πλ. Β΄ ειρμολογικός)

10. . «Τι σοι προσενέγκωμεν Χριστέ…» (Στιχιρό Εσπερινού Χριστουγέννων, Μέλος Οκτάηχον "ανέκδοτον".

11. «Ότε καιρός…» (Δοξαστικόν των Αίνων, Ήχος πλ. Β΄)

12. Η Γέννησίς σου… (Απολυτίκιον Χριστουγέννων, Ήχος Δ΄)

 και -εκτός προγράμματος-  Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα Δωδεκανήσου και τα Βυζαντινά Κάλαντα.

      Μετά την ολοκλήρωση του Μουσικού Προγράμματος, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος επέδωσε τα πτυχία και  διπλώματα  σε 15  Σπουδαστές της Σχολή, κατά το προηγούμενο Ακαδημαϊκό έτος, στις εξετάσεις που πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο Ιούνιο.

Ακολούθως, ο Μητροπολίτης μας έκλεισε την εκδήλωση αναφέροντας πολύ σύντομα ρύσεις για την γιορτή των Χριστουγέννων από έργο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. 

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε εγκαρδίως τον Διευθυντή της Σχολής κ. Ηλιόπουλο ο οποίος  είχε και την ονομαστική του εορτή. Τον ομιλητή π. Θεόδωρο Κουμαριανό, για τα όσα ωραία  είπε για τους ύμνους της Εορτή των Χριστουγέννων, τον π. Γεώργιο Γαντζό για τον κόπο του στον σχεδιασμό και την  παρουσίαση της Εκδηλώσεως και όλους όσοι ήταν παρόντες, Ιερείς, Χορωδούς, Ιεροψάλτες και κόσμος που γέμισαν τον Καθεδρικό Ναό.

Πριν τελειώσει η εκδήλωση και αποχωρήσει ο κόσμος, ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τον Γέροντα π. Δανιήλ από την αδελφότητα των Δανιηλαίων στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους να ψάλει έναν ύμνο και ο γέροντας ανταποκρίθηκε λέγοντας το απολυτίκιο της Παναγίας, σύνθεση της αδελφότητας το οποίο ψέλνουν κατά την διανομή του αντιδώρου.

Εν συνεχεία, η χορωδία  έψαλε τη φήμη του Σεβασμιωτάτου και η Εκδήλωση ολοκληρώθηκε. Τέλος, ο Σεβασμιώτατος έκλεισε με την ευχή σε όλους για «Ευλογημένα Χριστούγεννα με Χριστό» και μοίρασε σε όλους από ένα εικονάκι της Γεννήσεως του Χριστού.

                Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Γέροντας Δανιηλ από αδελφότητα Δανιηλαίων στα Κατουνάκια.

Ομιλία την Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά (των Αγίων Προπατόρων).

Κήρυγμα την Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά.

Καλεί λοιπόν τους πτωχούς τω πνεύματι,

                                            τους ταπεινούς δηλαδή

    και τους πλουτίζει με τη  σοφία Του τη θεϊκή.

                                     του π. Παναγιώτου Γκέζου

Ο οικοδεσπότης στον οποίο αναφέρεται η Ευαγγ. Περικοπή

είναι ο Χριστός μας,

το σπίτι όπου μας προσκαλεί είναι η Εκκλησία,

δείπνο η Θεία Λειτουργία

και πρόσκληση η Κυριακάτικες καμπάνες.

    Ο άνθρωπος καλείται να καθίσει

                      στο τραπέζι της αγάπης του Θεού.

Σε αυτό το δείπνο ο Θεός πατέρας

                                                καλεί τα παιδιά του

 να νοιώσουν και να βιώσουν

                                               την θεία Ευχαριστία.
    Αυτό επιτυγχάνεται μέσα στη θεία λατρεία,
όπου συμπυκνώνεται και πραγματώνεται

                                   το μυστήριο της Εκκλησίας.

    Το μυστήριο που διαχέει το θαύμα

                                             της αγάπης του Θεού,

μιας αγάπης που θυσιάζεται

και προσφέρεται διαρκώς, για να αγιασθεί,

       να ζήσει και, τελικά, ο άνθρωπος νὰ σωθεί.

Στο δείπνο της αγάπης του Θεού

             αντανακλάται ἡ στάση του ανθρώπου

ολοκληρωτικώς,
γιατί κάθε σχέση και συνδυασμός μας με τους

        άλλους πρέπει να έχει τέτοια επικοινωνία

που εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία,

                               την εσωτερική μας ελευθερία

και αφήνουν μέσα μας χώρο και χρόνο

για τη σχέση μας με τον εαυτό μας

                                                       και τον Θεό μας.
Οι προσκεκλημένοι της σημερινής παραβολής

είναι όλοι εκείνοι, που έχουν ακούσει

                                      το Ευαγγέλιο του Χριστού

και καλούνται να συμμετάσχουν

«γεὐσεταί μου τοῦ δείπνου» (Λουκ. ΙΔ, 24).
   Η Βασιλεία όμως του Θεού

     δεν εξαρτάται από τη θέληση ή τη διάθεση

των ανθρώπων,

                 αλλά από την παρουσία του Χριστού,

που έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει

                        τον άνθρωπο και να τον ζωοποιεί.

 Καλεί λοιπόν τους πτωχούς τω πνεύματι,

                                            τους ταπεινούς δηλαδή

    και τους πλουτίζει με τη  σοφία Του τη θεϊκή.

Καλεί τους αναπήρους και τους κάνει υγιείς... 

Η σοφία του Θεού υπερβαίνει

τις ανθρώπινες αδυναμίες και η Εκκλησία

είναι ο χώρος όπου ο άνθρωπος θεραπεύεται

    από κάθε πνευματική ασθένεια ή αναπηρία.

Απομένει σε μας

               να αποδεχτούμε τούτη την πρόσκληση

και να μη παρασυρθούμε

                            από ανθρώπινες κοσμοθεωρίες,

από βιοτικές μέριμνες

              και από τις προσωπικές μας επιθυμίες.

    Μας δίνεται λοιπόν σήμερα η ευκαιρία 

να προσεγγίσουμε το μεγάλο αυτό Μυστήριο,

                           το Δείπνο της Θείας Κοινωνίας

στο οποίο θα πρέπει να προσερχόμαστε

μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης,

                         ώστε κοινωνοί Του να γινόμαστε.

Δόξα τω Θεώ, διότι υπάρχουν και σήμερα

                                  πιστοί ορθόδοξοι Χριστιανοί

(και ουδέποτε θα παύσουν),

                             οι οποίοι συμμετέχουν τακτικά

στο Μεγάλο Δείπνο,

                 συγκινούνται και λάμπουν από χαρά.

Και όχι μόνο τα πρόσωπά τους αστράφτουν

από τη Χάρη του Μεγάλου Μυστηρίου,

αλλά την ουράνια αυτή γαλήνη,

την μεταφέρουν μέσα στην οικογένειά τους,

αλλά και γενικότερα στο περιβάλλον τους.

Δεν έχουμε παρά κάθε φορά που πλησιάζουμε

τον «θείο κρατήρα», αγαπητοί μου,

εν συντριβή καρδίας να ομολογούμε:

 «Του Δείπνου σου του μυστικού, σήμερον...».

Και το Θεό να ευχαριστούμε.

Αρχαία Ελλάδα και Αρχαίο Ισραήλ.

Η αντιπαράθεση που υπάρχει μερικές φορές περί της αξίας του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της σχέσης του με την ιστορία των Ιουδαίων φθάνει συχνά στα άκρα. Είναι τόση η προκατάληψη περί  του θέματος, που ακόμα και η διεξαγωγή διαλόγου καθίσταται αδύνατη. Και όμως δεν χρειάζεται αυτή η αντιπαράθεση, αφού ο κάθε λαός και ο κάθε πολιτισμός αξίζουν τον σεβασμό όλων μας. Θέλοντας όμως να κάνουμε λόγο για τα δύο αυτά μεγάλα και αξιόλογα μεγέθη, θα καταθέσουμε μερικές σύντομες σκέψεις.

          Δεν μπορεί κάποιος να μην θαυμάσει τα τεχνουργήματα του αρχαίου πολιτισμού της πατρίδας μας. Αυτά άλλωστε από μόνα τους αποδεικνύουν την μεγάλη πολιτιστική πρόοδο των προγόνων μας, την οποία γηγενείς και ξένοι θαυμάζουν και σέβονται μέχρι και σήμερα. Στις  τέχνες και στα γράμματα είναι αδιαμφισβήτητη η μεγάλη άνθιση και το αποτέλεσμα διάχυτο και ορατό. Ας σταθούμε όμως μόνο στην θρησκευτικότητα των αρχαίων ελλήνων και ας δούμε στην συνέχεια, με κάποιους ίσως παραλληλισμούς, την αντίστοιχη στην Ιουδαία.

          Μελετώντας την αρχαία ελληνική θρησκεία μπορείς να αντιληφθείς τί είδους ανθρώπους «παράγει». Πρόκειται για κοινωνίες που προσεγγίζουν τους «θεούς» με μια προσέγγιση κάπως φοβική. Φοβάται ο Έλληνας τον Θεό, ο οποίος έρχεται και επεμβαίνει συχνά μέσα στην ζωή του ως «από μηχανής θεός». Ο ίδιος θα δώσει μεγάλη σημασία στους χρησμούς ή καλύτερα θα κινηθεί με βάση αυτούς, ενώ και οι «μοίρες» με παρόμοιο τρόπο έχουν προκαθορίσει γι’ αυτόν τα μέλλοντα και τις εξελίξεις. Στην αρχαία θρησκεία γίνεται και κάτι άλλο. Ο άνθρωπος οδηγείται σε μια αυτοθέωση. Θα τον δούμε να γίνεται ημίθεος ή να είναι «κένταυρος», όλο αυτό όμως σε μια ατμόσφαιρα κάποιας ηθικής και κάποιας δικαιοσύνης, αλλά μακριά από το μεγάλο γεγονός της αγάπης.

          Όμως και στην θρησκεία των Εβραίων θα εντοπίσουμε συμπεριφορές και γεγονότα που θα είναι βίαια και αποτροπιαστικά. Θα καταγραφούν όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν θα επαινεθούν και θα τους εμπνεύσει σε τέτοιες καταστάσεις ο Θεός. Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη που γίνεται αναφορά σε περιστατικά βίας και άλλης παραβατικότητας δεν υπάρχει η «θεία κάλυψη». Ο Θεός δια των δικαίων Του και των προφητών Του δίνει το Νόμο Του. Θα ισχύει το σχήμα αμαρτία-τιμωρία, αλλά θα διαγράφεται σταδιακά μια αλλαγή προς αυτό. Θα αχνοφαίνεται η «αγάπη», η  συγχωρητικότητα, η πραγματική πίστη χωρίς ανταλλάγματα. Η ανάπτυξη του μονοθεϊσμού που ξεκινά στους τόπους της Ιουδαίας, που δικαίως θα χαρακτηριστούν αργότερα «Άγιοι Τόποι», θα κάνει τον ερχόμενο Μεσσία να θελήσει με μεγαλύτερη «ασφάλεια» να ξεκινήσει το σωτηριολογικό του έργο από εκεί. Ειδικά με το κήρυγμα των Προφητών θα προλειαίνεται η παρουσία του Χριστού με την παροχή μετάνοιας, ως ελευθερίας, πίστεως,  ελπίδας, πραγματικής σωτηρίας. Ο Προφήτης Ωσηέ θα εκφράσει ευθαρσώς την πεμπτουσία της πραγματικής Πίστης και λατρείας μιλώντας περί αγάπης στο Θεό και στους ανθρώπους. Μέσω αυτής της ρήσης και τόσων άλλων προφητικών εκφράσεων θα αναφανούν τα υψηλά όρη της θεολογίας της Καινής Διαθήκης.

          Για τους χριστιανούς η ιστορία των Εβραίων δεν είναι το ζητούμενο, αλλά μέσα από την παρουσία Του ανάμεσα στον λαό αυτό, ανακαλύπτουμε τα ίχνη Του. Δεν διδασκόμαστε  ιστορία μελετώντας την Παλαιά Διαθήκη, -αν και υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία- ερευνούμε  την απαρχή και την εξέλιξη της αποκάλυψής Του στον κόσμο. Παρατηρούμε, θαυμάζουμε και ομολογούμε!  Προσεγγίζουμε την Βίβλο γιατί εκεί βρίσκεται η Ιερή Ιστορία, γιατί εκεί  ανακαλύπτουμε τον Θεό που «κρύβεται» μέσα της καθώς και για να μάθουμε τί είδους επικοινωνία ζητά από εμάς.

Η ιστορία του Ισραήλ δεν χρειάζεται να μας φοβίζει και να βρισκόμαστε επιφυλακτικοί απέναντί της. Αντίθετα χρειάζεται μελέτη για να κατανοήσουμε πράγματα και αλήθειες που αναφέρονται στην Αγία Γραφή. Το ότι οι ίδιοι οι Ιουδαίοι δεν σεβάστηκαν την επιλογή της Σαρκώσεως του Θεανθρώπου από την γη τους και οι προγονοί τους μάλιστα τον οδήγησαν στον Σταυρό αποδεικνύεται ότι δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στα έθνη.  Άλλωστε ο Θεός δεν ήταν δυνατόν να κλειστεί σε κανένα ανθρώπινο καλούπι, όπως κακώς το εννόησαν οι ίδιοι. Ήρθε να φέρει έναν άλλο νόμο, πέρα και πάνω από αυτούς, πού αφορά σε ολόκληρη την γη, σε κάθε άνθρωπο. Η απάντηση γιατί ο Θεός διάλεξε τον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο ανήκει στις προαιώνιες βουλές Του και ίσως ξεπερνά την δική μας δυνατότητα  γνώσης.

          Ως Έλληνες και ως χριστιανοί δεν ζούμε καμιά σχέση αντίφασης, θαυμάζουμε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό της πατρίδας μας, καμαρώνουμε γι’ αυτόν αλλά δεν θεοποιούμε «θεότητες» που δεν μπορούμε να έχουμε για πρότυπά μας. Αποδεχόμαστε το κήρυγμα του μεγάλου αποστόλου των Εθνών Παύλου και τα όσα εκφώνησε στην Πνύκα τόσους αιώνες πριν. Πιστεύουμε ως Θεό τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό και αγωνιζόμαστε να βαδίσουμε σύμφωνα με όσα  Εκείνος δίδαξε και όσα οι άγιοί μας έζησαν βιωματικά φθάνοντας μέχρι και την θυσία τους για την Πίστη τους σ΄Αυτόν. Χαιρόμαστε και καμαρώνουμε και για την Πίστη μας και για την Πατρίδα μας γνωρίζοντας να διακρίνουμε την σχέση τους και τις διαφορές τους.

Εν τέλει μιά διαπίστωση. Το παράδοξο πού μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι οι Ιουδαίοι ενώ ξεκίνησαν με μιά μονοθεϊστική προσέγγιση δέν αποδέχονται μέχρι και σήμερα την θεότητα του Χριστού, ενώ οι Έλληνες ξεκινώντας με ειδωλολατρική βάση πίστεψαν, ακολούθησαν και ακολουθούν τόν Χριστό και την Εκκλησία Του στήν μεγάλη πλειοψηφία τους. Αυτά είναι τα θαυμαστά μεγαλεία του Θεού!

Του αρχιμ.Ιακώβου Κανάκη